mirror-cover

3,5-ster

Regie: Tommy Lee Jones | Met: Tommy Lee Jones, Hilary Swank, Grace Gummer, Miranda Otto | Genre: Western – Drama | Land: VS | Duur: 122 min | Releasedatum: 4 juni, 2014

“Three crazy women for five weeks is a lot more than I bargained for” – George, THE HOMESMAN

Tommy Lee Jones staat zowel voor als achter de camera in de eigenaardige western The Homesman, de vreemdste film in het genre sinds Dead Man van Jim Jarmusch. Schrijnende beelden worden opgevolgd door pikzwarte humor, terwijl een oversentimentele soundtrack de boel alleen maar onbegrijpelijker maakt. Een kakofonie, maar wel eentje die vreemd genoeg blijft boeien.

Hilary Swank is uitstekend als Mary Bee Cuddy, een 31-jarige vrouw in het Nebraska van 1850 met een bescheiden, maar goed draaiende boerderij. Ze wordt doorheen de film bestempeld als “te gewoon ogend” en “te bazig” om aan een man te geraken. Ondertussen zijn drie andere dorpsvrouwen knettergek geworden door verschillende drama’s waarin baby’s de rode draad vormen. Hun echtgenoten kunnen niet langer voor hen instaan, waarop Mary Bee zich opgeeft om het trio naar Iowa te escorteren met paard en kar. Daar zit namelijk iemand die zich over hen kan ontfermen.

Het is een lange en gevaarlijke reis, zeker voor een vrouw in haar eentje, hoe stevig ze ook in haar schoenen staat. Wanneer Mary Bee echter op George (Jones) stuit, een oudere kerel wiens leven ze redt, kan ze hem overtuigen om voor 300 dollar deel te nemen aan haar queeste. Samen met een viertal paarden, een kar en drie krankzinnige vrouwen trekt het duo er op uit, de fysieke en mentale gevaren tegemoet.

The Homesman voelt aan als een roadmovie die kalmpjes van scène tot scène fladdert, zonder al te grote paniekmomenten te veroorzaken. Mary Bee is een doodserieus personage dat zelftwijfel verbergt achter een streng voorkomen, terwijl George een lachwekkende nomade is wiens motieven nooit echt duidelijk worden. Het contrast werkt, maar Jones’ excentrieke rol ligt ook op één lijn met zijn tempogevoel als regisseur. Het levert onvoorspelbare en uiterst vreemde momenten op. In die mate dat de hele film uit balans raakt. Zo swingt Jones’ film van het comedy-genre naar een bloedserieus pioniersdrama en terug in amper vijf minuten. De onevenwichtigheid maakt The Homesman echter niet minder fascinerend, want zo nu en dan vloeit er een pareltje van een scène uit het scherm.

Doorheen de film vinden we naast thema’s als feminisme, incest en vruchtbaarheid ook hints terug die erop wijzen dat Swank en Jones even gek zijn als hun cargo. Het zorgt in elk geval voor een gelaagde prent die de voeten veegt met de klassieke westernheld. Het is niet ondenkbaar dat deze film net door de gelaagdheid beter zal worden na meerdere kijkbeurten.

Acht jaar geleden maakte Jones zijn regiedebuut met The Three Burials of Melquiades Estrada. De film – met western invloeden – werd in Cannes met applaus onthaald en Jones ging met de trofee van beste acteur naar huis. De prent vond echter nooit een weg naar het grote publiek, wat verklaart waarom we zo lang hebben moeten wachten op een opvolger.

The Homesman is allicht te beheerst voor actiefanaten, te onevenwichtig voor de arthouse club en te vreemd voor de meerderheid daar tussenin. Het is dan ook duidelijk dat Jones voor niemand anders regisseert dan zichzelf. Het lijkt onwaarschijnlijk dat The Homesman een stormloop aan de kassa zal veroorzaken. Het is echter zo’n uniek ding dat hij het bekijken meer dan waard is. Zowel als filmmaker als acteur blijft Jones zelfzeker en uniek. Als hij knipoogt, doet hij dat vooral niet naar het moderne werk. Bovendien is de wondermooie cinematografie van Rodrigo Prieto alleen al de moeite om deze film een kans te geven.