mirror-cover

4-ster
 

Regie: Jean-Pierre & Luc Dardenne | Met: Marion Cotillard, Fabrizio Rongione, Pili Groyne | Genre: Drama | Land: België – Frankrijk | Duur: 95 min | Releasedatum: 21 mei, 2014

“”J’arrête pas de pleurer” – Sandra, DEUX JOURS, UNE NUIT

De critici in Cannes waren vol lof over Deux Jours, Une Nuit, de nieuwste parabel van Jean-Pierre en Luc Dardenne, toen die twee dagen geleden in première ging op het prestigieuze filmfestival. Het is duidelijk waarom. De sociodrama’s van de broertjes worden steevast bekeken vanuit een humaan en emotioneel standpunt, en dat is deze keer niet anders. In Deux Jours, Une Nuit ontdekt een jonge moeder dat ze haar werk kan kwijtspelen wanneer het merendeel van haar collega’s hun jaarlijkse bonus van duizend euro accepteren.

De fantastische Marion Cotillard speelt Sandra, de jonge vrouw in kwestie die net terug is gekeerd naar haar werkpost na een lange depressie. De titel refereert naar de tijd die ze heeft om haar zestien collega’s bij een zonnepanelenproducent te overtuigen om hun centen te laten vallen, zodat zij haar werk niet verliest. Op Gary Cooper-achtige wijze in westernklassieker High Noon, tracht Sandra haar medemensen één voor één aan haar kant te winnen. Dat gebeurt niet zonder schaamte.

Terwijl ze de deuren platloopt en haar situatie uitlegt, opent de privéwereld van Sandras collega’s. Er is niet veel inkijk nodig om te zien dat deze mensen stuk voor stuk hun premie kunnen gebruiken. Sommigen reageren begripvol en zijn bereid hun bonus af te staan, anderen reageren begripvol maar kiezen voor hun eigen belang en nog anderen zijn regelrecht agressief en vragen zich af waar ze het lef vandaan haalt om zoiets te vragen. In de fragiele staat waarin Sandra zich bevindt, heeft ze niet veel nodig om overstuur te raken. Gelukkig heeft ze de onvoorwaardelijke steun van haar echtgenoot Manu (Dardenne-habitué Fabrizio Rongione), die haar opvangt wanneer ze de emotionele tol betaalt.

Deux Jours, Une Nuit is niet enkel een verhaal over een arme vrouw die vecht voor haar job, maar ook een portret van een bedreigd huwelijk. Sandra is namelijk niet enkel gedreven door de financiële kwestie, ze tracht ook een betekenis aan het leven en de rol van haar gezin te geven na haar depressie.

Met bravoure levert Cotillard één van haar beste acteerprestaties af als de vrouw, echtgenote en moeder die de controle tracht te houden op momenten dat ze net zo goed de pedalen kan verliezen. Tegenspeler Rogione, als Manu, moet niet onderdoen, al laat zijn rol hem niet bepaald toe een ware demonstratie op te voeren. Hij is de houvast binnen het verhaal, al heeft het personage van Cotillard dat niet gauw door.

Op visueel vlak oogt Deux Jours, Une Nuit op het eerste zicht simpeler dan het vorige werk van de Dardennes, maar dat is slechts schijn. Hun vaste cameraman Alain Marcoen trakteert ons op enkele knappe, lange takes en er is iets freakishly fascinerend aan een met zon overgoten Seraing, waardoor de film een hoopvol karakter krijgt ondanks de grauwe buurten en problematische thematiek.

Ondanks de toevoeging van een superster – Cotillard, die ook in Hollywood een graag geziene gast is – maken de Dardennes ook nog steeds gebruik van minder bekende en niet-professionele acteurs. Het maakt de zaak alleen maar realistischer, en dat is waar het bij de Waalse broertjes telkens om te doen is, zonder grote woorden of al te dramatische twists. Zelfs voor een film met een duidelijke politieke boodschap blijven de Dardennes vrij neutraal. Het siert hen.

Poëtisch realisme van eigen bodem; vergeet je politieke voorkeur even en ga dat zien!

a
a