mirror-cover

4,5-ster

Regie: James Gunn | Met: Chris Pratt, Zoe Saldana, Bradley Cooper, Vin Diesel | Genre: Actie – Avontuur – Science Fiction | Land: VS | Duur: 89 min | Releasedatum 13 augustus, 2014

“I come from Earth, a planet of outlaws. My name is Peter Quill. There’s one other name you may know me by. Star-Lord.” – Peter Quill, GUARDIANS OF THE GALAXY

Hoewel de Guardians in verschillende vormen door het universum hebben gesurft sinds de jaren 60, zijn ze steeds op de achtergrond gebleven in vergelijking met hun bekendere collega’s uit de Marvel stal. Inschatten hoe hun langspeeldebuut zou uitdraaien was dan ook een moeilijke opdracht. Gelukkig krijgt het publiek al tijdens één van de eerste scènes een duidelijk beeld van wat ze mogen verwachten. Op dreigende muziektonen daalt een ruimteschip af naar een verlaten planeet. Een gemaskerd figuur duikt op en onderzoekt de ruïnes van wat ooit een levendige plek moet geweest zijn. Meteen valt op hoe gedetailleerd de grafische afdeling achter Guardians of the Galaxy te werk is gegaan. Het onheilspellende moment wordt abrupt beëindigd wanneer de figuur zijn masker verwijdert en een iets primitiever technologisch hoogstandje tevoorschijn tovert: een Walkman met een cassette, gelabeld: „Awesome Mix Vol. 1.” Plots knalt de seventies hit “Come and get your love” van Redbone door de speakers en danst het personage speels over de grauwe gesteentes, op zoek naar een mysterieuze bol die dienst doet als centrale MacGuffin van het verhaal. Is het heelal een duistere plek waar geesten over de vernielde landschappen zwerven? Of is het de achtergrond van een doldwaze rit waarin een roekeloze waaghals de superhits uit de jaren 70 afspeelt terwijl hij van het ene avontuur in het andere belandt? In plaats van voluit voor één van de twee te gaan, speelt Guardians de twee zodanig tegen elkaar uit dat ze uiteindelijk tot een harmonieus geheel versmelten. Het resultaat is één van de meest entertainende blockbusters in jaren.

Na de dood van zijn moeder in 1988 wordt de jonge Peter Quill (Chris Pratt) meegenomen door een ruimteschip. Jaren later is Quill uitgegroeid tot een intergalactische cowboy die zichzelf Star-Lord noemt. Hij werkt voor een groep ruimtejagers onder leiding van redneck Yondu (Michael Rooker). Quill heeft zijn posse echter net verraden door de opbrengst van zijn pas gestolen relikwie zelf op te strijken.

Zijn vondst brengt hem in het vizier van Gamora (Zoe Saldana), de geadopteerde dochter van de galactische tiran Thanos (Josh Brolin) en premiejagers Rocket (een gemuteerde wasbeer met de stem van Bradley Cooper) en Groot (een mensachtige boom wiens stem werd ingesproken door Vin Diesel). Het trio komt samen met Peter in de gevangenis terecht na een aanvaring met het Nova Corps, de ruimtepolitie onder leiding van Glenn Close en John C. Reilly. Daar leert het viertal Drax the Destroyer (ex-worstelaar Dave Bautista) kennen, die overigens nog een eitje te pellen heeft met Gamora. Enkele aanvaringen later blijkt dat deze vijf de enigen zijn die nog tussen de mysterieuze bol en de genocidelievende heerser Ronan The Accuser (Lee Pace) staan. Die laatste hoopt met het ronde item namelijk volledige planeten van de kaart te vegen. Een samenwerking tussen het bekvechtende kwintet ligt dus voor de hand.

Klinkt ingewikkeld? Dat is het ook, want er wordt een massa informatie losgelaten in Guardians of the Galaxy. Naast de vijf hoofdfiguren krijgen ook ontelbare subpersonages hun moment in de schijnwerpers. Zo heeft Benicio Del Toro een geweldige cameo als de excentrieke Collector. Sommigen onder hen – zoals Brolins personage Thanos – hebben eigenlijk niets te zoeken in het verhaal, maar worden toch even voorgesteld om in de volgende films (want wat had je gedacht?) hun échte opwachting te maken. Dat zorgt bij momenten voor wat verwarring en maakt in combinatie met het weergaloze tempo (twee uur voelt aan als 90 minuten) dat dit niet de meest heldere film is.

Toch voelt Guardians verfrissend aan. Net zoals in deel één van Star Wars – een duidelijke bron van inspiratie – wordt je als kijker in een fantastische wereld gedropt die bevolkt is door al even fantastische personages en moet je de info onderweg maar zien mee te pikken. Regisseur James Gunn, een B-film aficionado wiens roots in de low budget horrorfilmwereld liggen, laat ons liever 10 minuten in de haren krabben dan 1 minuut verveling teweeg te brengen. Sinds A New Hope zijn er slechts een handvol blockbusters uitgebracht die zo’n opzwepende vibe bezitten en dat de hele film lang kunnen vasthouden; Guardians of the Galaxy is er één van.

Rocket en Groot, de twee volledig digitale personages, werden op voorhand al gehyped, maar de twee zullen duidelijk nog jaren meegaan en uitgroeien tot favorieten bij de fans. Groot is een vriendelijke reus die slechts drie woorden kan uitspreken “(I am Groot”), terwijl de mond van rebel Rocket niet stilstaat. Deze laatste omvat zowat alle elementen die van deze film een succes maken. Beiden zijn uitstekende personages – gebouwd door een stel getalenteerde grafische artiesten – die op elk moment als echte, levende schepsels overkomen.

Guardians of the Galaxy wijkt af van de gebruikelijke Marvel-formule en kan net daarom uitgroeien tot een rijke en vernieuwende space opera die bovendien een enorme crowd-pleaser blijkt te zijn. Aan het eind wordt ons belooft dat de Guardians zullen terugkeren… Voor één keer wordt het uitkijken geblazen.