mirror-cover

4-ster

Regie: Daniele Luchetti | Met: Kim Rossi Stuart, Micaela Ramazzotti, Martina Gedeck | Genre: Drama | Land: Italië | Duur: 106 min | Releasedatum: 25 juni, 2014

“It’s not easy to find freedom, and the right balance of feelings and family, because we each try to hold them tightly” – Dario, ANNI FELICI

Anni Felici, wat zoveel betekent als “gelukkige jaren”, is een hoogst persoonlijk werk van de Italiaanse regisseur Daniele Luchetti en volgt een naar vrijheid strevend koppel tijdens de jaren 70. De film is in de eerste plaats één grote nostalgische trip, maar er worden ook socio-politieke thema’s aangekaart.

Kim Rossi Stuart speelt Guido, een narcistische kunstenaar die zich misbegrepen en ondergewaardeerd voelt en daardoor zijn hele gezin uit mekaar drijft. Guido werkt in zijn atelier met jonge vrouwen wiens lichamen hij in gips vereeuwigd, en met wie hij tijdens het droogproces ongegeneerd van bil gaat. Verder geeft hij les aan de plaatselijke kunstacademie en tracht hij ook zijn voorliefde voor experimentele kunst aan zijn twee zonen – waarvan de oudste de regisseur van de film voorstelt – door te geven. Net als de meeste critici kunnen zijn kinderen zich er echter niet zo in vinden.

Serena (Micaela Ramazotti), Guido’s vrouw en de moeder van zijn twee jongens, heeft het moeilijk met zijn losbandigheid. Bovendien is de mooie vrouw hopeloos op zoek naar haar plek in de wereld. Wanneer de uitbaatster van een kunstgallerij haar echter voorstelt om samen met haar en de kinderen naar een feministenresort in Frankrijk te trekken om een huwelijkscrisis af te wenden, komt Serena tot nieuwe inzichten. Maar die maken het er alleen maar moeilijker op.

De kleine Dario, het alter ego van regisseur Luchetti, krijgt in Frankrijk een Super-8 camera cadeau en begint het leven rondom zich nauwkeurig vast te leggen. Het drama maakt dan tijdelijk plaats voor onverwacht zomerplezier; hij ontdekt onder andere de aantrekkingskracht van de meisjes. Dario en zijn camera zijn sindsdien onafscheidelijk, maar het is niet één en al vrolijkheid dat de klok slaat. Zo blijft zijn steeds onzelfzekerder wordende moeder een prominent personage in zijn beelden.

Anni Felici is een knap geschoten, sterk geacteerd en ontroerend portret van een jong gezin in de turbulente seventies. Er wordt bij momenten op een droogkomische, asftandelijke manier gesproken over uitermate intieme zaken. Regisseur Luchetti heeft de gebeurtenissen uit zijn jeugd duidelijk en plaats kunnen geven en durft zelfs te zeggen dat het zijn mooiste jaren waren. Zijn ode aan zijn ouders en zijn kindertijd haalt ongetwijfeld herinneringen op bij zowel oudere kijkers, die zich misschien in de plaats van de ouders kunnen zetten, als bij de generatie van Luchetti.

De prent blijft ondanks de occasionele schreeuwpartijen vrij luchtig, alsof Luchetti wil zeggen dat een echtscheiding het einde van de wereld niet is. Hij sprak de voice-over trouwens zelf in en gebruikte de kunstwerken van zijn vader doorheen de film, wat de authenticiteit ten goede komt.

Zowel Rossi Stuart als Ramazzotti zijn overtuigend als het bikkelende ouderlijk paar dat genoeg passie in zich heeft om hun relatie nog jaren te rekken. Regisseur Luchetti focust zich de hele film door op “zijn ouders”. Hij toont hun zwakke kanten, maar lijkt hen hun fouten ook te vergeven. Helemaal aan het eind haalt hij één keer naar hen uit, met de vraag waar hij en zijn jongere broer nu eigenlijk in heel dit verhaal passen.

Mooi.