scorsese

Of ook wel ‘waarom wij blij mogen zijn dat Martin Scorsese ervoor gekozen heeft om regisseur te worden in plaats van priester’. Want laat dat een van de meest merkwaardige weetjes zijn over deze begeerde Amerikaanse regisseur met zijn uiteenlopend oeuvre. Omdat hij als kind zware astma had kon hij nauwelijks tijd spenderen met zijn leeftijdsgenoten, dus besloot jonge Scorsese zijn tijd te verdrijven in de cinema (een luxeprobleem, me dunkt). Zijn origineel plan om priester te worden zette hij aan de kant en besloot dan maar om naar de filmschool te gaan, iets waar vele fans hem dankbaar voor blijven. De 40ste editie van het Filmfestival van Gent stond dit jaar in het teken van deze grote regisseur. Zo kreeg hij een grote overzichtstentoonstelling in het Provinciaal Cultuurcentrum Caermersklooster en konden wij MEAN STREETS op groot scherm herontdekken.

Martin Scorsese weet als geen ander door muziek gedreven scènes in ons achterhoofd te hechten. Denk maar aan Robert De Niro die in TAXI DRIVER in zijn yellow cab door de spookachtige en met neonlichten gedecoreerde Manhattan rijdt op de sombere tonen van Bernard Herrman. Onmogelijk om ons deze iconische scène in te beelden zonder ook het muziekstuk te horen. Met zijn verscheidenheid aan films is het niet verwonderlijk dat Scorsese samenwerkt met verschillende componisten zoals Elmer Bernstein (THE AGE OF INNOCENCE), Georges Deleure (CASINO), Bernard Herrmann (TAXI DRIVER) en Philip Glass (KUNDUN). Scorsese is op muzikaal vlak iemand die graag de meest diverse muziekstijlen in zijn films exploiteert. Zo maakt hij frequent gebruik van bestaande klassieke composities of pop- en rocknummers van Amerikaanse songwriters. Maar hij zou zichzelf niet zijn indien hij niet koos voor de Hollywood traditie van de grote symfonische scores. Zo maakte hij van Howard Shore (CRASH; LORD OF THE RINGS; GANGS OF NEW YORK) de god van de epische filmmuziek. En zoals Scorsese trouw blijft aan Leonardo DiCaprio, zo vinden we Shore’s naam meermaals terug onder de soundtracks van de films waar Scorsese de laatste hand aan legt. Scorsese vond hem een briljante muzikale partner en liet hem de muziek schrijven voor enkele van zijn meest recente kaskrakers zoals THE AVIATOR, waarin Shore op krachtige wijze Howard Hughes’ passie voor snelheid weergeeft.

Hoewel Shore’s oeuvre meermaals te horen was tijdens het concert, waren velen aangenaam verrast door ‘On the nature of daylight’ van componist Max Richter in de soundtrack van SHUTTER ISLAND. In deze psychologische thriller werden uitsluitend hedendaagse klassieke muziek en avant-gardemuziek uit de jaren vijftig gebruikt. Krysztof Penderecki geeft dan wel de toon aan de openingsscène waarin we meteen dreigende misthoornklanken op ons af krijgen, maar rising star Max Richter zorgt voor de meeslepende tragiek.

Met andere woorden, indien meneer Scorsese ervoor gekozen had om zijn obsessie voor religie te volgen, dan zag de 40ste editie van het Filmfestival van Gent er niet zo uit als het de voorbije 12 dagen deed, dan was de grootse scène uit TAXI DRIVER niet zo hardnekkig in ons gezamenlijk geheugen blijven hangen en dan was Howard Shore niet de God van de epische filmmuziek.