mirror-cover

4-ster

Regie: Anton Corbijn | Met: Philip Seymour Hoffman, Rachel McAdams, Willem Dafoe, Robin Wright | Genre: Spionagethriller – Drama | Land: VK – VS – Duitsland | Duur: 122 min Releasedatum: 17 september, 2014

“It takes a minnow to catch a barracuda and a barracuda to catch a shark” – Günther Bachmann, A MOST WANTED MAN

Willen of niet, tijdens A Most Wanted Man, Anton Corbijns methodische adaptatie van de gelijknamige bestseller van spionagemeester John le Carré, kan je niet om het feit heen dat we te maken hebben met de laatste film van Philip Seymour Hoffman (het bij ons nog te verschijnen God’s Pocket en een kleinschalige aantrede in de aankomende Hunger Games-sequel buiten beschouwing gelaten). Naar goede gewoonte druipt zijn klasse van het scherm. Sterker nog, dit behoort tot het betere werk van de betreurde acteur. Maar zijn presence heeft hier een ongemakkelijke neveneffect: speelt hij hier opnieuw de pannen van het dak of zien we de man zijn eigen wanhoop portretteren?

In deze ijskoude post 9/11 thriller reizen we af naar Hamburg, waar de mysterieuze Tsjetsjeense vluchteling Issa (Grigoriy Dobrygin) ongewild als pion wordt ingezet tijdens een machtsspelletje tussen internationale anti-terreurbrigades, bankiers en advocaten. Hoffman vertolkt Günther Bachmann, een wanordelijke medewerker van de Duitse veiligheidsdienst die de vermoedelijke jihadist als aas wil gebruiken. Günther zweert bij geduld en gelooft dat de goede wil van de mensheid kan helpen om de strijd tegen terreur ongedaan te maken. Persoonlijk is de man een wrak; hij kettingrookt er op los, is om de twee scènes met een glas Scotch in de hand te bespeuren en door zijn overgewicht sleept hij zichzelf haast in het kader. Charme is bij hem amper te bespeuren, maar voor zijn job gaat hij tot het uiterste. De link met de acteur achter het personage is meteen duidelijk, en dat maakt het extra pijnlijk om zien. Hoffman is natuurlijk zo’n doortrapt vakman dat zijn innerlijke demonen vroeg of laat deel uit zouden maken van zijn acteerprestaties. Als Günther schittert hij een laatste keer, mét Duits accent, als de verpersoonlijking van doorzettingsvermogen.

Hoewel de plot ons meesleept doorheen enkele intense momenten en regisseur Corbijn een karrenvracht sfeer aanvoert, zijn het de thematische elementen die onder de huid kruipen. De grote vraag is hier hoe gevaarlijk de “good guys” worden wanneer ze ten prooi vallen aan paranoia, en wat de gevolgen zijn van hun interne schaakspelletjes. Günther en zijn team worden om de haverklap opgejaagd door CIA-agente Robin Wright, die Issa maar wat graag zelf het vuur aan de schenen wil leggen. Rachel McAdams is te zien als een advocate die de immigrant onder haar vleugels neemt en daarmee meer op haar dak haalt dan ze aankan. Ondertussen geeft Willem Dafoe gestalte aan bankier Thomas Brue, de man die het financiële lot van Issa in handen heeft.

De aanvullende cast is indrukwekkend op papier en elk van hen levert puik werk af, maar A Most Wanted Man wordt vooral gedragen door Hoffman. Günthers avontuur beschrijven is de film beschrijven: chaotisch, somber en achterdochtig. Deze spannende praatprent haalt de adrenaline naar buiten op andere manieren dan achtervolgingen en vuurgevechten. Toegegeven, ergens middenin slabakt de boel even, maar surveillanceopdrachten behoren in werkelijkheid allicht ook niet tot de meest levendige bezigheden. Zij die uit zijn op een oorverdovend spektakelstuk komen bedrogen uit, maar iedereen die het thema van de film intrigerend vindt en geen probleem heeft met een rustige opbouw, kan hier terecht voor een boeiende bioscoopavond.

Na Control en The American is dit slechts de derde langspeler van de Nederlandse ex-fotograaf Corbijn. Met A Most Wanted Man vermijdt hij de cliche’s van het genre en perfectioneert hij zijn visuele stijl verder. Hij mag zich in extremis toevoegen aan het lijstje regisseurs die de eer hebben gehad met Hoffman te mogen samenwerken. Hoffmans zwanenzang is er ééntje die zo typerend is voor de acteur: beheerst, met een blik die vaak meer zegt dan woorden. En wanneer één van zijn kenmerkende furieuze uitbarstingen ons met kippenvel in de stoel achterlaat, wordt het nogmaals duidelijk : dit was één van de grootsten van zijn generatie. Ga hem een laatste saluut brengen.