mirror-cover

3,5-ster

Regie: Antoine Fuqua | Met: Denzel Washington, Marton Csokas, Chloë Grace Moretz | Genre: Actie – Thriller | Land: VS | Duur: 131 min Releasedatum: 24 september, 2014

“When you pray for rain, you gotta deal with the mud too” – Robert McCall, THE EQUALIZER

De laatste jaren stonden actiefilms tot vervelens toe in het teken van de revival van de old school actieblockbusters uit de jaren 80 en 90. Daarvoor werden vooral oude bekenden opgetrommeld om, voorafgegaan door een half jaartje powertraining, hun oude kunstjes nog eens over te doen. Dat leverde in het beste geval nostalgisch kijkplezier op voor kijkers uit die generatie. Maar daar waar Bruce Willis en co het tegenwoordig nodig hebben om samen te hokken om de boel op stelten te zetten, heeft generatiegenoot Denzel Washington door de jaren zijn opmerkelijke presence bewaard en kan hij gerust nog steeds een film dragen. Zijn werk kreeg de laatste tijd minder aandacht, maar is doorgaans een pak onderhoudender dan dat van zijn collega’s, die ondertussen stuk voor stuk een karikatuur van zichzelf werden. In The Equalizer, een filmadaptatie van de gelijknamige tv-reeks uit de jaren 80, geeft Training Day-regisseur Antoine Fuqua Washington zelfs de kans om de expendables te laten zien hoe je echt keet schopt. En of de acteur die kans met beide handen grijpt. Heerlijk om de met green screen doorspekte zomer af te sluiten met deze analoge mokerslag.

Zij die hopen dat de eerste schoten in de openingsscène al gelost worden kunnen maar beter wat geduld vertonen, want Fuqua neemt netjes de tijd om zijn protagonist voor te stellen. Als Robert McCall speelt Washington een eenzame kerel die tewerk is in een Brico-achtig warenhuis en er voorts een rustig, solitair leventje op nahoudt. Tijdens zijn slapeloze nachten trekt hij steevast naar een plaatselijk koffiehuis, waar hij werk van Hemingway leest en aan de praat raakt met escortemeisje Teri (Chloë Grace Moretz). McCall laat de jongedame zonder te oordelen haar ding doen, maar wanneer haar pooier – een tussenpersoon van de Russische maffia in Boston – haar brutaal toetakelt, voelt hij zich genoodzaakt om zijn vredig bestaan achter zich te laten. McCall is namelijk ooit een harde jongen geweest, en wat blijkt: zoiets verleer je niet gauw.

The Equalizer biedt absoluut niets nieuws: zo krijgen we voor de miljoenste keer een ex-vechtjas van de geheime dienst geserveerd als hoofdpersonage die om allerlei tragische redenen op pensioen is, maar nu toch nog eens alles uit de kast haalt. Ook het blik Russische gangsters dat werd opengetrokken – het soort dat nachtclubs uitbaat – is er eentje dat de vervaldatum lang overschreden heeft. De makers van deze film zijn er zich echter volledig van bewust dat ze een bekende formule herkauwen en focussen zich daarom op hoe ze het beste uit deze elementen kunnen halen. Als bij wonder lukt het hen nog ook. Van het mysterieuze aura dat rond McCall hangt tot de stijlvolle ultrageweld-scènes; het werkt. En laat ons ook de castingkeuze van Marton Csokas (Sin City: A Dame To Kill For, Noah) niet vergeten als de meest prominente schruk van het verhaal: wat een werkelijk angstaanjagend figuur.

Washington zelf is uitstekend als de arbeidersversie van Jason Bourne. Daar waar zijn generatiegenoten als houten klazen door het scherm strompelen, weet hij telkens een berekende houding aan te nemen en met slechts enkele gezichtsuitdrukkingen duidelijk te maken wat hij van de situatie denkt. Van Washington hoefden we nooit vliegende gewerensalvo’s of koprollen te verwachten; hij legt meer gevoel in zijn werk. Ook al gaan de slotscène en de encore er compleet over, Washington krijgt het verkocht. Meer nog, dankzij hem vergeven we de talloze fouten in deze film met plezier.

Wat heeft The Equalizer ons uiteindelijk bijgebracht? Dat superhelden niet per se spandexpakjes moeten dragen om gerespecteerd te worden en dat de Russen hun voltallig leger zullen moeten inzetten om Robert McCall ten val te brengen. Ga er gerust van uit dat er op dit moment, ergens in Hollywood, een vet betaalde scenarist een sequel aan het pennen is. Als die even entertainend is als deze, waarom niet…