Regie: Martin Scorsese / Met: Leonardo DiCaprio, Jonah Hill, Margot Robbie, Matthew McConaughey, Rob Reiner, … / Genre: Biografie – Komedie – Misdaad / Land: VS / Duur: 180 min. / Releasedatum: 8 januari, 2014

“Get the ludes, I will not die sober”– Jordan Belfort, THE WOLF OF WALL STREET

THE WOLF OF WALL STREET markeert de vijfde samenwerking tussen Martin Scorsese en Leonardo DiCaprio en het doet deugd te mogen melden dat het duo elkaar nog steeds weet uit te dagen. Via een gedurfd script van Terence Winter (THE SOPRANOS) drijven de twee de spot met Amerika’s jackpot-cultuur. DiCaprio is overweldigend als het titelpersonage en geeft Jay Gatsby een demonstratie over hoe extravagante feestjes écht georganiseerd worden. Deze antiheldenrol behoort tot het allerbeste dat we van de acteur ooit te zien kregen. Hij speelt Jordan Belfort, een beursmakelaar en financieel adviseur uit New York, die in de jaren negentig door frauduleuze praktijken 49 miljoen dollar in zijn zakken wist te steken vóór zijn 26ste. Aan de film te zien mag het een wonder heten dat de man ooit zo oud is geworden. THE WOLF OF WALL STREET portretteert gewetenloze mensen die tot afschuwelijke dingen in staat zijn, maar in de plaats van wapens en geweld, doen zij hun ding via macht en decadentie.

Jordan Belfort heeft het talent om je een zak stront te verkopen. Eind jaren ’80 begon hij in Long Island penny stocks (meestal waardeloze aandelen) te verkopen aan goedgelovige investeerders. Toen dat goed leek te lukken trok hij naar Wall Street, waar hij eerder al aan de slag was, om er dezelfde louche handel voort te zetten in een chiquer kantoor onder de serieus klinkende naam, Stratton Oakmont. Belfort zat uiteindelijk 22 maanden in de gevangenis voor zijn daden. Wat voor daden precies? Uit zijn autobiografie, het bronmateriaal voor het scenario, beschrijft Belfort het soort buitensporig gedrag waarvoor zelfs Romeinse keizers zich zouden schamen en Scorsese laat die decadentie uitvoerig van het scherm spatten. Onder invloed van voornamelijk Methaqualon (zogenaamde Quaaludes, een medicijn dat ondertussen van de markt werd gehaald) gaan Belfort en co tekeer dat het geen naam heeft.

Naast DiCaprio zien we een uitstekende ensemble cast aan het werk. De troepen worden aangevoerd door Jonah Hill, als Belforts rechterhand Donnie Azoff, een genotzuchtige dikkerd met ultra witte tanden die een hand heeft in elk waanzinnig voorval. Matthew McConaughey verdwijnt even snel uit beeld als hij er in kwam, maar zijn lunch met DiCaprio – waarbij hij hem de knepen van het vak leert – is één van de vroege hoogtepunten uit de film. Nieuwkomer Margot Robbie is eveneens uitstekend als Belfort’s bevallige tweede vrouw, Naomi. Rob Reiner, als Belfort’s agressieve vader, is ook van de partij. Verder zien we korte, maar geslaagde cameo’s van onder andere Jean Dujardin, Jon Favreau en Shea Whigham.

Het enige personage dat de voeten op de grond heeft in dit verhaal is Patrick Denham (Kyle Chandler), de FBI-agent die het flamboyante gedrag van Belfort in de smiezen hield en het onderzoek startte dat hem uiteindelijk ten val bracht.

Zelfs naar Scorsese-normen zijn de meeste scènes in THE WOLF OF WALL STREET langer dan normaal, maar dat kan de pret niet drukken. Vooral de uitgebreide motivatiespeeches van Belfort tegenover zijn werknemers zijn hoogst entertainend – en tegelijk beangstigend wanneer hij dingen als “Stratton Oakmont is America!” roept. En dan is er die eindeloze “Lemon 714” scène, waarin een ontketende DiCaprio bewijst dat hij ook een bijzondere gave voor slapstick humor in zich heeft. Wees gerust, voor een prent van drie uur vliegt de tijd letterlijk voorbij.

Verder zijn de sets waanzinnig en is ook de cinematografie duizelingwekkend, met dank aan cameratovenaar Rodrigo Prieto (AMORES PERROS). Voor een 71-jarige vent heeft Scorsese een bijzonder energieke film afgewerkt, ééntje waarin hij zelfs nog serieus heeft moeten snoeien om 17-jarigen in de VS toegang te verlenen tot de zalen. THE WOLF OF WALL STREET kan losjes opgevat worden als het derde deel van een trilogie waarvan GOODFELLAS en CASINO eerder al deel uitmaakten; geld, misdaad, seks en drugs zijn namelijk nog steeds de drijfveren van de personages. Kortom, een andere kijk op de duistere kant van de American Dream, alleen staat humor deze keer centraal. En we hebben wat afgelachen.

4,5-ster