mirror-cover

3,5-ster

Regie: Hossein Amini | Met: Kirsten Dunst, Viggo Mortensen, Oscar Isaac | Genre: Thriller| Land: VK – VS – Frankrijk | Duur: 96 min | Releasedatum: 18 juni, 2014

“You have no idea what I’m thinking” – Rydal, THE TWO FACES OF JANUARY

De romans van Patricia Highsmith vormen al enkele decennia de basis van filmadaptaties, waarvan The Two Faces of January, het regiedebuut van de Brits-Iraanse scenarist Hossein Amini, de nieuwste aanwinst is. Hoewel er weinig origineel gebeurt en Anthony Minghella’s bekendste Highsmith-verfilming The Talented Mr. Ripley niet van zijn voetstuk wordt gehaald, leveren Amini en zijn drie hoofdrolspelers, Viggo Mortensen, Kirsten Dunst en Oscar Isaac, een stijlvol werkje af dat ondanks enkele tekortkomingen makkelijk overeind blijft.

De film speelt zich af in het Athene van de jaren 60 en draait rond Rydal (Isaac), een knappe Amerikaanse expat die zich uitgeeft voor gids bij een groepje jonge studentes. Terwijl hij hen het één en ander bijbrengt over de plaatselijke bezienswaardigheden, spot hij een rijk ogend Amerikaans koppel dat eveneens op wandel is door de ruïnes. Chester en Colette MacFarland (Mortensen en Dunst) maken kennis met Rydal en hij stelt voor om hen de volgende dag rond te leiden. Wat meteen opvalt is dat Rydal niet alleen geld heeft geroken, maar ook zijn ogen niet van Colette kan afhouden, iets dat ook Chester niet ontgaat. Die laatste krijgt echter andere kopzorgen wanneer een privédetective aan zijn hotelkamer komt aankloppen met eisen waaruit we kunnen afleiden dat Chester niet zonder reden rondreist. Een daarop volgend gevecht leidt tot een onopzettelijke moord, waardoor het koppel ongemerkt het land uit moet vluchten. En daar kan alleen de onbetrouwbare Rydal voor zorgen.

De cast is één van de redenen waarom we uitkeken naar deze prent, en geen van hen stelt teleur. Dunst heeft de minst interessante rol, terwijl Mortensen zich helemaal kan laten gaan als de elegante Chester. Zijn personage is gelaagder dan je op het eerste zicht zou verwachten. Ook Isaac, die na zijn ondergewaardeerde glansrol in Inside Llewyn Davis zijn talent bevestigt, is uitmuntend als de sluwe, maar gevoelige Rydal.

Laat ons eerlijk zijn, zonder de exotische locaties en knappe sixties outfits was deze film allicht een pak minder aantrekkelijk. The Two Faces of January speelt zich af in een periode waarin mannen als Chester – ex-militairen die meevochten aan het front tijdens de Tweede Wereldoorlog – als toeristen terugkeerden naar Europa, en waarin slimme kerels als Rydal op rondreis trokken zonder aan een studentenlening te moeten denken. Het is moeilijk om de aantrekkingskracht van de Mediteraanse levensstijl te ontlopen, maar toch slaagt regisseur Amini er niet volledig in om de plaatselijke joie de vivre van het scherm te laten spatten, toch niet in vergelijking met The Talented Mr. Ripley. De opwinding is vaak zoek, vooral binnen de romance tussen Colette en Rydal. De film schreeuwt om wat seksuele spanning, maar die is er nauwelijks. Een gemiste kans.

Ondanks de zonoverladen beelden en een flinke portie intrige, blijft The Two Faces of January over de hele lijn een te steriele bedoening. Er hangt genoeg mysterie in de lucht, maar veel wordt er niet mee aangevangen, of toch niets dat we nog niet gezien hadden. Maar dat maakt van deze film geen catastrofe, verre van zelfs. The Two Faces of January is aangenaam kijkvertier zonder meer; een geslaagde knipoog naar de suspenseklassiekers van weleer, toen de plot niet complex hoefde te zijn. Het draait hier om de sfeer; de mooie locaties, de aantrekkelijke protagonisten en hun conflicten. De dynamische, bij momenten Hitchcockiaanse soundtrack van Alberto Iglesia past perfect in dat plaatje.