mirror-cover

3,5-ster

Regie: Nicholas Stoller | Met: Seth Rogen, Rose Byrne, Zac Efron, Dave Franco | Genre: Komedie | Land: VS | Duur: 97 min | Releasedatum 23 juli, 2014

“Boom! Boom! I’m buying a gun! I’m not buying a gun!” – Mac, BAD NEIGHBOURS

De energieke zomerkomedie Bad Neighbours is een hoogst ongeloofwaardige, maar aanstekelijke film over het gevecht tussen jongeren die voor de laatste keer alles uit de kast willen halen op vlak van ranzige feestjes, en iets oudere jongeren die zich vol overgave op het ouderschap hebben gestort. Schaamteloos, poepsimpel en bij momenten ronduit hilarisch; Bad Neighbours doet wat er van verwacht wordt. Gooi de plot maar overboord.

Acteur Seth Rogen was gisteren nog de posterboy voor kinderachtige stoners, maar in deze film werd hij wonderlijk gecast als een kersverse vader met enig verantwoordelijkheidsgevoel – althans in vergelijking met sommige van zijn jongere tegenspelers. Rogen speelt Mac, en samen met zijn vrouw Kelly (de bijna even grappige Rose Byrne) zijn ze de trotse eigenaars van een nieuw huis in de rustige buitenwijken van LA. Het koppel is weg van elke beweging die hun kleine spruit maakt en staat ervan versteld hoe vermoeiend het ouderschap kan zijn. Maar de twee staan pas echt te kijken wanneer een luidruchtige studentenvereniging hun clublokaal opent in het huis van de buren.

Aanvankelijk spelen Mac en Kelly het cool tegenover Teddy en Pete (Zac Efron en Dave Franco), de fanatieke voorzitters van Delta Psi Beta, maar wanneer ze op een avond de politie op de luidruchtige feestbeesten afsturen, breekt de oorlog tussen beide kampen uit. Meer is er niet aan, plotgewijs. In een reeks showdowns – de ene al uitzinniger dan de andere – tracht het koppel de nieuwe buren te verjagen. De gevolgen zijn catastrofaal.

Hadden de makers ook maar enkele subplots aan hun film toegevoegd, dan hadden we mogelijk een nog betere film gekregen, maar het blijft bij fratsen, de ene na de andere. Het moet gezegd, deze zijn amusant en soms behoorlijk inventief, maar uiteindelijk biedt Bad Neighbors niet veel meer dan de ene na de andere schelmstreek – zij het van extreem formaat.

Regisseur Nicholas Stoller (Forgetting Sarah Marshall) houdt het tempo echter zodanig hoog dat de opmerkingen uit de vorige paragraaf er weinig toe doen. Sterker zelfs, er ligt onder de chaos zelfs ergens een diepere kijk op de mannelijke angst tegenover de ”echte wereld” begraven. Niet allen Rogen leeft zich uit, ook Efron lijkt zich kostelijk te amuseren. Hij is het afgelikte alfamannetje van de studentengroep, wiens zorgeloze uitstraling de nervositeit voor het leven na zijn schoolperiode verbergt. Zo zie je maar, zelfs de meest ongemanierde komedies bieden dezer dagen nog eens wat onverwachte nuance. Al moet je hier met weinig tevreden zijn.

Bad Neighbours is een vreemd succesverhaal. Tijdens het kijken heb je nauwelijks de indruk dat je te maken hebt met een goed gestructureerd en logisch uitgewerkt scenario, maar het werkt wel. Doorheen de film vraag je je luidop af waar Mac en Kelly’s baby in godsnaam uithangt, en wie er op let, maar niemand suggereert dat deze twee personages hun zaken netjes op een rij hebben. Beiden zijn nog niet helemaal klaar om het fuifbeest in hen te begraven en hebben geen idee wat het betekent om een baby op te voeden. Dat is één kant van het verhaal. De andere draait rond knotsgekke en eindeloze feestjes. Op een vreemde manier vloeien beiden vlotjes in mekaar.