mirror-cover

4,5-ster

Regie: David Fincher | Met: Ben Affleck, Rosamund Pike, Neil Patrick Harris | Genre: Drama – Mysterie – Thriller | Land: VS | Duur: 149 min | Releasedatum: 08 oktober, 2014

“What have we done to each other? What will we do?” – Nick, GONE GIRL

“Ik zou mijn vrouw haar schedel willen inslaan om te kunnen ontdekken wat er in haar hoofd omgaat.” Met die woorden, afkomstig van Ben Afflecks personage, opent David Fincher zijn nieuwste thriller Gone Girl, een film waarin de regisseur (van onder andere Seven, Fight Club en The Social Network) het modern huwelijk op een brutale manier onder de loep neemt. Lagen van illusie en ongecontroleerde mediagekheid hangen als een dik mistgordijn rond het verhaal over de verdwijning van Amy Dunne (Rosamund Pike), Afflecks vrouw. Het scenario – gepend door Gillian Flynn, op wiens gelijknamige roman de film gebaseerd is – zit vol subtiele waarnemingen; niet alleen over de moeilijkheden en geheimen binnen het huwelijk, maar ook over de media, die speculatie maar al te graag boven de waarheid plaatst. Zoals we dat van een Fincher-film gewend zijn, zit ook Gone Girl meesterlijk in mekaar. Constant wisselende perspectieven en plottwists vliegen ons om de oren, soms op het bedenkelijke af, maar in de gouden handen van Fincher staar je gewoon met grote ogen en open mond naar het scherm. Met Affleck en Pike als het perfecte gezicht van wat elke buitenstaander beschouwt als het “ideale” koppel zit je gebeiteld voor een duivelse rit. De bijtwonden die de film achterlaat merk je pas wanneer je de zaal hebt verlaten en aan het nadenken gaat. Alvast wat advies: neem je gloednieuwe vriend of vriendin niet mee naar deze film. De kans dat het achteraf niets wordt is reëel.

Gone Girl vertelt het verhaal van Nick en Amy (uitstekend vertolkt door Affleck en Pike), een stel New Yorkers die na enkele jaren huwelijk naar Missouri verhuisden om er dicht bij Nicks moeder te zijn tijdens haar slepende ziekte. Op hun vijfde huwelijksverjaardag komt Nick na een teruggetrokken voormiddag thuis in een leeg huis, waar hij de koffietafel in duizend stukken aantreft en Amy nergens te bespeuren valt. Wanneer de politie arriveert wordt het al snel duidelijk dat er gevochten is geweest, en terwijl Nick en Amy ons via voice-overs en flashbacks beurtelings laten binnenkijken in hun leven, wordt het ook duidelijk dat er serieus gevochten werd binnen hun relatie.

De komende twee uur – tijd die werkelijk voorbij vliegt – wordt het dysfunctionele koppel beurtelings in de spotlight gezet. Wie van de twee is nu werkelijk de sympathieke en wie de onuitstaanbare? Wie is de onbetrouwbare van de twee? Is één van hen werkelijk een monster? Of hebben ze elk wat van dit alles in zich? De media in de film wijst alvast snel met de vinger. Fincher houdt het mysterieus en geeft de twists enkel op de meest onverwachte momenten vrij. De verraderlijke verhaallijn die scenariste Flynn neerpende, grijpt de kijker bij de keel. Niet dat Gone Girl een traditionele whodunit wil zijn, want Fincher is meer begaan met wat er in het hoofd van zijn personages omgaat, dan met het mysterie in kwestie. De filmmaker wil zijn publiek vooral aan het nadenken zetten over hoe deze mensen in staat kunnen zijn tot de dingen die we te zien krijgen. Ondanks alle brutaliteit blijft de menselijke kant van dit gebroken plaatje altijd op de voorgrond. In sommige scherven reflecteert misschien zelfs een stukje van onszelf, en wat we dan te zien krijgen is alles behalve een mooi zicht.

Ook op visueel vlak is dit weer een pareltje van de moderne grootmeester, maar Fincher wordt zodanig geprezen voor zijn nauwkeurig oog, dat zijn apart gevoel voor humor vaak over het hoofd wordt gezien; het soort dat de gruwel van zijn films helpt door te slikken. Na het kille The Girl With the Dragon Tattoo heeft de man er opnieuw ruimte voor gemaakt, en met succes. Op een sadistische manier weet Gone Girl namelijk niet alleen te shockeren, maar ook te entertainen. Al brengt de rustige, maar dreigende soundtrack van huiscomponisten Trent Reznor en Atticus Ross onze omhoog gekropen mondhoeken telkens langzaam terug naar beneden.

Het huwelijk is oorlogsvoering, aldus scenariste Flynn. Ruziën over de toekomst, over geld, over seks; het overkomt iedereen vroeg of laat, maar wat als één van de betrokken partijen écht te ver gaat om een punt te maken? Dit is een zeldzame thriller met een onvoorspelbare structuur, die de focus zowel op de emotionele als de fysieke wonden vestigt. Nadien wandel je sprakeloos de zaal uit en kan alleen een bezinningsuurtje helpen.