CERTAIN WOMEN

Regie: Kelly Reichardt | Met: Laura Dern, Michelle Williams, Kristen Stewart … | Genre: Drama
3,5-ster

Het leven zoals het is op het witte doek vastleggen kan zo zijn nadelen hebben. Om te beginnen gaat het merendeel van de cinema minnende wereld naar de film om te ontsnappen aan de realiteit. Wanneer men dan geconfronteerd wordt met de vaak miserabele werkelijkheid kan dat afkeer oproepen. De andere helft is juist op zoek naar herkenbare situaties en vindt misschien troost in de wetenschap dat een artiest ergens anders op de aardbol een gelijkaardige ervaring te delen heeft. Maar wat met het soort minimalistische cinema waarin een scenario gestript wordt tot er enkel nog personages overblijven die niet eens iets memorabel meemaken? Dan belanden we in het vaarwater van regisseuse Kelly Reichardt, die met Certain Women alweer een uiterst sobere prent heeft ingeblikt. Wie dacht dat ze na haar spannende eco-activistenfilm Night Moves definitief een andere richting op zou gaan, zal (on)aangenaam verrast zijn met het nieuws dat ze de draad van Meek’s Cutoff en Wendy & Lucy terug oppikte.

Certain Women is gebaseerd op een reeks kortverhalen van Maile Meloy en switcht tussen de levens van vier vrouwen uit Wyoming. Laura Dern speelt een advocate die een stilaan flippende cliënt probeert vooruit te helpen en zich plots in een vrij ongevaarlijke gijzelsituatie bevindt. Michelle Williams is een joggende moeder die met haar gezin een authentiek huis tracht te bouwen en Kristen Stewart klopt lange werkuren als een pendelende advocate die tussendoor avondles rechten geeft aan een vrouwelijke rancher (Lily Gladstone) die al dan niet een oogje op haar heeft. En verder gebeurt er eigenlijk gewoon niets.

Bijna twee uur lang slaat Reichardt het viertal gade en de voorgenoemde gijzeling – die eerder komisch is – is zowat het enige dat in de buurt komt van spektakel. En dan nog. Het zit hem hier in de kleine dingen. In de blikken die twee personages uitwisselen, in kleine handelingen, in de zinnen die niet gezegd worden. Wie engelengeduld aan de dag legt zal beloond worden met een bevredigend slot (kind of), maar als een film die weinig meer doet dan haar personages observeren u niet aanspreekt vermijdt u Certain Women beter.

glory-slava

GLORY

Regie: Kristina Grozeva & Petar Valchanov | Met: Stefan Denolyubov, Margita Gosheva … | Genre: Drama
5-ster

De eenzame Bulgaarse spoorwegarbeider Tsanko Petrov (fenomenaal vertolkt door Stefan Denolyubov) stuit op een dag op een grote som ongemarkeerd geld op de sporen. De brave man doet wat weinigen rondom hem zouden doen en belt de politiediensten. En wat krijg je als je de barmhartige Samaritaan uithangt? Wel, in het geval van de stotterende Tsanko krijgt hij een hele hoop stront over zich heen. Hij wordt een pion binnen een politiek spelletje wanneer het ministerie van transport hem gebruikt als afleidingsmanoeuvre voor aantijgingen rond corruptie.

Wat schrijver-regisseurs Kristina Grozeva en Petar Valchanov (The Lesson) uitstekend doen is de antagonist in het verhaal, de werkgeobsedeerde Julia (de al even uitstekende Margita Gosheva), Tsanko’s directe contactpersoon binnen het ministerie die de Bitch-van-het-jaar Award verdient, een menselijke kant geven door minstens zoveel tijd met haar door te brengen en haar poging om via een vruchtbaarheidsbehandeling zwanger te geraken grondig in beeld brengen. Dit egoïstisch schepsel is echter zo onuitstaanbaar dat je ze zelfs haar zwangerschap niet gunt. Onmens, hoor ik u denken. Maar bekijk eerst de film…

Rest me enkel nog te vermelden waar de titel op slaat. Glory is de letterlijke Engelstalige vertaling van Slava (de originele titel), het horlogemerk waarvan Tsanko er eentje van zijn vader erfde. Dat namen ze tijdens een persconferentie af om hem te belonen met een recenter exemplaar, maar iemand misplaatste het erfstuk, waarna niemand hem kan zeggen waar het ligt. En het is net datgene waar de passieve Tsanko het zwaarst aan tilt en hem in actie doet schieten.

