mirror-cover

2-ster

Regie: Patrick Hughes | Met: Sylvester Stallone, Jason Statham, Jet Li… | Genre: Actie | Land: VS | Duur: 126 min | Releasedatum 20 augustus, 2014

“Age is just a state of mind” – Galgo, THE EXPENDABLES 3

De openingsscène van het derde deel van The Expandables ontplooit zich als de wederkerende droom die acteur Wesley Snipes tijdens zijn driejarig gevangenisverblijf voor belastingontduiking moet hebben gehad: zijn oude collega’s, onder leiding van Demolition Man-tegenspeler Sylvester Stallone, die hem op hardhandige wijze komen bevrijden uit de klauwen van zijn gevangennemers. Een missie waar uiteraard ook een helikopter en zwaar geschut aan te pas komen. Nadat hij zich terug op vrije voeten bevindt, zegt Snipes’ personage wat de acteur ook moet gedacht hebben toen Sly hem opbelde voor de rol: “There’s no better place to be.” Het zijn zulke metamomenten die deze franchise zo geliefd maken bij de generatie actieliefhebbers die opgroeide met Stallone en co. In deel drie zitten meer referenties naar het verleden dan ooit, alleen jammer dat we er constant aan herinnerd worden hoe het de meeste van deze acteurs 20 jaar geleden beter afging.

In The Expendables 3 krijgt Stallone’s personage Barney een geweten aangemeten, waardoor hij zijn maatjes plots wil sparen voor een potentieel dodelijke aanvaring met schurk, en ex-expendable, Mel Gibson. Barney vervangt zijn team door een groep snotneuzen en laat de oude garde, waaronder Snipes – die zichzelf een droge scheerbeurt geeft met een mes dat voor mensen met een normale omvang voor een zwaard kan doorgaan – Jason Statham, Randy Couture en Dolph Lundgren aan de kant staan. De fun van deze belachelijke shoot-em-ups zit hem net in die waanzinnige cast, dus waarom wordt er zoveel tijd gespendeerd aan een hoopje vergetelijke nieuwkomers?

Door de opgepompte senioren voor een groot deel uit de picture te laten, verliest The Expendables 3 alle aantrekkingskracht. Dat de groep huurlingen uit het nieuw millennium stuk voor stuk saaie figuren zijn, helpt de zaak ook niet vooruit.

Terwijl CIA agent Harrison Ford de nodige info voorziet, trekken Barney en zijn junior expendables – waaronder een hacker, een wapenexpert en een vechtende jongedame – richting slechterik Stonebanks (Gibson), om hem en zijn handlangers te overmeesteren en naar Den Haag te begeleiden. Daar zal Stonebanks namelijk berecht worden als oorlogsmisdadiger. Uiteraard loopt die opdracht niet zoals gepland, waarop de originele expendables orde op zaken moeten stellen.

Het tempo hoog houden is een probleem in deze film. Dat heeft te maken met het af en aantreden van de ondertussen ontelbare personages. Met The Expendables 3 tracht Stallone de gloriedagen van weleer nieuw leven in te blazen, maar dat lukt hem door de karrevracht aan acteurs niet te best. Ter vergelijking: Rambo II duurde slechts 96 minuten, maar na amper 10 minuten zat Stallone al in de jungle en een paar tellen later was de eerste massamoord een feit. Hier moeten nieuwe personages geïntroduceerd worden en bekoelde relaties opgewakkerd worden.

De veteranen, waaronder Ford, Snipes, Arnold Schwarzenegger en Kelsey Grammer, zweven bijna doelloos door de film en stralen uit dat ze dit puur voor het plezier doen. Gibson daarentegen, gaat te keer dat het geen naam heeft. Hij omarmt zijn huidige status als paria van Hollywood en laat zich volledig gaan als de bad guy van dienst. Gibson levert met voorsprong de smakelijkste acteerprestatie af van de hele hoop.

Moeilijk is dat natuurlijk niet, want met sommige acteurs wordt gewoonweg niets aangevangen. Waarom wordt martial arts legende Jet Li (die terugkeert als Yin Yang – die naam alleen al) gecast in een actiefilm waarin hij enkel met een geweer mag schieten? Gelukkig is er Antonio Banderas, die op zijn eentje de show steelt als de praatgrage pistolero, Galgo. Al zijn sommige van zijn monologen te veel van het goede. Maar dit is The Expendables, een franchise waarin subtiliteit en nuance met een keiharde vuistslag uit het scherm worden gekegeld.

Voor wie blijven ze deze films eigenlijk nog maken? Voor een legioen gewichtheffers van middelbare leeftijd, op zoek naar een nostalgische trip doorheen het actielandschap van de jaren 80 en 90? Of voor de toenmalige kids die politieagent wilden worden, net zoals John McClane? Zo ja, waar zijn de liters bloed dan gebleven die uit het scherm hadden moeten spatten? Verdwenen zodat een nieuwe generatie de zaal kan vullen; youngsters die nog nooit van Dolph Lundgren gehoord hebben. Dat is waar het echt foutloopt met dit derde deel: een legendarische cast samenstellen, ze een heleboel keet laten schoppen en dan ten alle koste trachten te vermijden dat de zogenaamde R-rating de kinderen uit de zalen weerhoudt.

The Expendables 3 zit vast tussen nostalgie en veranderde tijden, en tussen snoeiharde knokpartijen en het gevecht tegen het KNT-label. Maar dan spreekt Stallone de woorden “I am Den Haag”, en dromen we weg naar 1995, toen Stallone een gelijkaardige uitspraak deed in een even ridicule film, uitgebracht in een tijd waarin zulke nonsense beter aardde.