Regie: Carl Rinsch / Met: Keanu Reeves, Hiroyuki Sanada, Ko Shibasaki / Genre: Actie – Fantasy / Land: VS / Duur: 118 min. / Releasedatum: 2 april, 2014

“I see only samurai before me.”– Shogun Tsunayoshi, 47 RONIN

47 RONIN steekt een traditioneel verhaal uit de Japanse folklore in een flitsend en fantasierijk jasje en bereikt daarbij weinig bewonderenswaardige dingen. We zien Keanu Reeves aantreden als ‘half breed’ samoerai, voorzien van enkele coole gevechtsmoves, een nog coolere haartooi en verder niet veel meer. Hij onderneemt een suïcidale queeste met zijn bende van 47 onteerde samoerai om zijn meester te wreken en daarmee de eer te herstellen.

Aan dat uitgangspunt werden vervolgens enkele mytische accessoires toegevoegd, zoals een van gedaante wisselende heks en een zwevende draak. De personages passeren bovendien ook even op de set van Pirates of the Caribbean, waar een trol uit Lord of the Rings hen opwacht en dalen later af in een grot waar ze het opnemen tegen Lord Voldemort. Om maar te zeggen dat de betekenis van het woord ‘traditioneel’ heel breed werd genomen door de makers van deze film. Je kan echter zeggen wat je wil over dit CGI-avontuur – dat zich volgens de verplichte voice-over “in een land gedrenkt in mysterie” afspeelt – maar de keuze om trouw te blijven aan het bronmateriaal is op zijn minst bewonderenswaardig. Alleen levert dat nauwelijks kijkplezier op.

Productiegewijs scoort 47 RONIN nochtans punten; de kostuums en decors tonen aan dat het idee om authenticiteit met fantasie te vermengen leuke dingen kan opleveren. Het brengt ten minste wat kleur in deze sombere bedoening. Bij de uitwerking van de personages liep het dan weer grondig fout. Een rondwapperend doek in een bepaalde scène, heeft meer charisma dan de meeste acteurs. Regisseur Carl Rinsch (een relatief nieuw gezicht) besloot bovendien koppig om het verhaal aan een slakkentempo vooruit te duwen, waardoor zijn film een ongewilde en ongepaste  zelfvoldaanheid uitstraalt.

Van een film die thema’s als massazelfdoding behandelt, hadden we natuurlijk niet verwacht om over de grond te rollen van het lachen, maar het uitblijven van enig streepje plezier in een fantasierijk verhaal als dit, zorgt al snel voor vermoeidheid. Alsof de regisseur zijn cast wijsmaakte dat het respectloos zou zijn tegenover het verhaal om de film te levendig te maken. Elke zin wordt met de grootste sereniteit gebracht, terwijl het schrijfwerk niet bijtend genoeg is om te blijven nazinderen.

De climax blijft wat actie betreft overeind, maar het enthousiasme en de energie uit dat laatste kwartier is nergens te bespeuren in de vorige honderd minuten. De onnozele dialogen en lachwekkende accenten hadden we nog door de vingers kunnen zien, maar de sloomheid waarmee het verhaal zich ontplooit, zet de overige mankementen extra in de verf. Voorts krijgen we een hoop tussenshots van reizende ronin doorheen gedetailleerde landschappen die doen denken aan het Midden-Aarde van Peter Jackson, enkele ontmoetingen met CGI monsters, zwaardgevechten en veel praat over eer en loyaliteit.

Voor een film waarin fantasy-elementen aan een bestaande legende worden gekoppeld, ontbrak het de makers aan creativiteit om een geslaagd product af te leveren. Welke queeste zal de regisseur nu moeten maken om de verkwisting van het monsterbudget van 175 miljoen dollar te verantwoorden? En wie zal de in slaap gevallen bioscoopganger wreken voor het onrecht dat hem of haar werd aangedaan?

1,5-ster

a