CLASH

Regie:Mohamed Diab | Met: Nelly Karim, Hani Adel, El Sebaii Mohamed … | Genre: Drama
4,5-ster

Ooit willen weten hoe het voelt om met een tiental mensen vast te zitten in een snikhete politiecombi terwijl er buiten rellen losbreken? Ik niet meteen. En wat als de rellen rondom bovendien op leven en dood worden gehouden, bijvoorbeeld tijdens het clashen tussen demonstranten, politie en aanhangers van de Moslimbroeders in de nasleep van de Egyptische revolutie? Dan al helemaal niet, wat mij betreft. Maar dankzij filmmaker Mohamed Diab (Cairo 678), die met zijn nieuwste prent Clash exact dit scenario van het scherm laat spatten, kan ook u ervaren hoe dat ongeveer moet geweest zijn, althans wat één bepaalde, willekeurige dag betreft.

Clash speelt zich volledig in zo’n celwagen af en toont het lot van een tiental burgers van verschillende standen, leeftijden en politieke overtuigingen nadat ze door de Egyptische politie van straat werden geplukt. Door de uiteenlopende standpunten van de “passagiers” komt het al gauw ook binnenin – we spreken hier over een ruimte van pakweg 7 meter op 2 – tot een oorlog; mentaal, maar bij momenten ook fysiek. En dit terwijl de kogels en stenen hen buiten om de oren vliegen. Rest de vraag: hoe lang gebruiken ze hun overtuigingen als een schild alvorens in te zien dat ze dit mogelijk enkel overleven wanneer ze elkaar simpelweg als medemens beschouwen?

Als dat alles te benauwend klinkt, wees dan gerustgesteld: dit is een hoogst entertainende film met interessanter camerawerk dan de meeste films die op meer dan dertig locaties geschoten zijn. Regisseur Diab en mede-scenarist Kaleb Diab maken zelfs ruimte voor humor, maar vergeten aan het eind hun doel zeker niet te missen. Voor de acteurs – allen overtuigend – en de filmcrew moet dit een productie uit de hel geweest zijn, maar het resultaat liegt er niet om. Dit is indrukwekkende cinema.

paterson-film

PATERSON

Regie: Jim Jarmusch | Met: Adam Driver, Golshifteh Farahani, Helen-Jean Arthur … | Genre: Drama
4,5-ster

Oh, wat was dit genieten. Paterson, Jim Jarmusch’s nieuwste film sinds Only Lovers Left Alive uit 2013, is een rustgevende, ingetogen parel geworden met een alweer uitstekende Adam Driver in de titelrol. Paterson is een dichtende buschauffeur in een stadje in New Jersey met dezelfde naam die op de koop toe nog eens de Paterson route rijdt. Zijn simpel, routineus leven bestaat uit opstaan rond kwart na zes, een gedicht schrijven alvorens de bus in gang te zetten, zijn route afwerken terwijl hij zijn passagiers glimlachend hoort communiceren, zijn wankele brievenbus rechttrekken bij zijn thuiskomst en een avondwandeling met de hond van zijn vriendin afronden in een plaatselijke kroeg. Dit maakt Jarmusch duidelijk door zijn film op te splitsen in 7 hoofdstukken; één voor elke dag van de week.

Zijn ontmoetingen in de bar zijn zowat de enige routinewijzigingen waar Paterson ook echt naar uitkijkt, want met de kunstzinnige escapades van zijn vriendin Laura (Golshifteh Farahani) – die hij ongetwijfeld doodgraag ziet – lijkt hij het stilaan wel wat gehad te hebben. De dynamiek tussen het gepassioneerde koppel is echter leuk om zien. Hij, de rustige dichter die zich afzondert om te pennen en zijn gedichtenbundel nog nooit aan iemand anders voorlas tegenover zij, de expressionistische spring in’t veld met net dat tikkeltje meer ambitie dan talent die elke dag het huis vol verft met zwartwit bolpatronen; het vormt een grappig zicht en is op zich al meer dan voldoende voor Jarmusch om zijn film rond op te bouwen. Uiteraard zit er nog veel meer in Paterson, maar het zijn vaak niet meer dan kleine gedachtenwisselingen.

Wie op zoek is naar een verhaal met een duidelijke ABC-structuur is eraan voor de moeite, maar wie na een typische werkdag even in een zen vibe wil terecht komen en eens rustig contempleert over de routine in ons leven, moet naar Paterson.

voyage-of-time-film-png-crop-promo-xlarge2

VOYAGE OF TIME

Regie: Terrence Malick | Met de stem van: Cate Blanchett … | Genre: Documentaire
1,5-ster

Kijk, op deze website hebben we steevast geprobeerd om de Amerikaanse cineast Terrence Malick in bescherming te nemen. Zelfs zijn meest frustrerende film, To The Wonder, kreeg hier een “uitstekend” label opgeplakt. Omdat die film dat verdient weliswaar, althans volgens bovengetekende, maar zo stilaan begint die ene vraag naar boven te komen die ik al een tijdje in mij heb borrelen: wat als ik dingen zie in Malick’s werk die er eigenlijk gewoon niet zijn? Wat als Malick’s genialiteit afhangt van wat de kijker in zijn werk ziet? Of is die opake aanpak net datgene dat hem geniaal maakt?

Afijn, het komt erop neer dat zijn langverwachte documentaire over het ontstaan van Moeder Aarde, Waste Voyage of Time – met de stem van Galadriël Cate Blanchett, een absolute misser van formaat is geworden die zo onfris en ongeïnspireerd aanvoelt dat het lijkt alsof Malick dit heeft samengelijmd met hetgeen hij op de grond van de montageruimte bij mekaar heeft geveegd na (het wonderbaarlijke, nota bene) The Tree of Life. En dan heb ik het niet alleen over de beelden (die puur op zich natuurlijk adembenemend zijn), maar ook over de tekst en meerbepaald de pacing; Het is. Niet. Om over. Naar huis te. Schrijven.

Sorry, Terry. Hopelijk heeft u dit nu uit uw systeem en kan u verder met Weightless en Radegund (met Matthias Schoenaerts overigens! Of niet!).