Regie: José Padilha / Met: Joel Kinnaman, Gary Oldman, Michael Keaton, Samuel L. Jackson … / Genre: Actie – Science Fiction / Land: VS / Duur: 117 min. / 7 mei, 2014

“This is the future of American justice!” – Pat Novak, ROBOCOP

De originele Robocop uit 1987 was een hypergewelddadige, maar zelfrelativerende sci-fi prent waarin regisseur Paul Verhoeven de bedrijfshebzucht bespotte. Met een dystopische kijk op Detroit, de hersenloze nieuwsprogramma’s en de aanwezigheid van een oppermachtige corporatie, was het origineel vooruit op zijn tijd. Dat de film bovendien hilarisch was en bij momenten waanzinnig gruwelijk scènes bevatte, was natuurlijk mooi meegenomen. Jammer genoeg neemt de langverwachte remake vrede met gewoon “van deze tijd” te zijn. Dat, en de beslissing om het extreme geweld tot een absoluut minimum te beperken – en zo een groter publiek te bereiken – doet ons afvragen hoe dit ooit kon werken. Niet, uiteraard. Althans, niet helemaal. Overbodig is deze remake zeker, maar we danken de castingverantwoordelijke op onze blote knieën, want daar wordt het origineel overtroffen. Alleen daarom is deze Robocop niet de schroothoop die velen hadden verwacht.

We bevinden ons in het Detroit van 2018, waar agent Alex Murphy (de Zweedse Amerikaan Joel Kinnaman) net als in het origineel het doelwit wordt van georganiseerde criminelen die hem een glimps laten opvangen van het licht aan het eind van de tunnel. In plaats van Murphy op gruwelijke wijze te doorzeven met kogels (een scène uit het origineel die permanent op het netvlies van yours truly gebrand staat), komt hij er in de remake van af met een korte maar krachtige explosie. De gevolgen zijn van hetzelfde, dramatische kaliber. Murphy’s vrouw (Abbie Cornish) ondertekent het formulier dat wat er van hem overblijft in leven houdt. Dat formulier is afkomstig van OmniCorp, een corporatie geleid door CEO Raymond Sellers (Michael Keaton). Zij testen namelijk een concept waarbij robotagenten publiekelijk moeten kunnen optreden met een menselijk gezicht. Volgens Sellers is Muryphy de ideale kandidaat voor zijn product – dat forse tegenwind krijgt vanuit linkse hoek. Samen met de briljante wetenschapper Dennett Norton (Gary Oldman) wordt Murphy herogebouwd als Robocop.

Deze remake wordt vooral gedreven door de strijd tussen de twee makers van de robot (de personages van Keaton en Oldman). Murphy fungeert vooral als een soort lappenpop die heen en weer wordt gesleurd tussen commercie en wetenschap. Er is natuurlijk de relatie tussen Murphy en zijn gezin – want ondanks het feit dat Robocop voor 95 % uit staal bestaat, hoopt hij zijn vrouw en zoon nog voldoende warmte te kunnen bieden – maar het ontbreken van een sprankeltje emotie in die verhaallijn, zorgt dat de familiescènes al gauw vervelend werden. Hoofdrolspeler Kinnaman is niet de meest charismatische acteur van zijn generatie, maar dat was Peter Weller destijds ook niet, dus op hem gaan we het niet steken. De rest van de cast overtreft echter het scenario. Keaton en Oldman aan het werk zien is altijd plezant, ongeacht de film. Oldman’s personage is een nieuwe toevoeging aan het verhaal. Hij speelt een wetenschapper die vecht met het idee dat hij een man van zijn menselijkheid beroofd, terwijl technologische vooruitgang zijn drijfveer is. Laat ons ook Jackie Earle Haley niet vergeten; de karakterkop uit films als Little Children amuseert zich schijnbaar rot als het beveiligingshoofd van Omnicorp. Zijn scènes vormen een zeldzame golf van plezier, iets dat we in een film over een vechtende cyborg op een motorfiets wat meer hadden verwacht. Daar liep het origineel nu net van over.

Zelfs met de uitstekende cast – waaronder ook een grappige Samuel L. Jackson, als een rechtse TV-presentator – voelt de nieuwe Robocop kil en plezierloos aan. De charme van Verhoevens origineel was dat die zijn B-film status volledig omarmde en er genoeg ruimte was voor bijtende satire. Daarentegen is de nieuwe versie van de Braziliaanse regisseur José Padilha – die reeds kritiek had op brutale politieoptredens in zijn Elite Squad-films – vaak te serieus. Of we Padhila daarvoor verantwoordelijk moeten houden is nog maar de vraag. Volgens de filmmaker bezorgde de clash met de studiobazen tijdens de opnames hem de slechtste periode uit zijn leven – een statement dat hij kort daarna terug introk.

Als je in een vergevingsgezinde bui bent, en hem vergelijkt met Total Recall van vorig jaar, valt de nieuwe Robocop behoorlijk goed mee. De visuele effecten zijn van prima kwaliteit en elk vakje op de lijst van blockbuster-eigenschappen kan worden aangevinkt. De goede rollen van Oldman en Keaton zorgen echter voor het gevoel dat we hier met een gemiste kans te maken hebben. Wees maar zeker dat een volgende poging al op poten staat in de vorm van een sequel. En als dat niet lukt is er binnen 10 jaar de reboot, toch? Of kan dat binnenkort al na 5 jaar?

3-ster
a
a