Regie: Gareth Edwards / Met: Aaron Taylor-Johnson, Elizabeth Olsen, Bryan Cranston, Juliette Binoche… / Genre: Actie – Science Fiction / Land: VS / Duur: 123 min.

“The arrogance of men is thinking nature is in their control and not the other way around.” – Ichiro Serizawa, GODZILLA

Godzilla wordt 60 dit jaar, maar hij is al een tijdje niet meer de oude. De gigantische hagedis verdween sinds Godzilla: Final Wars uit 2004 van het scherm, toen de weinig geliefde Hollywoodversie van Roland Emmerich uit 1998 nog ietwat vers in het geheugen lag. Terwijl Final Wars een soort middenvinger was naar die laatste, kon niet ontkend worden dat de Amerikaanse versie de reputatie van het origineel behoorlijk wat schade had toegebracht. Een pauze leek opportuun, maar die pauze is nu voorbij.

Centraal (of toch zoiets) vinden we de immer geweldige Bryan Cranston als Joe Brody, een paranoïde wetenschapper in de stijl van Roy Neary uit Close Encounters of the Third Kind. Brody werkt in een kerncentrale nabij Tokyo – de knipoog naar Fukushima is overduidelijk – waar vreemde, seismische activiteiten leiden tot een tragische ramp. Volgens Brody houdt de Japanse overheid iets achter, waardoor hij 15 jaar later solo een onderzoek start. Tijdens het rondsnuffelen op verboden terrein wordt hij opgepakt. Zijn vervreemde zoon Ford, een jonge soldaat gespeeld door Aaron Taylor-Johnson (uit Kick-Ass), wordt opgeroepen door de Amerikaanse ambassade om zijn vader de les te spellen. Maar Brody overtuigd zijn zoon om mee te gaan voor een tweede zoektocht. Wat blijkt? Gekke oude pa had natuurlijk gelijk.

Achter de camera van deze nieuwe Godzilla vinden we Gareth Edwards, bekend van de sci-fi prent Monsters, een film die gemaakt werd voor zo’n 300.000 dollar; ruw geschat de kosten voor het renderen van één van Godzilla’s teennagels. Edwards’ versie is, in vergelijking met die van Emmerich, een verbetering op elk vlak. Terwijl die laatste er zelfs niet aan dacht om het monster als een metafoor voor de naoorlogse, nucleaire angst te gebruiken, biedt Edwards echo’s van de ramp in Fukushima en refereert hij vaag naar klimaatsveranderingen. Verwacht echter niet te veel inzicht, want anno 2014 staat Godzilla nog steeds garant voor pure blockbusterfun.

Deze versie scoort wanneer het erop aankomt. Grootse shots en p.o.v. actie wisselen elkaar af en houden het interessant zonder weg te kwijnen in onnavolgbare Transformers-toestanden. Regisseur Edwards heeft geduld en geeft zelfs na het midden van de film de voorkeur aan suggestie. Wat in andere films heuse ‘tussen-gevechten’ zouden opleveren wordt door hem beheerst overgeslagen. Edwards prefereert om verder op te bouwen naar de climax. En wat een climax is het geworden.

Het enige waar deze Godzilla niet in geïnteresseerd is, zijn de menselijke personages. Velen van hen worden doorheen lange periodes vergeten en duiken dan plots weer op met weinig boeiends om te vertellen. Sterren als Elizabeth Olsen, Ken Watanabe, Sally Hawkins, en Juliette Binoche spelen allen degelijk, maar lopen eigenlijk gewoon wat rond te dolen. Bryan Cranston is lange tijd het focuspunt en krijgt daarom meer dialoog, wat altijd mooi meegenomen is. Aaron Taylor-Johnson, die de aandacht later overneemt is te matig om de film te dragen. Gelukkig doet het monster uit de titel dat aan het eind met verve.

Eindelijk nog eens een blockbuster die indruk maakt en nazindert met een machtige brul.

3,5-ster
a
a