Regie: Jeremy Saulnier / Met: Macon Blair, Devin Ratray, Amy Hargreaves … / Genre: Thriller / Land: VS / Duur: 90 min. / 7 mei, 2014

“That’s how this works man, the one with the gun tells the truth” – Teddy, BLUE RUIN

Een zwervende, bebaarde man die in een verroeste auto verblijft en overleeft op etensrestjes uit vuilnisbakken, dwaalt door de straten. Dit is iemand die zowel fysiek als mentaal van de wereld weg is. Althans, dat suggereren zijn holle ogen. Wanneer hij onverwacht geconfronteerd wordt met een feit uit zijn verleden, raakt zijn blik  in complete focus. De leeggelopen man staat plots messcherp en verzamelt al zijn energie om een bloederige wraakmissie te ondernemen. De indie-thriller Blue Ruin van Jeremy Saulnier (Murder Party) knalt hevig uit de startblokken, maar zakt ondanks veel goede wil gaandeweg wat in mekaar. Dat neemt echter niet weg dat dit een vermakelijke low-budgetter is geworden die bovendien de Amerikaanse wapengekte aankaart.

De titel verwijst naar de afgeleefde Pontiac waarin het hoofdpersonage Dwight (Macon Blair) aanvankelijk woont, totdat hij het nieuws verneemt dat een man die opgesloten zat voor een dubbele moord in 1993 eerstdaags vrijkomt. Wat de daarop volgende 20 minuten biedt is werkelijk adembenemend. Een bloedstollende, onberispelijk in beeld gebrachte intro die druipt van het vakmanschap. Maar waar gaat het daarna naartoe? Het is een vraag die schrijver-regisseur Saulnier nooit echt kan beantwoorden.

Tijdens dat heerlijke begin zet protagonist Dwight een kettingreactie in gang waar de rest van de film rond draait. Dwight is natuurlijk geen pro als het op geweld aankomt, maar zijn daden brengen hem in een benarde positie die alertheid vereist. Met een proper geschoren gezicht en nette kleren beseft hij bovendien dat hij zijn zus en diens dochter in het gevaar brengt, en voor hij het weet zit Dwight opgescheept met een gijzelaar in de autokoffer en een pijl in zijn been. Antwoorden op zijn vragen uit het verleden blijven echter uit. Terwijl de lichamen zich opstapelen en de plot stagneert, wordt het moeilijk vrede te blijven nemen met enkel dat visuele vakmanschap.

Regisseur Saulnier geeft aanvankelijk dan wel een ware demonstratie in het opbouwen van spanning, het uitblijven van informatie in de tweede helft voelt in dit geval aan als tijdwinning. De uitstekende fotografie en sterke acteerprestaties houden de boel gelukkig meer dan overeind. Ook de soundtrack van Brooke en Will Blair en het gelaagde sounddesign zijn het vermelden waard.

Blue Ruin is deels een brute wraakfilm en deels een donker indiedrama, maar de genres smelten niet naadloos in elkaar. Ook die enkele momenten van zwarte humor – op zich geslaagd – passen maar zo goed als een fout stukje puzzel dat er met geweld werd ingeduwd. Enfin, dit is alles behalve een zwakke film; een aanrader zelfs voor zij die hun wraakfilms liever zonder Hollywood-stempel zien. Blue Ruin overklast op meerdere vlakken een van A-list acteurs voorziene genregenoot als Out Of The Furnace (met Christian Bale), om er een recente uit te pikken. Aan talent geen gebrek hier, alleen zorgde de moeizame genre-versmelting voor gemengde gevoelens bij deze schrijver.

3,5-ster
a
a