Regie: Joss Whedon / Met: Alexis Denisof, Amy Acker, Fran Kranz, Nathan Fillion … / Genre: Drama – Komedie / Land: VS / Duur: 109 min. /

Cultfavoriet Joss Whedon doet met zijn adaptatie van MUCH ADO ABOUT NOTHING niet zozeer iets fout, hij doet er gewoon niets mee. De uitgekozen setting voor zijn moderne reconstructie van Shakespeare’s werk is nochtans behoorlijk leuk: het huis van de regisseur in Santa Monica. Elke vierkante centimeter van de villa wordt benut en dat levert aanvankelijk een komisch zicht op, vooral omdat de ruimtes niet echt werden aangepast voor de film. De kamer van Whedon’s dochter hangt bijvoorbeeld nog steeds vol kindertekeningen die niets met het verhaal te maken hebben. De personages – allen gespeeld door vrienden van de regisseur – lijken er geen last van te hebben en weten zich prima in te leven in hun rol. Jammergenoeg ben je na een kwartier al over deze aanpak heen. Whedon blikte deze film in tijdens een productiepauze van de blockbuster THE AVENGERS en ondanks de goede intensies en originele set-up mist MUCH ADO elke vorm van creativiteit in de verdere uitwerking. De film – geschoten in zwart-wit – is dan ook niets meer dan een zijproject van de filmmaker. De waanzinnig goede recensies van de Amerikaanse pers zijn voor deze schrijver onbegrijpelijk.

De film opent met een proloog die niet in het toneelstuk voorkomt en toont Beatrice en Benedick in de nasleep van de gebeurtenissen. Een slim begin, dat samen met de amusante observeringen uit de eerste paragraaf voor een veelbelovende opening zorgt. Van daaruit blijft de film echter hangen, tot die zo monotoon wordt dat er niets meer aan is. Tenzij -misschien- als je de grootste Shakespeare-fan ter wereld bent.

De prent speelt zich dan wel af in een mooie buitenwijk van Los Angeles, de regisseur blijft trouw aan de originele verhaallijn, waarin Benedick (Alexis Denisof) en Beatrice (Amy Acker), twee kennissen, hun liefde voor elkaar niet willen toegeven. Ondertussen loopt de trouwpartij van Claudio (Fran Kranz) en Hero (Jillian Morgese), die tegelijk aan de gang, is in het honderd. Dit alles krijgen we te horen in de originele, 16e eeuwse dialogen, terwijl de personages smarphones bezitten en eigentijdse kledij dragen. Fijn, maar absoluut niet vernieuwend, en in het geval van Whedon’s versie voelt deze aanpak meer aan als een schoolproject dan een berekend concept.

Bovendien slentert deze prent bij momenten zo hevig dat een beloning voor jouw geduld opportuun lijkt. Die komt er echter niet. Voor een komedie is deze bovendien bijzonder oppervlakkig. Nathan Fillion, als de agent die het gesaboteerde huwelijk komt onderzoeken, zorgt voor enige fysieke humor, maar daar blijft het bij.

De hoeveelheid aan positieve reacties die deze film kreeg is, zoals gezegd, haast niet te geloven. Alsof iemand die een kwaad woord zegt over een filmmaker die Shakespeare verfilmt een ongeletterde idioot is en niemand zich daarvoor wil uitgeven. Joss Whedon had tijdens het bedenken van zijn versie allicht weer een heleboel leuke ideeën, maar het resultaat is deze keer één van zijn minst essentiële werken.

1,5-ster