Even recapituleren: Alejandro Jodorowsky’s DUNE is één van de grote “might-have-beens” in de geschiedenis van de sci-fi film. In 1974 besloot de visionaire Chileense filmmaker het gelijknamige boek van Frank Herbert te verfilmen. Hij wierf daarvoor Orson Welles, HR Giger, Salvador Dali en de groep Pink Floyd aan als ontwerpers, liet zo’n 3000 “story art”-stukken creëren en spendeerde miljoenen dollars aan de voorbereiding. De investeerders trokken zich terug nadat hij om meer geld vroeg en ze zich realiseerden dat het om een 14-uur durende film zou gaan. Neen, dat is geen tikfout.

David Lynch nam het project jaren later in handen, maar ditmaal hield Universal Studios de touwtjes stevig in handen en ontnamen ze hem de “final cut”. De film flopte fenomenaal. Een documentaire over wat Jodorowsky’s versie had kunnen worden, zorgde in Cannes dit jaar voor heel wat positieve reacties.

Onderaan bespreekt de Deense filmmaker Nicolas Winding Refn (DRIVE) – onder anderen – het ambitieuze project, als deel van een interview uit de documentaire ‘JODOROWSKY’S DUNE’.