Regie: Richard Shepard / Met: Jude Law, Richard E. Grant, Demian Bichir, Emilia Clarke …/ Genre: Komedie – Misdaad – Drama / Land: VK / Duur: 93 min. / Releasedatum: 23 april, 2014

“A man with no options suddenly has all the options in the world” – DOM HEMINGWAY

DOM HEMINGWAY opent met een monoloog van Jude Law – als het titelpersonage – waarin hij een bepaald lichaamsdeel van zichzelf vergelijkt met een Picasso en vindt dat het ondermeer de Nobelprijs voor de vrede verdient. Het is een stevig begin van Law’s showcase die hij de volle 93 minuten verder uitbouwt, maar buiten zijn acteerprestatie gaat deze prent ten onder aan een kronkelende verhaallijn en het gebrek aan een duidelijk doel. Law’s vertolking – die doet denken aan die van Tom Hardy in BRONSON – is echter het bekijken waard. Hij begeeft zich totaal buiten zijn comfortzone, maar wordt in geen tijd één met zijn personage.

Dom wordt aan het begin van de film vrijgelaten na 12 jaar gezeten te hebben voor een misgelopen klus als kluizenkraker. Gedurende zijn periode in de gevangenis heeft hij zijn lippen op elkaar gehouden. Kompanen verklikken zou de grote Dom Hemingway immers nooit doen. Dat is zijn beste vriend Dickie (Richard E. Grant) en zijn werkgever Mr. Fontaine (Demian Bichir) niet ontgaan. Er staat Dom dan ook een mooie beloning te wachten, maar ‘mooi’ is niet goed genoeg voor Dom. Hij verloor in die 12 jaar zijn ex-vrouw aan kanker en raakte vervreemd van zijn dochter Evelyn (Emilia Clarke uit GAME OF THRONES) en redeneert dat hij buiten zijn deel van de buit ook recht heeft op een spectaculaire bonus. Wanneer hij dat tijdens een meeting met Mr. Fontaine iets te duidelijk maakt, zet hij zijn beloning én zijn toekomst op het spel.

Law’s personage past perfect in het rijtje van typische, Britse tough guys met een Cockney accent, zoals we die kennen uit SNATCH en SEXY BEAST. Hun meest kenmerkende eigenschap is dat ze allen een gave hebben om de grofste dingen op de meest poëtische manier naar voor te brengen. Ook hier levert dat enkele hilarische dialogen op, vooral in het begin van de film. Dom is een bikkelharde kerel – Law kwam 30 kg bij voor zijn rol – maar diep vanbinnen schuilt een sentimenteel watje en daar ligt het verschil. In werkelijkheid is Hemingway gewoon een luidruchtige nietsnut die zijn grootheidswaanzin en criminele erecode als excuus gebruikt voor zijn gefaald leven. Dom beseft dat en maakt in het tweede deel werk van de gespannen relatie met zijn dochter. Het is een gedurfde genreswitch die niet helemaal werkt.

DOM HEMINGWAY is bijgevolg meer een karakterstudie dan een misdaadfilm. Daardoor is de plot misschien onvoorspelbaar, maar echt werken doet het niet. Het vreemde tempo en de talloze, ongeloofwaardige personages die rondom Law hangen doen er ook geen goed aan – op uitzondering van Grant, die als Dickie uitstekend, maar ondergebruikt is. Er heerst bij momenten een Woody Allen-achtige sfeer, waar niets mis mee is, maar het zit gewoon niet op zijn plaats. Regisseur Richard Shepard (THE MATADOR) brengt het allemaal wel stijlvol in beeld en bovendien zitten zijn uitzinnige montages goed. Ook het spelen met slow motion effecten en dergelijke gaat hem goed af. Zelfs de onnozele onderverdeling van de hoofdstukken, met elk een eigen titel, getuigt van de wil om er iets meer van te maken dan een zoveelste Britse misdaadprent. Allemaal goed en wel, maar aan het eind blijf je toch wat op je honger zitten.

Als Dom Hemingway is Jude Law memorabel, maar de film zelf is dat amper.

3-ster

a