mirror-cover

4-ster

Regie: Gia Coppola | Met: Emma Roberts, James Franco, Jack Kilmer | Genre: Drama | Land: VS | Duur: 100 min | Releasedatum 9 juli, 2014

“What are you gonna wish for?” – Teddy, PALO ALTO

Wie net zoals ondergetekende flink de wenkbrauwen fronst wanneer een zoveelste ‘coming-of-age’-verhaal verschijnt, heeft altijd dat extra duwtje in de rug nodig om dan toch de bioscoopzaal binnen te stappen. Het kwaliteitslabel ‘Coppola’ en het feit dat de film gebaseerd is op de kortverhalen van James Franco, was in het geval van ‘Palo Alto’ voldoende om de nieuwsgierigheid te wekken. Een slordig anderhalf uur later kwam dan de bevestiging: filmmaken zit in de genen.

Ook in het Californische Palo Alto weegt het bestaan zwaar op de zielen van de lokale pubers. April (Emma Roberts), het frêle muurbloempje van de klas, worstelt met haar verboden aantrekking tot de voetbalcoach (James Franco) en haar onbeantwoorde gevoelens voor de verdwaalde stoner Teddy. Intussen vult diezelfde Teddy (Jack Kilmer) de leegte van zijn dagen door rond te hangen met zijn beste vriend, de op chaos en conflict kickende Fred (Nat Wolff).

De charme van Palo Alto ligt in de afwezigheid  van een duidelijke verhaalstructuur. We krijgen een naturalistisch portret te zien, een greep uit een willekeurig moment in het leven van deze jonge mensen: onverbloemd, verdwaald, zoekend naar betekenis. De film wordt op die manier een echte weerspiegeling van de inwendige leefwereld van de jongeren. Teddy en Fred dwalen doelloos rond en en gebruiken hun destructief gedrag als uitlaatklep voor de drukkende zinloosheid van het tienerbestaan. Ook voor April lijkt dit leven enkel te leiden naar verwarring en radeloosheid. Toch brengt het onverbloemde ook een hilarische droogheid met zich mee die doorheen de gehele film op subtiele wijze aanwezig is.

Wanneer het universum bestaat uit schoolgangen en achtertuinen van degoutant dronken feestjes kan het leven een oppervlakkige waas lijken, en dat krijgen we dan ook overvloedig te zien. We schuimen samen met de protagonisten huizen vol comazuipende en elkaar bepotelende pubers af, maar toch is de film zelf nooit oppervlakkig; er schuilt verrassende diepgang in de existentiële crisis van al deze ontpoppende mensen. Ze tonen ons een leven dat we ooit allemaal hebben geleid, waar het ene moment alles omhuld is in een dromerige glans of  en het andere de nakende realiteit genadeloos op ons afstormt: wie wil je zijn, wat moet je doen, waar gaan we naartoe? Allemaal vragen die zo vroeg onmogelijk te beantwoorden zijn maar daarom niet minder prangend lijken voor onze zoekende hoofdrolspelers.

De film valt vooral op door al het nieuwe talent dat in de spotlight komt te staan; op de rol van James Franco na, wordt de hele film gedragen door jonge wolven. Leuk weetje is ook dat er opmerkelijk veel ‘familie van’ aan de film meewerkt: regisseur Gia is natuurlijk het nichtje van Sofia en kleindochter van Francis, Emma Roberts mag dan weer ‘Tante Julia’ zeggen, en Jack Kilmer ziet zijn vader Val in een hilarische cameo de revue passeren.

In ‘Palo Alto’ bewijst elk van hen echter dat ze hun bekende familienaam niet nodig zullen hebben om in de toekomst mooie rollen te verdienen. Jack Kilmer slaagt er bijzonder goed in om een jongen neer te zetten wiens stoere apathie moeizaam plaats ruimt voor zijn fantastische ontluikende talent. Ook Emma Roberts weet haar grote onschuldige ogen te gebruiken om de breekbare April vertederend gestalte te geven. Zelfs de destructieve Fred, die aanvankelijk vooral voor een komische noot zorgt, kent onverwacht enkele aangrijpende momenten dankzij Nat Wolff.

De aandachtige luisteraar zal ook de  heerlijke synth-vibes van Blood Orange herkennen, en de luie gitaar van Mac DeMarco’s Ode to Viceroy. Alleen al daarvoor krijgt juffrouw Coppola al een streepje voor bij mij.

‘Palo Alto’ is een veelbelovend debuut over een tijdloos thema. De film is niet zozeer een coming-of-age-verhaal, maar schotelt ons een universele waarheid voor: iedereen is zoekende en verdwaald. Volwassen worden betekent niet dat je de weg vindt, maar dat je de wanhopige zoektocht durft delen.