mirror-cover

4-ster

Regie: Michaël R. Roskam | Met: Tom Hardy, Noomi Rapace, James Gandolfini, Matthias Schoenaerts | Genre: Drama – Misdaad | Land: VS | Duur: 106 min Releasedatum: 24 september, 2014

“Are you doing something desperate?” – Bob, THE DROP

Michaël R. Roskams Hollywooddebuut is tevens de laatste film van de in 2013 overleden acteur James Gandolfini, hier te zien als Marv; een kleinschalige boef en café-eigenaar die met heimwee terugkijkt op de hoogdagen van zijn vruchtbare misdaadcarrière. In The Drop, een schermadaptatie van Dennis Lehane’s kortverhaal “Animal Rescue”, begeven we ons door de ijskoude, met bloed besmeurde straten van Brooklyn, waar de enige warmte voortkomt uit de bar van Marv. Zijn neefje Bob (Tom Hardy), een klunzige beer, giet er de drank uit aan sportfanaten en arbeiders. Alles lijkt rustig in het sfeervol verlichte etablissement, tot de permanente dreiging die in de buurt heerst haar weg naar binnen vindt. Marvs café is in het geheim namelijk een zogenaamde “drop bar”; een plek waar de Tsjetsjeense maffia haar opbrengsten eens om de zoveel tijd komt stockeren tot de kust veilig is om het wit te wassen. En wanneer een stel overvallers dat geld komt jatten, steekt de goedhartige Bob ongewild een stok in het wiel van de opdrachtgever.

Regisseur Roskam en scenarist Lehane bouwen in The Drop een rijkgevuld verhaal op waarin authenticiteit en menselijkheid voorrang krijgen tegenover geweld en flitsende beelden. Laat je niet misleiden door té intense trailers en het miskleefde gangsterfilm-label; dit is een serene prent over het omgaan met een leven vol geweld. Natuurlijk vallen er schoten en legt meer dan één boef het loodje, maar wie een misdaad-epos als pakweg Goodfellas verwacht, is er aan voor de moeite. Toch is Scorsese geen slechte vergelijking voor wat Roskam hier op het scherm tovert: net als de grootmeester weet onze landgenoot wanneer hij zich moet beheersen en wanneer hij zich even mag uitleven met de camera. Dit is een uitstekend Engelstalig debuut dat ongetwijfeld deuren opent voor een persoonlijker werk op Amerikaanse bodem.

Wanneer de storm van de overval achter de rug is, ontmoet Bob Nadia (Noomi Rapace), een alleenstaande jongedame die Bob bijstaat wanneer hij zich tracht te ontfermen over een gedumpte puppy. De chemie tussen die twee personages is quasi perfect, en elk moment dat ze samen in beeld verschijnen, vliegen de vonken er af. Nadia brengt ons dan weer bij Matthias Schoenaerts’ personage Eric Deeds, een stuk crapuul dat door de politie in verband wordt gebracht met de overval op Marvs café. Eric schept tegen Jan en alleman op over een moord die hij pleegde, maar is vooral geïnteresseerd in de nieuwe hond van Bob. Schoenaerts levert voorbeeldig werk en zijn scènes met Hardy zitten boordevol drukkende spanning. Het is overigens moeilijk te zeggen wie van de twee nu de meeste pluimen verdient voor zijn Brooklyniaans accent; de Brit of de Belg. Beiden doen het in elk geval uitstekend.

De hele cast – op uitzondering van enkele clichématige schurken – speelt op topniveau, zonder dat iemand de aandacht naar zich toe probeert te trekken. In een intieme prent als deze had dat sowieso misplaatst geweest. Als iemand er toch bovenuit steekt is het Tom Hardy. Dit 37-jarig talent (van onder andere The Dark Knight Rises, Bronson en Warrior) mag zich gerust bij de betere acteurs van de laatste jaren rekenen. Hij brengt zijn rol van goedaardige kleerkast in Lawless hier naar een realistischer niveau. Zijn personage Bob heeft geen vrienden; de cafégangers lachen hem zelfs uit wanneer ze vernemen dat de schuchtere kerel een vriendinnetje heeft, maar Cousin Marv heeft gelijk wanneer hij hen erop wijst dat ze zich beter inhouden in de buurt van deze puppy. Uit het verleden blijkt namelijk dat Bob wel eens bruut uit de hoek kan komen. De vraag is alleen of hij nog zal bijten nu hij iets te verliezen heeft.

Roskam en Lehane nemen de tijd om hun personages uit te snijden en dat komt deze sfeervolle film ten goede. Al zal niet iedereen dat in dank afnemen. Als intensiteit voor jou niet persé gelijk hoeft te staan aan fysiek geweld, dan is The Drop een aanrader. Voor Gandolfini is dit het einde, maar als Marv doet hij een laatste keer waar hij zo goed in is: autoriteit uitstralen, met veel gevoel voor humor, en menselijkheid creëeren binnen een personage dat zijn kolossaal hart in werkelijkheid niet verdient.