HOME

Regie: Fien Troch | Met: Sebastian Van Dun, Mistral Guidotti, Karlijn Sileghem … | Genre: Drama
4,5-ster

Met Home, de vierde langspeler van Fien Troch, neemt haar werk zowaar Larry Clark-esque vormen aan. De film volgt een groepje “jeugd van tegenwoordig”; jongens en meisjes van een jaar of 18 aan wie zowel leerkrachten als ouders weinig te zeggen hebben. Hun onverschilligheid en de drang om verveling te doden met nieuwe vormen van opwinding neemt al eens ingewikkelde wendingen, tot grote verbazing van de échte volwassenen in hun leven.

De plot volgt grotendeels Kevin (Sebastian Van Dun), een jongen die net uit de jeugdinstelling is vrijgelaten na een ernstig geval van agressie. Bij wijze van tweede kans mag hij aan de slag met een leercontract bij het bedrijf van zijn oom Willem (Robbie Cleiren). Verblijven doet hij bij Willem thuis, waar zijn bezorgde tante Sonja (Karlijn Sileghem) hem in de watten legt en zijn neef Sammy (Loic Batog) hem terug in hun vriendenkring integreert. Kevin oogt dan wel als een bijna verlegen koorknaap, hij is in staat tot gewelddadige dingen. Dit heeft later dan weer een invloed op de relatie tussen John (Mistral Guidotti) – de beste vriend van Sammy die erg ingenomen is door Kevin – en diens onuitstaanbare moeder (Els Dottermans).

Home is een energieke en vooral eerlijke prent met goed acteerwerk en waarin de eerder vierkante beeldverhouding herinnert aan het claustrofobisch gevoel van als vrijgevochten tiener vast te zitten onder het ouderlijk dak en waarin spontane improvisatieshots, met de smartphone geschoten, de tijdgeest van nu oproepen. Sterk!

daguerrotype_still_2

LE SECRET DE LA CHAMBRE NOIRE

Regie: Kiyoshi Kurosawa | Met:Tahar Rahim, Constance Rousseau, Olivier Gourmet … | Genre: Drama – Thriller
3-ster

Jean (Tahar Rahim) is een jonge Parijzenaar die een job aanneemt als assistent voor de excentrieke fotograaf Stéphane (Olivier Gourmet). Jean’s onervarenheid is vreemd genoeg net de reden waarom hij wordt aanvaard als hulpje in het enigszins akelig herenhuis van de fotograaf. Die laatste richt zich op Daguerreotypie, een vroege fotografische methode waarbij een model soms meer dan een uur lang een pose moet aanhouden – met behulp van ouderwetse steunapparatuur – om vervolgens een levensgroot portret te bekomen op een zilveren plaat. Stéphane’s trouwe model van dienst is zijn dochter Marie (Constance Rousseau), die haar vaders tirannie beu is en in Jean haar ticket naar de vrijheid lijkt gevonden te hebben.

Gaandeweg verliest Stéphane zijn grip op de realiteit en lijkt er een paranormaal sfeertje in huis te hangen. Een collega (Mathieu Amalric) en een huizenmakelaar (Malik Zidi) maken van de gelegenheid gebruik om Stéphane zijn huis te laten verkopen – iets dat hij in een normale staat nooit zou toelaten – en rekenen daarop op de overtuigingskracht van Jean, die stilaan de enige is die Stéphane nog vertrouwt. Al duurt het niet lang alvorens de bovennatuurlijke krachten die het huis doorspoken ook op Jean een impact hebben.

Intrige alom, dus, en Kurosawa is natuurlijk een meester in het scheppen van sfeer door kleurgebruik en het feilloos aankleden en belichten van decors. Maar veel meer dan sfeer creëren en het prikkelen van de zintuigen zit er niet in, want aan het eind – dat overigens te lang op zich laat wachten – zakt het hele ding als een kaartenhuisje in mekaar.

train-to-busan

TRAIN TO BUSAN

Regie: Yeon Sang-ho | Met: Yoo Gong, Soo-an Kim, Yu-mi Jeong… | Genre: Horror – Actie
2,5-ster

“Snowpiercer met zombies.” Zo werd deze Koreaanse productie van Sang-ho Yeon (die zich voordien vooral met animatiefilms als The King of Pigs en The Fake bezighield) in de wandelgangen bestempeld. Uiteindelijk heeft deze redelijk beschaafde horrorfilm enkel een trein gemeen met het voorgenoemde meesterwerk van Bong Joon-ho uit 2013. Aanvankelijk is ook de fun-factor aanwezig – zo opent de prent met een scène die “B-horrorfilm” schreeuwt – maar het plezier smelt halfweg als sneeuw voor de zon met de rest van het potentieel wanneer de makers besloten om voluit de Hollywood-kaart te trekken, inclusief een vijftal nodeloze tearjerk-momenten en zelfs een full blown Terrence Malick referentie die de lachspieren activeert om alle foute redenen.

Het verhaal is simpel. Een gescheiden workaholic (Yoo Gong) laat zich door zijn dochtertje (Kim Soo-an) overtuigen om voor haar verjaardag samen met de trein van Jinyang naar Busan te reizen om haar mama te zien. Kort voordien zorgde een chemisch lek binnen het bedrijf waar papa te werk is er echter voor dat het hele land binnen de kortste keren in rep en roer staat door een epidemie die de bevolking in vleesetende monsters transformeert. En het toeval wil dat één van die monsters op het laatste nippertje op de trein springt, waarna de verwachte hel losbreekt.

De klassieke opbouw van de film is aangenaam, met de voorstelling van de clichématige, maar genietbare personages, in het bijzonder een stoere bink en zijn zwangere vrouw en een stel bejaarde zussen. Maar Train To Busan ontwikkelt nooit echt een eigen identiteit en voor je het weet zit je naar een Koreaanse World War Z te kijken. Bovendien nemen de makers hun film veel te serieus en dat levert zoals gezegd nogal wat gelach op daar waar dat ongetwijfeld niet gewenst is. Wat gruwel betreft valt het overigens allemaal reuze mee, dus fans van het meer misselijkmakende werk zullen ook nog eens op hun honger blijven zitten.