Regie: Olivier Dahan / Met: Nicole Kidman, Tim Roth, André Penvern … / Genre: Drama – Romantiek – Biografie / Land: Frankrijk – VS – België – Italië / Duur: 103 min. / Releasedatum: 21 mei, 2014

“The idea of my life as a fairy tale is itself a fairy tale” – Grace Kelly, GRACE OF MONACO

In Grace of Monaco focust regisseur Olivier Daham samen met Nicole Kidman op het leven van Grace Kelly en meerbepaald op de periode die volgt op diens huwelijk met prins Rainier III van Monaco. Dat de 67e editie van het filmfestival van Cannes opende met de door diamanten overgoten biografie van ‘Gracie’ was vanzelfsprekend. Afgezien van het feit dat het een mooie kans is om Nicole Kidman als een van de eerste gasten over de rode loper te zien paraderen, is er ook een knipoog naar het filmfestival zelf aanwezig. Prins Rainier en Grace Kelly leerden elkaar namelijk kennen op de editie van 1955 en stapten een jaar later samen in het huwelijksbootje. Resultaat? Dertig miljoen tv-kijkers, gekluisterd aan hun beeldscherm. Glamour dus, net waar Cannes op verlekkerd is.

Het jaar 1962 staat in het middelpunt van de belangstelling. Dit is het moment waarop Hollywoodster Grace Kelly – intussen al zes jaar Prinses van Monaco – een rol aangeboden krijgt van Hitchcock om de kleptomane Marnie te spelen. Belangrijker echter is haar overweging en uiteindelijke beslissing om Grace Kelly achter zich te laten. Een politieke crisis (Frans president Charles de Gaulle wil Monaco terug bij Frankrijk inlijven) brengt Grace op andere gedachten, waarna ze beslist om zich volledig toe te leggen op haar verplichtingen als echtgenote en moeder. 1962 was met andere woorden het jaar waarin Grace Kelly het archetype creëerde voor stijlvolle sprookjesprinsessen zoals Diana en Kate. Maar waarom opent de film dan met Kelly’s uitspraak “The idea of my life as a fairy tale is itself a fairy tale”?

Olivier Dahan probeert een soort biopic op poten te zetten waarbij we het idee krijgen dat Grace een heuse opoffering leverde voor haar rol als prinses. Hoewel we korte fragmenten voorgeschoteld krijgen waarin ze het niet makkelijk had om zich aan te passen aan het protocol van Monaco, aan de sociale codes en de taal, bereikt de film zijn climax op, jawel, een sprookjesachtig bal. De platinablonde diva die jarenlang de scepter zwaaide in Hollywood beweegt nu hemel een aarde om Monaco te bevrijden van een nakende staatsgreep. Naar eigen mening heeft deze film dus wel veel weg van een fairy tale, hoewel Dahan dat net probeerde te vermijden.

En als Prinses Grace de grootste rol was uit Kelly’s leven, kunnen we jammer genoeg niet hetzelfde zeggen over Nicole Kidman. Kidman vertolkt Kelly’s waarachtig sprookje met bedauwde oogjes terwijl ze doelloos in het paleis ronddwaalt, zich verveelt en ergert. Geen wonder dat de vergelijking met een volwassen Bambi meermaals gemaakt werd. En wat moeten we dan denken van acteur Tim Roth die de vertolking van Prins Rainier voor zijn rekening neemt? Het beeld dat we van hem krijgen is de immer rokende prins op het witte paard die quasi 103 minuten lang een glas in zijn handen houdt en tegen iedere deurpost leunt (of als hij dat niet doet, dan staart hij eindeloos voor zich uit door het raamkozijn of zit bedenkelijk in zijn fluwelen stoel). Waaraan denkt dit opmerkelijk staatshoofd dan? Misschien wel aan het feit dat hij zich als acteur absoluut niet kan inleven in zijn rol en al lang spijt heeft om op dit gefaald project in te stemmen.

Beide acteurs blijken dus geen contact te maken met hun personages, hoewel Kidman zichzelf beweert te herkennen in Grace. Toen ze in de jaren negentig aanspoelde in Hollywood op de set van Days of Thunder, leerde ze als vreemde eend in de bijt Tom Cruise kennen. Enkele maanden later trouwden ze en voor de rest van haar leven zou ze in de schijnwerpers terechtkomen. Of Kidman zich nu al dan niet emotioneel kan herkennen in Grace, het enige beeld dat ons bijblijft is dat van een somber klein meisje, paraderend in breedgerande hoeden, gouden jurken, en met een glinsterende Cartier rond haar nek.

Het verhaal blijft te oppervlakkig en apathisch. Elders werd deze biopic een ‘breathtaking catastrophe’ genoemd, dit was dus zeker niet overdreven. Het gebrek aan diepgang en acteurs die zich in hun rollen proberen in te leven maakt deze film misschien nog slechter dan die over Princess-Di.

 

1-ster
a
a