mirror-cover



2,5-ster

Regie: Gareth Evans | Met: Iko Uwais, Yayan Ruhian, Arifin Putra | Genre: Actie | Land: Indonesië – VS | Duur: 150 min | Releasedatum 30 juli, 2014

“I’m done” – Rama, THE RAID 2

Het zit zo: als je kickt op knettergekke, hondsbrutale martial arts-films, dan is The Raid 2 de heilige graal. Die eer ging volgens sommigen tot voor kort naar het simpelere eerste deel van deze reeks, dat in 2011 verscheen. Daarin speelt de Indonesische gevechtskampioen Iko Uwais een politierookie die zich schoppend en slaand doorheen honderden gewapende schurken wurmt om een belangrijke drugsdealer op de bovenverdieping van een appartementenblok te klissen. De sequel is technisch gezien niets meer dan een uitbreiding van het origineel; grotere gevechtscènes, brutaler geweld en nog overweldigender camerawerk van de Brits-Amerikaanse regisseur Gareth Evans. Er is zelfs meer ruimte voor plotwendingen deze keer – de film duurt met 150 minuten zelfs genadeloos lang – al worden de bijkomende minuten vooral aan extra knokpartijen besteed.

Na met opmerkelijk weinig kleerscheuren uit de eerste film te zijn gekomen, krijgt agent Rama (Uwais) te horen dat hij en zijn familie gevaar lopen voor represailles (wat wil je, als je 700 man ombrengt kan je al eens een familielid of twee kwaad krijgen). Daarom stellen zijn oversten hem voor om een paar jaar in de gevangenis te kruipen, waar hij tegelijk undercover kan gaan om de échte boeven ten val te brengen: de misdaadkoning van Jakarta en een hoogstaande, maar corrupte flik.  Via medegevangene Uco,  (Arifin Putra), de zoon van de gezochte topgangster, werkt Rama zich geleidelijk aan binnen bij de vijand, met alle gevolgen van dien.

Zij die zich afvroegen hoe regisseur Evans zichzelf zou overtreffen na deel 1 krijgen in The Raid 2 een simpel antwoord: zo. Na een reeks uitgebreide gevechtsscènes – haast poëtisch in beeld gebracht – worden we getrakteerd op een climax die bestaat uit 45 minuten van pure mayhem. Over de plot kan je je onmogelijk druk maken: die is tegelijk poepsimpel en onmogelijk om te volgen; zo is het aantal misdaad-kingpins niet op te sommen en zijn ze behoorlijk moeilijk uit mekaar te houden. Maar dat maakt voor fans van het genre misschien niet zoveel uit.

De furie die uit het scherm spat is indrukwekkend en het geweldsniveau ligt zo hoog dat Tarantino’s Kill Bill in vergelijking uit de Disney-stal lijkt te komen. De intensiteit valt echter helemaal weg zodra de actie stopt en de talloze personages de klassieke lulkoek over loyaliteit, verraad en dergelijke meer bovenhalen. Het zijn die momenten waarbij Evans als filmmaker door de mand valt en bevestigt waarom hij in deel 1 de plot helemaal achterwege liet: hij wist waar zijn limieten lagen.

Wat verhaalvertelling en de uitwerking van de personages betreft heeft Evans nog heel wat bij te leren. Het zijn die elementen die meesterwerken als Oldboy en Mou Gaan Dou (twee streek- en stijlgenoten waarbij duidelijk de mosterd werd gehaald) zo memorabel maken. Ook het onstopbare sadisme dat Evans op het doek schildert verliest na twee uur zijn effect.

In volle actie-modus is The Raid 2 echter in staat je met de mond open te laten toekijken, en dat verdient toch een klein applausje.