Regie: Sebastián Lelio / Met: Paulina García, Sergio Hernández, Diego Fontecilla … / Genre: Drama – Komedie / Land: Chili – Spanje  / Duur: 110 min. / Releasedatum: 26 februari 2014

“I’m a little scared of losing control”– Gloria, GLORIA

In GLORIA tracht een gescheiden dame van achter in de 50 haar leven te hervatten. Een film waarin een vrouw op middelbare leeftijd weigert toe te geven aan eenzaamheid riskeert al snel de clichématige toer op gaan, maar de Chileense regisseur Sebastian Lelio laat dat niet toe. Hij stelt zijn hoofdpersonage – magistraal vertolkt door Paulina Garcia – voor als een sympathieke, ongecomplexeerde dame die een rol van betekenis wil spelen in het leven van haar toekomstige man – wie dat ook moge zijn. GLORIA bruist van de emoties maar legt ze er nooit vingerdik op.

De camera laat Gloria geen seconde met rust, en dat is maar goed ook. Van bij de openingsscène, waarbij ze langzaam uit de massa wordt gehaald in een discotheek voor singles op leeftijd, weet ze de aandacht te trekken van de kijker. Wie is deze zelfzekere, maar fragile vrouw met die veel te grote bril?

Gloria heeft twee kinderen die elk hun eigen levenspad proberen te bewandelen. Als ze hen zelf niet opzoekt, ziet ze hen amper. Het is dan ook niet verbazend dat ze – na een paar glazen alcohol – gebrand is om contacten te leggen in een nachtclub in Santiago. Het lijkt alsof ze het nog gedaan heeft; zichzelf in de kijker dansen bij eenzame mannen.

Eén daarvan is Rodolfo (Sergio Hernandez), een gepensioneerde marinier die een paintballbedrijf uitbaat. Hij en Gloria laten er op hun leeftijd geen gras meer over groeien en duiken meteen tussen de lakens. Het levert enkele expliciete scènes op die meteen duidelijk maken dat dit geen doordeweekse romcom voor vijftigers is. Gloria’s drinkgewoontes en Rodolfo’s overbezorgde relatie met zijn kinderen maken hun romance hoogst ontvlambaar. Voor elke passionele vrijpartij is er een koud moment waaruit blijkt dat de twee misschien toch niet voor elkaar bestemd zijn.

Als we de thema’s van deze film bekijken, is het een wonder dat er van voorspelbare twists geen sprake is. Seksueel verlangen op middelbare leeftijd, nieuwe kansen, de nood aan een levensgezel en de moeizame weg naar onafhankelijkheid; het zijn stuk voor stuk mijnenvelden die op elk moment een cliché-explosie kunnen teweeg brengen. GLORIA is daarvoor echter te volwassen en zit nokvol diepte en inzicht. De emoties worden niet met woorden weergegeven, maar met gezichtsuitdrukkingen en lichaamstaal.

Actrice Garcia zet een moedige vertolking neer als de eenzame, maar ongenaakbare Gloria. Dit personage wil geen compromissen meer maken en dat is van bij het begin duidelijk op Garcia’s gezicht te lezen. Bovendien is ze ontzettend grappig zonder daarvoor moeite te moeten doen.

Deze knappe karakterstudie wordt ook geholpen door goed doordachte muziekkeuzes. Net zoals het titelnummer van Umberto Tozzi weigert deze film toe te geven aan sentimentaliteit. Het hier en nu is waar het om draait en Gloria moet en zal er het beste van maken. De muziek – meer dan eens meegezongen door Gloria zelf – begeleidt het personage doorheen de film en geeft haar stemming weer.

In tijden waarin men het woord ‘feminisme’ liever achterwege laat, weet deze film girl power uit te drukken op een subtiele manier. De boodschap bereikt daardoor beter dan ooit haar doel. Het lijkt onwaarschijnlijk dat vrouwen op middelbare leeftijd over heel de wereld massaal hun weg zullen vinden naar GLORIA, waardoor de film gedoemd is om binnen de arthouse-kringen te blijven circuleren, maar iedereen met hersens en het hart op de juiste plaats zou dit intieme pareltje moeten kunnen appreciëren.

Voor Gloria is het erop of eronder in deze fase van haar leven. Ze staat op de rand van een zenuwinzinking, maar wanneer ze zichzelf weer opraapt, echoot de hoop door de zaal.

4-ster