Regie: Clio Barnard / Met: Conner Chapman, Shaun Thomas, Sean Gilder … / Genre: Drama / Land: VK / Duur: 91 min. / Releasedatum: 15 januari, 2014

Het Brits misérabilisme kan moeilijk schrijnender worden geportretteerd dan in THE SELFISH GIANT van Clio Barnard. De film deelt zijn titel met een kinderverhaal van Oscar Wilde, maar wat we te zien krijgen is een zeer realistisch beeld van het hedendaagse Groot-Brittannië. Deze prent werd vorig jaar overigens uitgeroepen tot beste film van het Filmfestival van Gent.

Arbor, een jonge schelm uit Bradford, overtuigt zijn kameraad Swifty om samen met hem de schroothandel in te duiken. Het duo, dat thuis elk hun eigen marginale gezinssituatie tracht te ontlopen, werd net van school gestuurd en de centen die ze kunnen verdienen bezorgen hen fonkelende ogen. Zo komen ze terecht bij Kitten, een gewetenloze ijzer marchant die hun naïviteit ten volste weet uit te buiten. Je voelt de bui al snel hangen, maar Arbor en Swifty deinzen voor niets terug en wanneer ze zien wat het koper in treinkabels opbrengt beginnen ze een gevaarlijk spelletje met tragische gevolgen.

Regisseuse Barnard heeft met Arbor (briljant vertolkt door de jonge Conor Chapman) en Swifty (Shawn Thomas, eveneens een nieuwkomer) twee geloofwaardige personages neergepend die authenticiteit brengen in dit somber en simpel plot. De grote kracht van deze film bevind zich namelijk in hun samenspel.

Daar waar sommige filmmakers zweren bij shots gedurende ‘the magic hour’, wanneer de zon het laagst hangt en de beelden een warme gloed krijgen, lijkt het alsof Barnard bewust de meest vieze momenten van de dag afwachtte om er erop uit te trekken. Ze doet dat volgens de traditie van haar streekgenoten Ken Loach (KES), Lynne Ramsay (WE NEED TO TALK ABOUT KEVIN) en Andrea Arnold (FISH TANK). De knappe en gecontroleerde fotografie geeft zelfs de lelijkste decors in Noord Engeland iets moois mee.

THE SELFISH GIANT is een redelijk vreugdeloze film, maar dat maakt hem niet onaangenaam om te bekijken, integendeel. De krachtige, traditionele verhaalstructuur en de goed uitgewerkte personages houden je met gemak bij de zaak betrokken. Arbor’s reis is er ééntje die zowel hij als wij niet snel zullen vergeten. Schreeuwende ouders en medicatie kunnen zijn arrogantie en agressiviteit niet temperen, dus loopt de coming of age van deze ADHD patiënt niet van een leien dakje. Hij betaalt dan ook een verschrikkelijke prijs voor de levenswijsheid die hij aan het eind rijk is, maar zijn verlossing – hoe weinig aandacht er ook aan besteed wordt – biedt alsnog een vonk van oprechte goedheid in dit trieste verhaal.

4-ster