mirror-cover

5-ster

Regie: Richard Linklater | Met: Ellar Coltrane, Patricia Arquette, Ethan Hawke | Genre: Drama | Land: VS | Duur: 166 min | Releasedatum 16 juli, 2014

“What’s the point? I sure as shit don’t know… We’re all just winging it.” – Mason Sr., BOYHOOD

Twaalf jaar geleden startte Richard Linklater de productie van een film waarin de ontwikkeling van een zevenjarige jongen tot diens late tienerjaren in beeld zou worden gebracht. Het klinkt als een gigantische onderneming, maar het resultaat is – Linklater gewijs – intiemer dan je zou verwachten. Boyhood is een ongeziene prestatie in de wereld van fictiefilms; een coming-of-age-film uit de duizend. De prent werd op 39 dagen ingeblikt, maar voelt aan als een vloeiend geheel dat meer dan een decennium in beslag nam en het opgroeiingsproces onder de loep plaatst zoals dat nooit eerder gedaan werd. Inderdaad, Richard Linklater did it again.

Een dergelijke originele aanpak staat natuurlijk niet garant voor succes, maar Linklater – de minst pretentieuze Amerikaanse filmmaker van de laatste twintig jaar – overtreft zichzelf opnieuw. Net door zijn rijke dialogen voor zich te laten spreken en het camerawerk sober te houden, creëert hij meer diepte dan ooit. Met twee uur en vijfenveertig minuten aan beeldmateriaal laat de regisseur de scènes uitspelen zoals ze destijds opgenomen werden, zonder te knippen en daarmee het tempo de hoogte in te jagen. Het resultaat is puur realisme waar we niet genoeg van kunnen krijgen.

Van bij het begin worden we middenin de familie Evans gedropt. Geen van de familieleden krijgt een introductie, maar we leren hen gaandeweg beter kennen dan eender welke filmpersonages. De zevenjarige Mason Jr., fantastisch gespeeld door Ellar Coltrane, is de centrale figuur in het verhaal. Jaar na jaar zien we deze verlegen jongen uitgroeien tot een slimme en sociale denker. Deze dagdromer is nooit goed geweest in sporten, kon niet om met de verschillende mannen die zijn moeder in hun leven toeliet en had meer dan eens ruzie met zijn oudere zus (gespeeld door Lorelei Linklater, dochter van). Het is opmerkelijk hoe de film steeds vermijdt om in de melodramatische val te trappen en deze dagdagelijkse gebeurtenissen interessant houdt.

Moeder Olivia (Patricia Arquette) staat er alleen voor en wil opnieuw studeren, terwijl vader Mason Sr. (Ethan Hawke) enkel in het weekend opduikt met zijn Amerikaanse sportwagen en de kinderen op uitjes naar de bowlingbaan trakteert, om hen er het één en ander over het leven bij te brengen. Al vrij vlug hoop je op de verzoening van moeder en vader, maar de plot heeft andere plannen. Zo krijgt Olivia een reeks nieuwe partners, waarvan een leerkracht met een drankprobleem de grootste impact nalaat. Hawke’s personage laat in een latere fase zijn cool aura vallen en ruilt zijn Pontiac voor een familiewagen. Ook zij ondergaan een transformatie, al is die bij Mason Sr. duidelijker te zien. Zowel Arquette als Hawke zijn uitstekend en leren elk op hun manier wat het ouderschap betekent; kennis die men alleen maar kan vergaren na verloop van tijd.

De hele cast is quasi perfect. Elk van hen acteert met zoveel nuance en met zulk gemak dat het zelfs niet lijkt alsof ze acteren. Dit is uit het leven gegrepen. Ook de wereld rondom de personages verandert mee. Op muzikaal vlak gaan we van Britney Spears tot Family of the Year, de doorzichtige Mac’s maken plaats voor iPhone’s, niemand rookt nog in restaurants en Obama neemt het over van Bush, tot groot jolijt van Mason Sr – die in een hilarische scène zijn zoon aanmaant om McCain-borden te stelen uit de voortuin van een buurman.

De vergelijking met Linklaters 18-jarige ‘Before-trilogie” moet natuurlijk gemaakt worden, maar Boyhood is meer rechttoe rechtaan. Ook in deze film laat regisseur Linklater het leven zijn gang gaan, en maar goed ook. Forceren kan niet, en sommige, oncontroleerbare dingen komen gewoon niet in orde, hoe hard je het ook hoopt. “Life doesn’t give you bumpers,” krijgt de kleine Mason van zijn vader te horen wanneer hij tijdens een partijtje bowling om hekjes vraagt. Gelijk heeft hij. Vallen en opstaan, fouten begaan en het goedmaken, en hopen dat het volgende keer beter gaat. Het draait hier tenslotte “maar” om Masons jeugd; slechts één fase uit zijn leven, nog voor het echte werk moet beginnen.

En plots is het gedaan, net als onze jeugd.