mirror-cover

4-ster

Regie: Steven Knight | Met: Tom Hardy, Olivia Colman, Ruth Wilson | Genre: Drama | Land: VK – VS | Duur: 85 min Releasedatum: 01 oktober, 2014

“You make one mistake, Donal, one little fucking mistake, and the whole world comes crashing down around you.” – Ivan Locke, LOCKE

Ivan Locke is een man die zijn zaakjes op orde heeft: een droomjob als gerenommeerd aannemer, een droomhuwelijk met twee jonge zonen en een allround ijzersterke reputatie als integer man. Maar wanneer hij op de vooravond van de grootste uitdaging uit zijn carrière zijn comfortabele wagen instapt, breekt er een zenuwslopende strijd uit met het lot. Eén ding is zeker: de Ivan Locke (Tom Hardy) die op het einde van de rit uit de wagen zal stappen, zal niet dezelfde zijn als diegene die er anderhalf uur voordien instapte.

Locke speelt zich integraal af in het voertuig van het hoofdpersonage tijdens een noodlottige rit richting Londen, en ontplooit zich bovendien volledig in ‘real-time’. De verhaaltijd is met andere woorden gelijk aan de verteltijd. Deze twee unieke uitgangspunten maken van Locke een intrigerende film, omdat ze de kijker als het ware mee opsluiten met het hoofdpersonage, in zijn wagen, maar ook in zijn hoofd. De wagen is een bubbel waarin Ivan fysisch geïsoleerd zit, maar brengt ook een mentale opsluiting met zich mee. Toch is Ivan niet de hele tijd alleen met zijn gedachten, integendeel: om de haverklap volgt er een telefoongesprek met zijn vrouw, zijn baas, en iedereen die verder willens nillens betrokken wordt bij de loodzware strijd van Ivan. De mentale isolatie volgt niet uit de eenzaamheid in zijn gedachten, maar uit de eenzaamheid in zijn strijd op zich. Ivan is de enige die tijdens dit anderhalf uur levensveranderende beslissingen kan en moet maken, met alle gevolgen van dien. Hij is de enige die het onbegrip van al zijn naasten moet doorstaan, en vooral de enige die volledig kan begrijpen waarom hij doet wat hij doet. Kortom: hij is de enige die zijn wagen kan omkeren, en de enige die beseft waarom het juist is om dat niet te doen.

Het moet inmiddels duidelijk zijn dat Locke overloopt van suspense. De kijker negentig minuten met spanning om de oren slaan is echter niet evident in een prent die zich in real-time afspeelt. De film vertoont een buitengewoon krachtige eenvoud: regisseur Steven Knight stript het verhaal van alle tierlantijntjes en technische hocus pocus, met als resultaat een loepzuiver staaltje vertelkracht. De fundamentele thema’s worden op die manier zo krachtig blootgelegd, waardoor alles nog een hele tijd blijft nazinderen. Toch ontbreekt het Locke allesbehalve aan beeldenpracht: het klaarwakkere leven op de nachtelijke autosnelweg wordt hypnotiserend in beeld gebracht, en ook de zwak verlichte duisternis van Ivan’s luxewagen maakt van Locke een enorm sfeervol werk.

Dit alles komt ten slotte pas echt tot zijn recht omdat het geheel gedragen wordt door een ijzersterke Tom Hardy. Op fenomenale wijze kruipt hij in de huid van deze doodgewone man in een uitzonderlijke situatie, wiens integriteit ultiem op de proef wordt gesteld. We zien iemand die bereid is om alles te geven om het juiste te doen. Terwijl zijn leven op instorten staat en alles wat hij ooit heeft opgebouwd dreigt af te brokkelen, probeert hij met onuitputbare moed zijn bouwwerk te redden, zowel letterlijk als figuurlijk. Zijn acteerwerk is tot in de puntjes verzorgd; elke gepijnigde blik, elke hapering in zijn warme en kalme stem zit op de perfecte plaats. Hardy’s prestatie is even solide als het beton dat zijn personage giet om gigantische bouwwerken op te zetten.

Locke is een uitstekende prent die ons een (zeer) graag geziene afwisseling biedt van de flitsende en megalomane neigingen van hedendaagse cinema, zonder toevlucht te moeten zoeken in de meer abstracte en minder toegankelijke krochten van de filmwereld. Zo eenvoudig, zo krachtig kan film zijn.