Regie: Noam Murro / Met: Sullivan Stapleton, Eva Green, Lena Headey / Genre: Actie – Drama – Oorlog / Land: VS / Duur: 102 min. / Releasedatum: 5 maart 2014

“Today we will dance across the backs of dead Greeks!” – Artemisia, 300: RISE OF AN EMPIRE

Zach Snyder’s 300 uit 2007 was een stilistisch bloedbad dat net uniek genoeg was om internationale ophemeling af te dwingen. De langverwachte sequel RISE OF AN EMPIRE gaat op hetzelfde elan door. Het met visuele effecten overgoten macho-massacre, gebaseerd op een nog ongepubliceerde grafische roman van Frank Miller, stelt qua spektakel nooit teleur. De eerste 20 minuten bestaat uit puur, adrenaline pompend entertainment, tot de actie een eerste keer plaats maakt voor wat dialoog en je je luidop afvraagt of de casting-afdeling verder heeft gekeken dan de plaatselijke fitnesszaal in hun zoektocht naar acteurs. Niet dat Gerard Butler en co award-winnende prestaties aflegden in het origineel, maar hun stemmen klonken ten minste door. Net zoals de honderden gedigitaliseerde figuranten, hadden de meeste mannelijke hoofdrolspelers hier evengoed uit CGI kunnen bestaan, het had qua gezichtsexpressie en interactie weinig verschil gemaakt. Gelukkig maakt Eva Green – als de gemeenste en meest sexy marinebevelhebster die je je kan voorstellen – veel goed.

In RISE OF AN EMPIRE staan zeegevechten centraal. Ze vinden tegelijk plaats met de slag bij Thermopylae uit het origineel. De sequel gaat nog lichter over het verhaal dan zijn voorganger en zet de kleerkasten met baarden en gewaxte torso’s meer dan ooit op de voorgrond. Het enige dat we nog meer op de neus gedrukt krijgen is het donkerrode bloed dat om de haverklap uit het scherm spat in 3D. De relatief onbekende Australiër Sullivan Stapleton vult de sandalen van Gerard Butler als Themistocles van Athene (maar toch vooral van Melbourne, aan zijn accent te horen). Hij leidt de Grieken in een maritiem gevecht tegen de Perzen. Die worden op hun beurt aangevoerd door koningin Artemisia (Green), die uit is op wraak na de dood van haar vader en daarbij geen vrees heeft om zelf de handen uit de mouwen te steken en koppen te laten rollen. Green’s vertolking is heerlijk over de top, al moet zelfs zij het even ontgelden wanneer haar freaky seksscène “Showgirls”-achtige vormen van hilariteit aanneemt.

Schrijver Frank Miller behield slechts een absoluut minimum aan historische achtergrond, waardoor de originele 300 in vergelijking bijna op een documentaire lijkt. Vlees en bloed is wat de fans verwachten en daarop worden ze dan ook rijkelijk getrakteerd. Het achtergrondverhaal wordt tussenin door Lena Heady (als koningin Gorgo) ingesproken via voice over, kwestie van geen tijd te verspillen aan nodeloos gepraat. Waar echter wel opnieuw tijd voor gemaakt werd, zijn slow-motion beelden van vechtende spierbundels, zwermend tussen versplinterende schilden en afgehakte ledematen. Het oogt allemaal heel cool, maar het is een trucje waar je snel op uigekeken raakt. Als alle slow-motion beelden bovendien aan een normaal tempo zouden worden afgespeeld, duurt de film mogelijk maar 30 minuten.

Zach Snyder, de regisseur van het origineel, houdt zich tegenwoordig met nog grootschaligere vernietigingsprojecten bezig (de recentste Superman-franchise) en liet de regiestoel over aan de Israëlische reclamemaker Noam Murro. Die moet niet onderdoen voor zijn voorganger, want hij levert een even bombastische en visueel indrukwekkende film af. Aan ambitie geen gebrek. De knallende score van Junkie XL is meestal voorspelbaar, maar wat ga je er aan doen?

Ergens diep verscholen in RISE OF AN EMPIRE vinden we een goede actiefilm terug. Regisseur Murro toont dat hij projecten van deze omvang met flair aankan. De scènes op zee zijn episch en de man-tegen-mangevechten zijn met veel bravoure geschoten. Wat deze sequel mist is het trio Butler, Michael Fassbender en David Wenham – al kreeg die laatste opnieuw een kleine rol. Wat nieuwkomer Stapleton en zijn collega’s zonder charisma staan te schreeuwen is een motivatiespeech onwaardig. Neen, dit is Sparta niet.

2,5-ster