Een bescheiden parel, maar wel eentje die blijft nazinderen.

harmonium

HARMONIUM

Regie: Kôji Fukada | Met:Mariko Tsutsui, Tadanobu Asano, Kanji Furutachi … | Genre: Drama
3,5-ster

De Japanner Kôji Fukada (Sayonara, Hospitalité) kaapte met Harmonium dit jaar de juryprijs weg in de categorie Un Certain Regard op het film festival van Cannes, een categorie die onze aandacht keer op keer weet te trekken. Harmonium combineert familiedrama elementen met iets donkerdere ondertonen en komt pas tot leven na een twintigtal minuten.

De plot draait rond een gezin in de Japanse middenklasse (vader, moeder en een dochtertje van pakweg 11 jaar oud) wiens rustige balans wordt verstoord wanneer vader Toshio (Kanji Furutachi) een oude kennis van hem onderdak en een job aanbiedt zonder zijn vrouw of kind in te lichten. De mysterieuze gast, Yasaka (Tadanobu Asano), is vrijgelaten uit de gevangenis, maar gedraagt zich op een paar rare maniertjes na voorbeeldig. Sterker nog, de steeds in een zwarte broek en een wit hemd gehulde man weet zelfs de interesse te winnen van Toshio’s vrouw Akie (Mariko Tsutsui) nadat die ongemakkelijk stond tegenover de ongewenste indringer. Hem vol bewondering bezig zien met haar door muziek gefascineerde dochter Hotaru (Kana Mahiro) op het instrument uit de titel brengt daar verandering in. Maar Akie’s interesse verandert in iets groter en uit het niets escaleert de schijnbaar onschadelijke romantische situatie, en dat heeft dramatische gevolgen.

Harmonium schiet zoals gezegd eerder rustig uit de startblokken, maar eens de bal aan het rollen geraakt heeft de film je vast. Of deze prent nu zo representatief is voor iets uit de Un Certain Regard categorie – waar originaliteit centraal staat – valt te betwijfelen, maar goed. Dit is een degelijke film over hoe het kwaad uit het niets kan toeslaan en levens onherstelbaar verwoest.

light-between-oceans

THE LIGHT BETWEEN OCEANS

Regie: Derek Cianfrance | Met: Michael Fassbender, Alicia Vikander, Rachel Weisz … | Genre: Drama
3-ster

Regisseur Derek Cianfrance, één van de grootste Hollywood-talenten van de voorbije jaren, toonde met Blue Valentine en The Place Beyond the Pines dat hij de genadeloosheid van het leven in beeld durft brengen. Hij is ook uitstekend in zijn acteursregie, want wanneer zijn hoofdrolspelers lachen ben je als kijker verkocht, en wanneer ze pijn hebben en afzien gaat het door merg en been. Dit alles is in zijn nieuwste prent, The Light Between Oceans, niet anders. Met namen als Michael Fassbender, Alicia Vikander en Rachel Weisz moet je immers als regisseur al bijzonder driest te werk gaan om een negatieve beoordeling te krijgen. En toch overtuigde deze film niet, desondanks sterke acteerprestaties van alle partijen, uitmuntend camerawerk van Macbeth-DP Adam Arkapaw, een degelijke soundtrack van Alexandre Desplat en een goed, klassiek verhaal, gebaseerd op een roman van M.L. Stedman. Waar het fout liep? De laatste 20 minuten. Die zijn zo Hollywoodiaans opgebouwd dat het de hele film aantast. Het publiek moest en zou in tranen uitbarsten, moet Cianfrance gedacht hebben. En wanneer je de typische huil-triggers spot, dan heeft de mechaniek van de film de bovenhand genomen van het verhaal.

The Light Between Oceans vertelt het verhaal van Tom Sherbourne (Fassbender), een oorlogsheld uit WO-I die genoeg leed heeft gezien dat hij na zijn dienst solliciteert voor een job als vuurtorenwachter op het verlaten eiland Janus. Maar net voordat hij vertrekt ontmoet hij Isabel (Vikander), een wondermooie jonge dame die haar interesse voor hem niet onder stoelen of banken schuift. En zo komt het dat Tom, die nochtans klaar was om de mensheid een laatste adieu te zeggen, alsnog trouwt om een gezin te kunnen starten op het pittoreske eiland. Kinderen krijgen ligt echter bijzonder moeilijk, en na twee verwoede pogingen lijkt het koppel de hoop te gaan opgeven. Tot er plots een roeibootje aanspoelt met een dode man en een levende baby aan boord. Het is Tom’s job om in het logboek te noteren wat er gebeurt op het eiland, maar de gebroken Isabel weet hem alsnog te overtuigen om het kind te houden en op te voeden als dat van hen. En dat verloopt vlotjes, totdat de echte moeder een tip krijgt over de situatie.

The Light Between Oceans bevat genoeg potentieel om een memorabele romantische klassieker te worden, maar valt zoals vaker ten prooi aan de clichés van het genre.