mirror-cover

4-ster

Regie: Tim Miller | Met: Ryan Reynolds, Morena Baccarin, T.J. Miller… | Genre: Actie | Land: VS | Duur: 108 min | Releasedatum: 10 januari, 2016

Superheldenfilms waarin de protagonist een kogel in de reet krijgt, een Hugh Jackman-masker draagt en nachtmerries over Liam Neeson heeft, zijn niet druk bezaaid. Deadpool is er zo eentje, en voelt daarom ook aan als een frisse wind door het Marvel-filmuniversum, meer nog dan het reeds genietbare Ant-Man van vorig jaar. “I may be super, but I’m no hero,” vertelt Deadpool tegen het publiek tijdens een de vele keren dat hij de vierde wand doorbreekt. De rol vol sarcastische humor is op het lijf geschreven van acteur Ryan Reynolds, die hiermee zijn Green Lantern-debacle volledig uitwist.

Van bij het begin is duidelijk dat de makers het superheldengenre belachelijk willen maken. De openingstitels vermelden geen namen, maar titels als  “A British villain”, “A moody teen”, “A CGI character” en “A gratuitous cameo”. De regisseur, Tim Miller, wordt dan weer bestempeld als “An overpaid tool”. Miller leverde desondanks, en in samenwerking met Zombieland-schrijvers Rhett Reese en Paul Wernick (die zichzelf als “The real hero’s here” omschrijven) wel een uitstekende entertainment-fix af. Hoed af.

Het verhaal – ridicuul als het ook moge zijn – begint ongeveer op het einde, wanneer onze gemaskerde antiheld een taxirit neemt om Francis (Ed Skrein, de Britse schurk van dienst) – of Ajax, zoals hij genoemd wil worden – op te sporen. Wat volgt is een chaotische kettingbotsing op de autosnelweg waarin Deadpool meerdere handlangers van Francis uitschakelt met slechts een handvol kogels en de twee zwaarden die op zijn rug hangen. Enter Colossus (stem van Stefan Kapicic) en Negasonic Teenage Warhead (Brianna Hildebrand), twee X-Men die daar enkel toestuiken om de connectie met het X-Men universum te maken. Het is begrijpelijk wanneer dit u in de war brengt, maar geen zorgen, Deadpool vertelt u zelf graag hoe zijn verhaal in mekaar zit.

Een jaar eerder was Deadpool nog gewoon ex-marinier Wade Wilson, een bad guy die betaald werd om ergere slechterikken aan te pakken. Maar wanneer hij Vanessa (Morena Baccarin uit Homeland) ontmoet, een prostituee waarop hij tot over zijn oren verliefd wordt, houdt hij zich rustig. Wanneer Wade een jaar later te horen krijgt dat hij ongeneeslijk ziek is, krijgt hij bezoek van een creepy kerel in een maatpak. Die stelt voor om experimenten op zijn lichaam te laten uitvoeren die hem onsterfelijk kunnen maken. Uit medelijden met Vanessa, die alleen dreigt achter te blijven, gaat Wade daarop in.

Het duo dat de experimenten uitvoerd is Francis en zijn supersterke collega Angel Dust (Gina Carano), beiden zelf mutanten. En met experimenten bedoel ik pure folterpraktijken, want het blijkt dat de twee beulen een leger superslaven willen creëeren om te verkopen aan de hoogste bieder. Het muteringsproces laat Wade zwaar verminkt achter, of zoals zijn vriend Weasel (TJ Miller) zijn gezicht omschrijft: “the stuff of nightmares” of ““like an avocado fucked an older avocado”. En dus kan Wade niet meteen terugkeren naar Vanessa nadat hij uit Francis’ concentratiekamp ontsnapt. Maar zoals gezegd is het verhaal hier bijzaak.

Na een trage, maar ontegensprekelijk positieve evolutie tot een sterk acteur (Fireflies in the Garden, Mississipi Grind, Paper Man en The Captive al gezien?) lijkt de rol van Deadpool een stap terug voor Reynolds, maar dit is er eentje die zijn komisch talent volledig benut. De onliners – al dan niet meta – vliegen je werkelijk om de oren en Reynolds’ gevoel voor timing maakt dat geen één daarvan flauw overkomt. Al bedanken we de scenaristen daar natuurlijk ook voor. Misschien een aandachtspuntje voor de onvermijdelijke sequel: routine en clichés in een filmgenre aanwijzen op een creatieve manier is grappig, maar om het geheel plaatje ook af te krijgen moeten diezelfde clichés ook vermeden worden.