Regie: Bong Joon-ho / Met: Chris Evans, Jamie Bell, Tilda Swinton … / Genre: Drama – Actie – Science Fiction / Land: VS – Zuid Korea / Duur: 126 min. / Releasedatum: 12 maart 2014

The train is the world, we the humanity” – Wilford, SNOWPIERCER

SNOWPIERCER, een adaptatie van de Franse grafische roman ‘Le Transperceneige’, werd met een zeldzaam gevoel voor vakmanschap – en een nog zeldzamer respect voor het intellect van het publiek – op het grote doek geschilderd door de getalenteerde regisseur Bong Joon-ho (THE HOST, MOTHER). Dit post-apocalyptische verhaal barst zodanig van ambitie en visuele grandeur, dat het werkelijk een verademing is binnen het spectaculaire filmlandschap. Joon-ho maakt zijn Engelstalig debuut zonder zijn kenmerkende filmstijl en ditto verhaalvertelling op te offeren. Enkel een volgepropt laatste kwartier belemmert dat ons meesterwerk-label op bovenstaande foto prijkt.

De film speelt zich af in een toekomst waarin een allesvernietigende ijstijd de mensheid van de planeet heeft gewist na een gefaald experiment om de opwarming van de aarde tegen te gaan. Een geniale ingenieur die de ondergang zag aankomen, ontwierp echter een onfeilbare trein – aangedreven door een perpetuum mobile motor – die de planeet rondreist en de laatste schuilplaats bleek voor enkele duizenden overlevenden.

Wilford, de ingenieur zelf, krijgen de meeste treinbewoners nooit te zien, al zou hij zich in de voorste wagon bevinden. Zijn Oz-achtige prescence moet echter een goede verstandhouding garanderen tussen de verschillende gemeenschappen op de trein. Daarvoor kan hij rekenen op enkele fanatieke volgelingen, geleid door een briljante en groteske Tilda Swinton,  die de rijken van de armen gescheiden houden met dreigend fysiek geweld. Achteraan de trein vinden we de laagste stand terug. In die laatste wagons lijkt het op een futuristische versie van Les Misérables, en ook hier is een heuse opstand in de maak. Het is niet de eerste keer sinds het 17-jarig bestaan van de Snowpiercer dat de onwetende lage klasse de controle over de trein tracht te nemen. Vorige pogingen raakten echter niet ver. “Deze keer zal het anders zijn,” belooft Curtis (een uitstekende Chris Evans). Hij leidt de revolutie samen met zijn kompaan Edgar (een even opmerkelijke Jamie Bell), de oude Gilliam (John Hurt), een soort patroonheilige van de armen, en Nam (Kang-ho-Song), de bedenker van het slotensysteem op de trein. Wagon na wagon ontdekken we samen met hen welke verrassingen de Snowpiercer in petto heeft, en dat zijn er heel wat.

Hoewel de speciale effecten aan de buitenzijde van het kolossale voertuig soms te wensen overlaten, zijn de decors aan de binnenzijde een ware triomftocht van visuele verbeelding. Elke wagon onthult nieuwe en verrassende facetten waarbij de donkere, korrelige beelden van het begin geleidelijk aan plaats maken voor kleur en daglicht. Hoe verder het gezelschap raakt, hoe waanzinniger de wagons worden. Hoe Joon-ho en zijn team het claustrofobische gevoel uit deze film – die zich geheel in de trein afspeelt – wisten te halen, is hoogst bewonderenswaardig.

Aan actie en bruut geweld geen gebrek in SNOWPIERCER en alles wordt bovendien op een unieke en bijzonder stijlvole manier tot leven gebracht. Elk conflict heeft een eigen sfeer en een bijpassende soundtrack, waardoor de prent nooit eentonig aanvoelt. Chaotische gevechten – van het soort waarbij je op het puntje van je stoel gaat zitten – worden afgewisseld met rustige passages die het verleden van de personages uitdiepen en Joon-ho’s wereld zo fascinerend maken, hoe ongeloofwaardig die ook lijkt.

Dit is alles behalve een domme, high concept-film die looks boven inhoud plaatst. Neen, dit is een gelaagde en bij momenten genuanceerde film met heel wat donkere humor, die op een eigenwijs tempo vooruitgaat en gaandeweg een slimme weerspiegeling blijkt van de mensheid zoals we ze kennen. De overdadige uitleg die Curtis, samen met de kijker, krijgt wanneer we de laatste wagon bereiken, had zelfs gerust een stuk beknopter gemogen. Het belet dat we de film op verschillende manieren kunnen interpreteren en dat is jammer. Het is echter sinds Alfonso Cuaron’s CHILDREN OF MEN geleden dat actie en sci-fi zo knap versmolten werden en een betekenisvolle boodschap achterlieten (al kwam ook DISTRICT 9 van Neil Blomkamp dichtbij). Waren alle blockbusters maar zo genietbaar als SNOWPIERCER.

4-ster