mirror-cover

4-ster

Regie: Danny Boyle | Met: Michael Fassbender, Kate Winslet, Seth Rogen, Jeff Daniels … | Genre: Drama – Biografie | Land: VS – VK | Duur: 122 min | Releasedatum: 3 februari, 2016

Apple oprichter Steve Jobs was een fascinerend figuur. Zijn fans juichten hem toe alsof het de messias zelve was, terwijl zijn tegenstanders maar moeilijk onverschillig konden blijven. Jobs’ nalatenschap in beeld brengen bleek echter niet vanzelfsprekend, zo was Jobs uit 2013 (de eerste langspeler rond de man, met Ashton Kutcher in de hoofdrol) niet meer dan een veredelde tv-film. Het powerduo Danny Boyle (Trainspotting, Slumdog Millionaire) en Aaron Sorkin (A Few Good Men, The Social Network) pakt het met Steve Jobs helemaal anders aan. In het verleden bewezen beide heren reeds een afzonderlijke boon te hebben voor personages die anderen onder tafel praten, dus een samenwerking rond mastermind Jobs leek, ondanks de vele productieproblemen, voorbestemd.

Steve Jobs neemt ons mee achter de schermen van de tech sector zoals Birdman dat deed met Broadway shows. Nu ja, zonder zwarte humor en minder halsbrekend camerawerk. De Apple-frontman wordt doorgrond in drie afzonderlijke verhaallijnen die zich elk afspelen in de uren (of minuten) voor de lancering van één van Jobs’ producten en waarbij dezelfde spanning in de lucht hangt die je terugvindt tijdens de première van bijvoorbeeld een groot toneelstuk. Openen doen we in 1984, tijdens de tumultueuze lancering van de Macintosh (die weigert “hello” te zeggen), waar onder andere het vuur werd aangestoken dat later zou leiden tot een tijdelijke breuk tussen Jobs en Apple. Daarna switchen we naar de voorstelling van Jobs’ NeXT cube, een project dat hij ontwikkelde nadat de raad van bestuur van Apple hem op straat zette. Tot slot focussen we op zijn triomfantelijke terugkeer in 1998, wanneer hij de eerste iMac op de wereld los liet.

Zijn dochter weigert hij te erkennen en ook zijn werknemers laat hij nooit dichterbij komen toe dan hij zelf nodig acht. Neen, Jobs komt nooit over als een vriendelijke kerel, maar tegelijk komt hij daar ook eerlijk voor uit. Enkel zijn marketing director Joanna Hoffman (Kate Winslet) heeft enigszins vat op de man, en zelfs zij worstelt keer op keer met Jobs’ persoonlijke beslissingen. Gezien de beperkte locaties hangt er een claustrofobisch sfeertje in de lucht dat de vele dialogen tegen de muren doet terugketsen. Neen, een luchtige kijkbeurt is dit zeker niet. Scenarist Sorkin voorzag de personages dan ook van een vlijmscherp script dat zelfs zijn werk in The Social Network, over die andere onsympathieke techneut, overklast.

De cast, waartoe ook Seth Rogen (The Interview), Michael Stulhbarg (A Serious Man) en Jeff Daniels (The Newsroom) behoren, weet zo goed als volledig op te gaan in hun respectievelijke rollen. Winslet is uitstekend als de keiharde, maar niet onbreekbare rechterhand van Jobs en wordt enkel overtroffen door Fassbender, die er als het titelpersonage een ware krachttoer van maakt. In het derde hoofdstuk is zijn transformatie compleet en zijn de gelijkenissen met de Jobs die de hele wereld kende bijna akelig. Verrassend overtuigend in de rol van Apple’s mede-oprichter Steve Wozniak is Seth Rogen, die Jonah Hill-gewijs ook een meerwaarde geeft aan een bijrol in een serieuze prent.

Al even verrassend is de terughoudendheid waarmee regisseur Boyle deze film inblikte. Dat wil echter niet zeggen dat Steve Jobs een saaie bedoening is, verre van. Zijn gebruikelijke, eerder zinloze flitsmontages – waarmee hij eerder al perfect genietbare films om zeep hielp (zie Sunshine) – werden omgeruild voor clevere, energiek gemonteerde shots die van deze dialooggedreven prent haast een actiefilm maken met woorden als munitie.