mirror-cover

2,5-ster

Regie: Jonathan Teplitzky | Met: Colin Firth, Nicole Kidman, Stellan Skarsgård | Genre: Biografisch Drama | Land: Australië – VK | Duur: 116 min | Releasedatum: 12 juni, 2014

“I’m still at war” – Eric Lomax, THE RAILWAY MAN

The Railway Man is een old-fashioned, maar knap ogend oorlogsdrama waarin goed geacteerd wordt. Alleen schuiven we qua spanning niet verder op onze stoel dan tijdens een willekeurige seizoensfinale van Thuis. Bovendien blijken ook de pogingen om een emotionele impact na te laten tevergeefs. Frustrerend, want we krijgen nochtans de immer toegewijde Colin Firth op ons bord als een Britse treinfanaat die niet alleen fysiek, maar ook mentaal getekend is door de folteringen van de Japanners in de Tweede Wereldoorlog. Een huilende Nicole Kidman staat dan weer klaar om hem op te vangen. Ondanks deze luxe-ingrediënten komt het pakkende, waargebeurde verhaal nooit volledig tot zijn recht.

Op voorwaarde dat de scenaristen er niets van bakken – zoals hier het geval is – bieden de memoires van Eric Lomax, de Schotse oorlogsveteraan in kwestie, natuurlijk perfect bronmateriaal voor een onuitdagend melodrama als The Railway Man. Het had echter anders gekund, want de horror die Lomax overleefde is slechts een setup voor wat ons echt aanspreekt in zijn verhaal: jaren na de feiten trok de Brit namelijk terug naar Burma, om het gevecht met zijn innerlijke demonen op een onverwachte manier te beslechten.

Het verhaal van Lomax was in 1995 al eens het onderwerp van de tv-film Prisoners In Time, met John Hurt, maar regisseur Jonathan Teplizky geeft met The Railway Man aan dat een man zijn levensverhaal pas écht verteld is wanneer hij gespeeld wordt door Colin Firth. Tja, geef hem maar eens ongelijk. Maar zelfs Firth kan het porseleinen omhulsel rond deze film niet doorbreken. De makers spelen zodanig op veilig dat het lijkt alsof ze bang zijn om oude wonden open te rijten. Door zijdezachte handschoenen aan te trekken wordt de kijker echter weerhouden om zich écht in te leven. Misschien moet regisseur Teplizky maar eens bij 12 Years a Slave-regisseur Steve McQueen aankloppen voor een les “Hoe grijp ik de kijker bij de keel?”

Colin Firth geeft alles wat hij heeft als de mentaal onstabiele Lomax. Hij doet precies wat er van hem verwacht wordt, maar dan nog blijft Eric een emotioneel afstandelijk personage. Vreemd in zo’n pakkend verhaal. Jeremy Irvine, de knaap uit War Horse, haalt ook op zijn beurt alles uit de kast als de jongere versie van Eric. Nicole Kidman is prima tijdens het eerste halfuur, maar haar rol is behoorlijk ondankbaar; veel meer dan huilend reageren op Firths paniekaanvallen hoeft ze niet te doen. Hiroyuki Sanada, tot slot, levert ook een sterke acteerprestatie als de oudere versie van Erics grote kwelduivel.

Aan het visueel talent van regisseur Teplitzky en zijn entourage zal het niet liggen. De beelden zijn bij momenten schilderachtig mooi, maar in een tijdperk waarin oorlogsdrama’s als The Hurt Locker de intensiteit hoog houden, voelt The Railway Man vooral aan als een prestigieuze, maar antieke miniserie. De muziek van David Hirschfelder is zowat het meest dramatische dat deze prent te bieden heeft.

The Railway Man is een film over de geheimen die oorlogsoverlevenden met zich meedragen; een onderwerp met heel wat potentieel, maar al snel worden de verkeerde paden bewandeld, tot er geen weg terug is en we opgescheept zitten met talentrijke acteurs die hopeloos verloren lopen in de mooie decors.