mirror-cover

3,5-ster

Regie: Anne Fontaine | Met: Gemma Arterton, Fabrice Luchini, Jason Flemyng | Genre: Komedie – Drama – Romance | Land: Frankrijk | Duur: 99 min Releasedatum: 10 september, 2014

“Son regard mettait fin à dix ans de tranquillité sexuelle” – Martin, GEMMA BOVERY

Het valt makkelijk te begrijpen waarom de helft van het mannenvolk van een dorpje in Normandië als een baksteen valt voor de charmes van Gemma Bovery. Gemma, gespeeld door de voluptueuze Gemma Arterton (Byzantium, Prince of Persia), is een Britse die met haar man (Jason Flemyng) naar het Noorden van Frankrijk trekt om er een nieuwe start te maken. De staat van hun vervallen landhuisje laat te wensen over, maar Gemma is weg van haar nieuwe omgeving en de plaatselijke bevolking. “Alles is hier mooi,” vertelt ze aan haar nieuwe buurman Martin (Fabrice Luchini), de plaatselijke bakker die bij het eerste oogcontact verliefd wordt op de veel jongere vrouw. Een getrouwde man van zijn leeftijd hoort natuurlijk niet te rokkenjagen op een getrouwde jonge dame, dat weet Martin ook, dus houdt hij zijn handen netjes thuis. Hij ontpopt zich daarentegen tot een soort aanbiddende beschermengel (zij het met stalk-neigingen), want de geletterde bakker ziet met de aankomst van Gemma zijn favoriete boek – ‘Madame Bovary’ van de invloedrijke Franse schrijver Gustave Flaubert – tot leven komen. Daarin slaat het noodlot voor de overspelige, bijna gelijknamige protagoniste toe, en dat wil Martin ten alle koste vermijden.

Net als Madame Bovary leidt Gemma een schijnbaar zorgeloos, maar oninteressant en routineus leventje. Wanneer ze eindelijk wat afleiding vindt in de armen van een jongere minnaar vindt de overbezorgde Martin het tijd om zelf (ongemerkt) in te grijpen zodat het drama uit het boek kan vermeden worden. “Sommige kunstwerken worden realiteit,” stelt hij. Maar door zijn toedoen zou de zaak wel eens veel erger kunnen worden dan ze is.

Aan het roer van deze prent vinden we de Luxemburgse regisseuse Anne Fontaine, die er een erezaak van maakt haar hoofdrolspeelsters beeldschoon te portretteren. Ze deed dat eerder al met onder andere Fanny Ardant in Nathalie, met Audrey Tautou in Coco Avant Chanel en vorig jaar met Naomi Watts en Robin Wright in Adore (die bij ons onder de titel Two Mothers verscheen). Ook in haar nieuwste film maakt ze op die regel geen uitzondering; in elke shot ziet Arterton er niets minder dan oogverblindend uit. Dat haar tegenspeler, de immer sympathieke Luchini, vaak niet verder komt dan gewoon te staren hoeft dan ook niet te verbazen. Maar Arterton kan wel degelijk acteren en haar personage is meer dan gewoon suggestief. Gaandeweg ontdekken we welke hindernissen ze in haar leven heeft moeten doorstaan, en hoeveel emotionele bagage ze nog meezeult. Haar pijn deelt ze echter met niemand, zelfs niet met Martin, waardoor diens goedbedoelde ingrepen geen meerwaarde bieden voor haar.

Met Gemma Bovery grijpt regisseuse Fontaine na Engelstalige tegenvallers als Adore en Chloe terug naar haar moedertaal (het moet overigens gezegd dat de Britse acteurs, en vooral Arterton, hier sterk uit de hoek komen in het Frans) en dat resulteert in een betere film. Fontaine laat het intellectueel beladen bronmateriaal van Flaubert op een luchtige manier herleven in deze knap geschoten, sensuele en vaak grappige prent die nog het best omschreven wordt door het hoofdpersonage, wanneer die op aanraden van Martin de befaamde roman is beginnen lezen: “er gebeurt niets bijzonder, maar het boeit.”