Regie: Spike Lee / Met: Josh Brolin,  Elizabeth Olsen,  Samuel L. Jackson, Sharlto Copley … / Genre: Actie – Mysterie / Land: VS  / Duur: 104 min. / Releasedatum: 22 januari 2014

“Tell me why I’m in here”– Joe Doucette, OLDBOY

De originele OLDBOY uit 2003, het middenste hoofdstuk in Park Chan-wook’s wraaktrilogie en tevens één van de bekendste Koreaanse films uit de moderne filmgeschiedenis, levert op zijn zachtst gezegd interessant bronmateriaal. De prent was gebaseerd op een gelijknamige mangastrip en bevatte een plot dat zo krankzinnig en onetisch was dat ze er in Hollywood niet van durvden dromen om dit ooit te hermaken. Won de film toch wel geen Grand Prix in Cannes, zeker? Verbazingwekkend zelfs dat een remake nadien zo lang uitbleef, maar nu is het zover. Met Spike Lee aan het roer – de man achter MALCOLM X en INSIDE MAN – hielden we onze vingers gekruisd.

Laat het meteen duidelijk zijn: daar waar het origineel een kunstzinnig spektakel was, is Lee’s remake een zielloos stijlobject – leuk op het eerste zicht, maar je hebt er uiteindelijk niets aan. Het verhaal is grotendeels hetzelfde gebleven, al deed scenarist Mark Protosevich duidelijk zijn best om er een unieke draai aan te geven met nieuwe doelen.

De grootste verandering is dat Oh Dae-su, het hoofdpersonage dat hier hernoemd werd naar Joe Doucette (Josh Brolin), niet gewoon dronken is aan het begin van de film, maar een regelrechte alcoholieker blijkt te zijn met ernstige woedeproblemen. Het gebrek aan respect voor zijn ex-vrouw en driejarig dochtertje helpt niet om enige sympathie op te wekken bij de kijker. Na een nachtje doordrinken – ten gevolge van een misgelopen business deal – ontwaakt Joe in een armzalige hotelkamer zonder ramen. De daaropvolgende 20 jaar zal hij er op een dieet van noodles en vodka – hem door onbekenden toegediend via een luik in de deur –  moeten overleven. Wie hem daar plaatste en waarom zijn de grote vragen.

Via een tv-scherm gaat de wereld aan Joe voorbij, ook het verschrikkelijke nieuws dat zijn ex-vrouw ondertussen werd verkracht en vermoord en alles erop wijst dat hijzelf de moordenaar is, moet hij machteloos accepteren. De hoop om het voor zijn dochter, die volgens een tv-programma in een pleeggezin werd geplaatst, ooit goed te maken is hetgeen hem in leven houdt. Wanneer hij op een dag plots ontwaakt in een open veld, zweert hij echter eerst wraak aan diegene(n) die hem dit hebben aangedaan. Die wraakgevoelens waren wat Park’s origineel zo intens maakten, maar deze remake voelt jammergenoeg weinig intens aan.

Vanaf zijn vrijlating verliest deze film namelijk het laatste beetje geloofwaardigheid en stapelen de lachwekkende momenten zich op tot aan de grote, schokerende onthulling. Lee’s film is dan wel gruwelijker dan die van Park, hij voelt niet half zo dreigend aan. De oprecht positieve punten beperken zich tot het acteerwerk van Brolin en tegenspeelster Elizabeth Olson, als de vrijwilligster die zich om welke reden dan ook geroepen voelt om zich over Joe te ontfermen na zijn vrijlating. Zij is desondanks het enige realistische, menselijke personage in deze film. Uiteraard is Spike Lee een visuele tovenaar en uit zich dat in zowat elke shot, maar wat hij schoot hangt gewoon niet samen.

De grootste afknappers zijn de slechterikken van dienst: Joe’s beul, Adrian (Sharlto Copley, die we nochtans verafgoden in DISTRICT 9) heeft de subtiliteit van een schurk uit Bassie en Adriaan, terwijl Samuel L. Jackson uit Street Fighter lijkt weggelopen. Cartoonesquer kan niet.

Terwijl de leuke referenties naar het origineel ons om de oren vliegen, voelt het toch vooral aan alsof Lee ons kost wat kost wil overtuigen dat dit de ultieme versie is. De uitbreiding van de legendarische “corridor” scène naar twee verdiepingen is daar het mooiste voorbeeld van. Knap gefilmd in één take (met een cut die naar verluidt opgelegd werd door de studio) met indrukwekkend choreografisch stuntwerk, maar totaal geforceerd.

Spike Lee weet voor deze film dan wel een eigen identiteit te creëren, enige meerwaarde biedt deze remake niet. Fans van het origineel worden door de regisseur continu herinnerd aan hoe sterk die wel was, terwijl nieuwe kijkers een opeenstapeling van plotgaten zullen opmerken. Misschien zijn remakes niets voor Spike Lee, of misschien had deze film gewoon nooit hermaakt mogen worden. Ik opteer voor het laatste.

2-ster