mirror-cover

2,5-ster

Regie: Frank Miller & Robert Rodriguez | Met: Eva Green, Mickey Rourke, Jessica Alba, Josh Brolin, Joseph Gordon-Levitt, Bruce Willis | Genre: Misdaad – Actie – Thriller | Land: VS | Duur: 102 min Releasedatum: 17 september, 2014

“Just another Saturday night…” – Marv, SIN CITY: A DAME TO KILL FOR

Negen jaar na het memorabele origineel keren we terug naar Sin City; het mekka van stilistisch geweld, waar alfamannen een wedstrijd houden rond wie de meest uitgerookte, nicotine-bevlekte stem heeft en waar stripper worden de beste carrièremove is die de vrouwelijke bevolking kan maken. A Dame To Kill For biedt nog steeds hetzelfde visuele extravaganza dat Robert Rodriguez en stripbedenker Frank Miller ons destijds bezorgden; hun unieke zwart-wit aanpak met hier en daar een sprankeltje kleur (bij voorkeur bloedrood) oogt zelfs spectaculairder dan ooit. Voorts krijgen we nog meer snoeiharde knokpartijen, vuilbekkerij en voluptueus naakt dan ooit tevoren, maar de mokerslag waarmee het origineel uithaalde blijft ruimschoots uit. Dat heeft alles te maken met het gebrek aan échte vernieuwing. Dat, en een werkelijk waardeloze finale.

Het is nochtans een leuk weerzien met personages als de wrekende engel Marv (Mickey Rourke), politieman Hartigan (Bruce Willis), harde tante Gail (Rosario Dawson) en Nancy (Jessica Alba), de stripper met een hart van goud. Alleen jammer dat enkel die laatste enige vorm van evolutie ondergaat in dit vervolg. Onder de nieuwkomers vinden we de fantastische Eva Green, die in haar geboortekostuum allerlei mannen naar de afgrond lokt, Josh Brolin als één van die mannen, en Joseph Gordon-Levitt als een gokker die het met de foute kerels aan de stok krijgt. Het verhaal, of hoe deze personages elkaar kruisen, doet er totaal niet toe. Met geen van hen krijg je een band, iets wat met de personages uit deel één wel lukte. Ook de schurken uit deze sequel kunnen niet op tegen die uit het origineel. Benicio Del Torro, Michael Madsen en Nick Stahl waren grappig en/of oprecht angstaanjagend in Sin City, terwijl we het hier enkel moeten doen met de terugkerende Senator Roark (Powers Boothe) als centrale schurk.

Sin City was revolutionair op vlak van green screen gebruik. Filmsets die vervangen worden door digitale achtergronden is sindsdien een alledaags gegeven geworden, maar een impact zoals toen is er niet meer geweest. Rodriguez en Miller gaan op hetzelfde elan door en vullen de “film noir”-elementen opnieuw aan met moderne toetsen. Ook het geweld, de stoere voice-overs en algemene vrouwonvriendelijkheid blijven intact, of je daar nu mee om kan of niet. Waar deel twee genadeloos door de mand valt is het gebrek aan inhoud, zeker tijdens de laatste twintig minuten. Daar waar het origineel door zijn unieke visuele aanpak de aandacht wist af te leiden van de flinterdunne plot en pulpy dialogen, zorgt het gebrek aan vernieuwing in deel twee ervoor dat we dwars door het holle hart van de film kunnen kijken. De makers doen dan ook geen enkele moeite om enige diepgang toe te voegen; zodra de inspiratie even op is, wordt er gecut naar de zoveelste scène van een twerkende Jessica Alba. Of dat werkelijk vervelend is om naar te kijken is natuurlijk een andere vraag.

Het enige echte lichtpunt is Eva Green. Zij combineert alle ingrediënten die A Dame To Kill For had moeten hebben: ze is sexy, grappig en levensgevaarlijk. In een film die vrouwen als speeltjes behandelt, straalt Green kracht uit. Zelfs al laat het script haar niet toe om werkelijk goed te acteren. Het neemt niet weg dat de actrice bij deze gerust haar plaats mag innemen in het godendom van leading ladies uit de film noir geschiedenis.

A Dame To Kill For blies ons niet omver zoals Sin City dat destijds deed, maar ondanks het gevoel van routine blijft het een bijzonder stijlvol stukje entertainment. De vernietigende reviews die de prent her en der kreeg gaan misschien wat te ver, maar voor een film waarin tough guys als Rourke en Brolin hoofden verpletteren en Eva Green en Jessica Alba zich letterlijk van hun beste kant laten zien, bleef de extase bij deze schrijver toch wat uit. Zelfs met die derde dimensie.