mirror-cover

3-ster

Regie: Lasse Halström | Met: Helen Mirren, Om Puri, Manish Dayal | Genre: Drama – Romance | Land: Indië – UAE – VS | Duur: 122 min Releasedatum: 10 september, 2014

“Why change a recipe that is 200 years old?” – Madame Mallory, THE HUNDRED-FOOT JOURNEY

Hassan (Manish Dayal) heeft reeds als kleine jongen in Indië een neus voor lekker eten en via zijn moeder ontdekt hij ook hoe gerechten klaargemaakt worden. Wanneer het huis van zijn ouders in vlammen opgaat – een tragedie waarbij zijn moeder omkomt – trekken Hassan en zijn familieleden onder leiding van het eigenzinnige gezinshoofd Papa Kadam (Om Puri) naar Europa om er hun geluk te beproeven. Hassan is namelijk vastberaden het te maken als chef-kok. Na een tussenstop in Groot-Brittannië belanden ze door autopech in een pittoresk dorpje in Frankrijk. Een plek die je enkel op een postkaart terugvindt, waar de groenten perfect smaken, waar de zon onder begeleiding van zeemzoete muziek voor perfecte belichting zorgt, waar onverwachte (maar niet zó onverwachte) liefde in de lucht hangt, waar zelfs een oud restaurant te koop staat en waar het enige spreekwoordelijke vuurwerk afkomstig is van echt vuurwerk. De verfilming van The Hundred-Foot Journey, naar de roman van Richard C. Morais, is van de hand van Lasse Hallström, de koning der meligheid die ons voordien betere films als What’s Eating Gilbert Grape, The Cider House Rules en Chocolat voorschotelde.

Vooral met die laatstgenoemde prent heeft The Hundred-Foot Journey heel wat gemeen. Van de locatie en de culinaire hoogstandjes tot de antagoniste die moeizaam met de cultuurclash tussen feestelijke Indiërs en stijve Fransozen om kan. Madame Mallory, de vrouw in kwestie, is gespeeld door de steeds feilloze Helen Mirren, die hier aantoont dat ze zelfs met een half geslaagd accent kan wegkomen. Zij is de uitbaatster van een chique restaurant in het Franse dorpje en houdt de opstart van Maison Mumbai, het eethuis van haar pas gearriveerde Indiase collega’s, met argusogen in de gaten. Het helpt niet dat Maison Mumbai zich letterlijk recht tegenover Mallory’s Michelinster-dragend restaurant bevindt en dat Hassans kookkunsten bovendien aanslaan bij het publiek. De bal gaat helemaal aan het rollen wanneer Hassans vader wat olie op het vuur gooit door via onschuldige pesterijen de hele staff van Mallory op zijn hals te halen. In een mum van tijd escaleert de zaak volledig, wat aanvankelijk komische, maar nadien eerder dramatische taferelen oplevert.

Tijdens deze “vechtscènes” is de film op zijn best. Mirren en Puri blijken uitstekende sparringspartners, maar wanneer de rivaliteit gaat liggen en de prent plaats maakt voor andere verhaalijnen, stuikt alles wat in mekaar. Niet dat we anders afstevenden op een wereldschokkend goede film, maar je weet natuurlijk nooit. Regisseur Hallström haalt ook deze keer zijn typische vloeiende camerabewegingen boven, maar qua inhoud krijgen we weinig meer gepresenteerd dan mensen die belangrijke dingen over zichzelf ontdekken terwijl ze hangen te zweten boven een heet fornuis.

Toch biedt The Hundred-Foot Journey genoeg variatie om entertainend te blijven. De kookmontages zijn uitstekend in beeld gebracht en zullen foodies doen watertanden, terwijl de charmante acteerbeurt van Dayal als Hassan veelbelovend is voor de toekomst van de acteur. Als je enkele kritische knoppen kan uitschakelen en jezelf gewillig laat opvrijen door de nadrukkelijke feel-good sfeer, dan valt er best nog wat te genieten.

Had Hallström maar geluisterd naar Papa Kadam, wanneer die claimt dat kruiden dienen om in overvloed gebruikt te worden in plaats van er zuinig mee rond te sprenkelen. The Hundred-Foot Journey heeft potentiëel, dat moeten ook producers Steven Spielberg en Oprah Winfrey gedacht hebben, maar is uiteindelijk niets meer of minder dan een lekker, maar weinig verrassend weekgerechtje.