mirror-cover

3-ster

Regie: Mathieu Amalric | Met: Mathieu Amalric, Léa Drucker, Stéphanie Cléau | Genre: Drama | Land: Australië | Duur: 76 min | Releasedatum: 02 juli, 2014

“On s’habituerai… à nous” – Esther, LA CHAMBRE BLEUE

In een blauwe hotelkamer, uit het zicht van alles en iedereen, hebben twee mensen een passionele affaire. Julien is getrouwd met Delphine en heeft een dochtertje, terwijl Esther samenleeft met de apotheker uit het dorp. Hun verhaal van onbezonnen lust neemt een duistere wending wanneer eerst Esther haar man, en daarna Julien zijn vrouw omkomen. De politie onderzoekt hoe diep de twee lovers betrokken zijn bij de mysterieuze overlijdens. Met deze erotische thriller, gebaseerd op de gelijknamige roman van de Belgische schrijver Georges Simenon, maakt ex-Bondschurk Mathieu Amalric zijn terugkeer achter de camera. Hoewel de korte speelduur van 76 minuten gepast aanvoelt en Amalric het mysterie prima uiteenzet, is La Chambre Bleue niet aangrijpend genoeg om te blijven nazinderen. Ondanks voldoende potentieel om zwaar uit te halen, geeft Amalric ons geen mokerslag, maar een lichte tik op de wangen. En laat het nu net die mokerslag zijn die deze film nodig heeft.

De kamer uit de titel verwijst niet alleen naar de hotelkamer waar tractorverkoper Julien (Amalric zelf) seks heeft met de plaatselijke femme fatale Esther (Stephanie Cleau). Ze verwijst ook naar de van blauwe muren voorziene rechtbank, waar het duo zich in bevindt nadat hun spelletje uit de hand is gelopen. Hoewel de ingewikkelde, niet-chronologische structuur het verdoezelt, hebben we hier te maken met een behoorlijk klassiek mysterie. Alle aanwijzingen zijn van bij het begin duidelijk; zo vraagt Esther na de seks aan Julien of hij zich ooit van zijn vrouw zou kunnen bevrijden wanneer zij plots alleen zou komen te staan. Naarmate de film vordert, wordt het duidelijk hoe serieus ze die vraag bedoelde.

De whodunit-kant van het verhaal komt hier op de tweede plaats, want La Chambre Bleue gaat voornamelijk over oncontroleerbare passie. Julien en Esther zijn volledig verantwoordelijk voor alles wat er gebeurt, en de film lijkt dan ook te zeggen dat een misdaad plegen vergelijkbaar is met overspel: beiden vereisen passie en kunnen voorbij zijn in slechts een handvol minuten, maar beiden kunnen ook onomkeerbare gevolgen met zich meedragen.

Amalric besloot om zijn prent in een 4:3 verhouding weer te geven en slaagt erin te demonstreren hoe een buitenechtelijke affaire een strop om de nek is die keer op keer aanspant, zelfs voor er een echte misdaad plaatsvindt. Het is echter op dat moment, wanneer er een eerste dode valt, dat de film verzwakt en afdaalt naar doordeweeks noir-terrein. Gelukkig kan Amalric een stukje acteren, net als zijn tegenspeelsters Cleau en Léa Drucker, waardoor enige emotionele betrokkenheid vanuit het publiek mogelijk is. Ook de muziek van Grégoire Hetzel, rijk aan symfonie, mag er zijn.

Cinefielen weten al langer dat Amalric een groot acteertalent is die uiteenlopende rollen met gemak aankan, maar ook als filmmaker gaat hij onbevreesd te werk. Vier jaar geleden won hij met zijn regiedebuut Tournée de prijs van beste regie in Cannes. Met La Chambre Bleue breekt hij echter niet verder door. Amalric mag zijn blauwe kamer dan wel stijlvol en met precisie in beeld brengen, het verhaal over verboden liefde wordt overschaduwd door te veel formele dialogen – waaronder eindeloze politieverhoren – waardoor het uitzicht eerder beperkt is.