Regie: Benny Vandendriessche en Dirk Hendrikx / Met: Dirk Hendrikx, Lieve Meeussen, Vlad Gliga en Constantin Cojocaru / Genre: Avant-garde drama / Land: BE / Duur: 83 min. / Releasedatum: 23 april, 2014

Het regiedebuut van Benny Vandendriessche, in samenwerking met performance-kunstenaar Dirk Hendrikx, is een abstract, maar aangrijpend staaltje filmkunst dat door het gebrek aan een duidelijke verhaallijn allicht geen commercieel succes zal worden. Doodzonde, als je het ons vraagt. Het verhaal over een man, op zoek naar verlossing na de dood van zijn vrouw, is er namelijk eentje dat net door die eigenzinnige structuur en het gebrek aan dialogen langer dan gewoonlijk kan nazinderen. Een rouwproces werd zelden zo uniek en pakkend in beeld gebracht.

In DRIFT worden we over en weer geduwd doorheen twee periodes uit het leven van de Drifter (Dirk Hendrikx), die ooit een doordeweekse kerel moet geweest zijn, maar nu aan de rand van de waanzin staat. In een flashback zien we hoe hij met zijn terminaal zieke vrouw (Lieve Meeussen) naar een hotel in de Karpatische bergen trok om zich samen voor te bereiden op het naderende afscheid. Wat volgt is een reeks bizarre, maar aangrijpende scènes waarin de man een soort omgekeerde evolutie ondergaat na haar dood. Hij voegt zich bij een roedel straathonden – die op metaforische wijze worden ingezet – en dwaalt doelloos door dorre Roemeense landschappen, waar de grauwe overblijfselen van gebouwen de enige link met de mensheid vormen.

Terwijl de naamloze protagonist worstelt met zijn herinneringen (hij draagt letterlijk een zak stenen met zich mee), verzinkt hij steeds dieper in een soort oerbestaan. Ondertussen tracht hij op alle mogelijke manieren te ontkomen aan de wereld rondom zich; zo begraaft hij bijvoorbeeld occasioneel zijn hoofd in de grond. Letterlijk. Hoe gek het ook klinkt, een glimlach op het gezicht krijg je er niet van. Daarvoor worden de vreemde rituelen van de Drifter te lang in beeld gebracht. Het wordt op den duur ongemakkelijk en pijnlijk om naar te kijken, maar dat is precies wat de makers voor ogen hadden.

Zoals gezegd hoef je geen uitgebreide dialogen te verwachten in DRIFT. Deze film werd opgetrokken uit opmerkelijke beelden en de fantastische, fysieke acteerprestatie van Dirk Hendrikx. Regisseur Vandendriessche – die voordien een resem reclamefilmpjes afwisselde met docu’s en clips voor onder andere Daan – zorgt net voor genoeg interactie tussen man en vrouw in de flashbacks, zodat de pijn van de protagonist achteraf echt aanvoelt. Het helpt dat Hendrikx en Meeussen amper woorden nodig hebben om ons te overtuigen als koppel.

Bij momenten doet DRIFT denken aan LE QUATTRO VOLTE van Michelangelo Frammartino, althans wat de overpeinzende vibe en de connectie tussen mens en dier betreft. Net als bij die film geldt voor DRIFT de regel dat je jezelf moet overgeven aan de regisseur. Onvoorwaardelijk. Anders kan je even goed een dik uur naar een lelijke muur zitten staren. Wie zich echter volledig laat gaan in deze wonderlijke spiraal van beeld en klank, komt niet onaangeroerd uit de zaal. Meer van dit, alstublieft!

4,5-ster

a