Regie: John Lee Hancock / Met: Emma Thompson, Tom Hanks, Colin Farrell, Paul Giamatti / Genre: Drama / Land: VS / Duur: 125 min. / Releasedatum: 26 februari 2014

“I know what he’s going to do to her. She’ll be cavorting, and twinkling, careening towards a happy ending like a kamikaze.” – P.L. Travers, SAVING MR. BANKS

Het verhaal van de stroeve samenwerking tussen Walt Disney en MARY POPPINS auteur P.L. Travers bij de adaptatie van diens populaire reeks semi-autobiografische kinderromans, heeft sinds het uitkomen van de film in 1964 haast mythologische proporties aangenomen. Disney had namelijk al sinds 1946 een bewerking van het boek in gedachten, en herhaaldelijk contact met de auteur gezocht, maar die weigerde hem koppig keer op keer de rechten. De dame had het blijkbaar niet zo hoog op met Disney en zijn ‘idiote cartoons’. Het was dan ook een verrassing toen ze uiteindelijk toch toestemde – Travers had naar alle waarschijnlijk nood aan het geld – in de vroege jaren ’60, maar ze verbond hier wel enkele voorwaarden aan: 100.000 dollar verloning, 5 percent van de box office winst en de mogelijkheid om haar veto uit te spreken over het script. Dit waren -en zeker voor die tijd- ongehoorde eisen voor een auteur.

Disney ging met lichte tegenzin akkoord, en de in Londen wonende auteur vertrok terstond naar Los Angeles om mee te werken aan het script. Dat proces verliep niet van een leien dakje, en de productie ging dan ook gebukt onder een snelle opeenvolging van geanimeerde meningsverschillen tussen de twee partijen over haast alle aspecten van de musical. Zo was Travers resoluut gekant tegen het gebruik van enige vorm van animatie, wilde geen enkele noot gezongen zien worden, en vond het idee van Julie Andrews in de rol van haar geliefde kinderoppas lachwekkend. Zij wilde het voor haar heel persoonlijke verhaal voorzien van wat meer ernst en gravitas, aangezien het grotendeels gebaseerd was op haar eigen problematische jeugd met haar alcoholverslaafde vader. Disney negeerde deze eisen en bracht zijn eigen visie van MARY POPPINS naar het witte doek, waarna de film door zowel critici (de film won maar liefst 5 Oscars) als publiek jubelend onthaald werd. Travers voelde zich daarentegen persoonlijk verraden door Disney, en verbrak elk contact met de man en zijn studio.

Om de vijftigste verjaardag van MARY POPPINS te vieren, heeft Disney nu besloten om dit toch wel boeiende verhaal naar een groot publiek te brengen. Een bewonderenswaardig initiatief, maar het is duidelijk dat hier vooral gemikt wordt op een diverterende langspeelfilm met – typerend voor de studio -de nodige dosis sentimentaliteit, en geen al te grote bekommernis om een correcte weerspiegeling van de gebeurtenissen. Disney speelt hier duidelijk op veilig en laat weinig ruimte over voor enige vorm van (zelf)kritiek of nuancering.

Een gemiste kans misschien, maar dit maakt van de film an sich zeker geen mislukking. In haar keuze voor een relatief conservatief verhaal is de studio op zijn minst consequent, en vermijdt vaardig de controverse door smeuïge details over Travers en Walt Disney te laten voor wat ze zijn. Daar zijn immers biografen en filmhistorici voor, die meer in de diepte kunnen gaan met de informatie die ze tot hun beschikking hebben. De volledige waarheid (als er al zoiets bestaat) zal wellicht nooit aan de oppervlakte komen.

Het zijn dan ook vooral de personages, en niet zozeer de historische getrouwheid, waar de film haar kracht uit put. Tom Hanks ademt Americana uit, en lijkt dan ook geboren te zijn om de met een magnetisch charisma gezegende, maar gewiekste Disney te spelen. Het is bijna verbazend te noemen dat hij niet eerder werd gevraagd om de legendarische producer te portretteren. Voor de broodnodige contrast zorgt de immer solide Emma Thompson, die de door een traumatische jeugd achtervolgde Travers op een verrassend doortastende wijze neerzet. De inherente sentimentaliteit van het verhaal is op die manier ook een stuk gemakkelijker te slikken, juist omdat het knappe acteerwerk zulke emotionele scenes rechtvaardigt. Ze zijn met andere woorden verdiend, en komen niet onecht of manipulatief over. In minder bekwame handen was het resultaat zeker niet zo geslaagd geweest.

Voor de vele liefhebbers van de originele film is SAVING MR. BANKS min of meer verplichte kost, en een nostalgische trip zonder weerga. Het zijn dan ook oprecht magische momenten wanneer iconische nummers als ‘Feed the Birds’, ‘Spoon Full of Sugar’, en ‘Let’s Go Fly a Kite’ doorheen de Disney productiekantoren galmen, of wanneer de film dan eindelijk haar glorieuze première beleeft. Het geheel slaagt er dan ook verrassend goed in om te beklijven, wat eens te meer aantoont dat spaarzaam gebruik van een lepeltje suiker zeker niet meteen leidt tot oververzadiging.
3-ster