mirror-cover

2,5-ster

Regie: Paul Haggis | Met: Liam Neeson, Olivia Wilde, Adrien Brody, Mila Kunis, James Franco, Kim Basinger | Genre: Drama | Land: VK – VS – België – Duitsland | Duur: 137 min | Releasedatum: 01 oktober, 2014

“You love “love”, it’s people you don’t have time for” – Elaine, THIRD PERSON

De Canadese regisseur Paul Haggis is gespecialiseerd in het maken van lang uitgesponnen films met meerdere verhaallijnen, waarin de paden van de personages mekaar kruisen en levens op hun kop worden gezet. Het feit dat één daarvan, Crash, in 2006 de Oscar die naar Brokeback Mountain had moeten gaan in de wacht sleepte, zorgt anno 2014 nog steeds voor furieuze reacties bij de vakpers. Quentin Tarantino (Pulp Fiction) en Alejandro Gonzales Inarritu (21 Grams) toonden in het verleden aan dat men een genie moet zijn om zulke schijnbaar onsamenhangende verhaallijnen tot een geslaagd geheel te kunnen omvormen. Haggis komt daarvoor met zijn nieuwste prent Third Person niet in aanmerking. Overdadige sentimentaliteit, doorzichtige plotwendingen, een onderbenut acteursensemble en een tergende speelduur van 137 minuten maken van deze film een behoorlijk frustrerende bedoening.

Haggis spreidt zijn omnibus over drie liefdesverhalen in evenveel steden: Parijs, Rome en New York. Het wederkerende thema is dat een “derde persoon” – een oude of nieuwe geliefde, of een kind – de relaties tussen de protagonisten bemoeilijkt. Zoals in Crash verknipt Haggis zijn verhalen en plakt ze kriskras door mekaar, maar de evolutie van de personages is zo vastgelijmd aan wat Haggis voor hen in petto heeft, dat elke vorm van logica moet wijken.

In Parijs zien we hoe Liam Neeson, als een bekende schrijver met een writer’s block, vanuit zijn hotelkamer tracht om iets zinnigs op papier te zetten. Zijn relatie met echtgenote Kim Basinger, die in de VS verblijft, staat op springen en dat heeft misschien wat te maken met de aanwezigheid van zijn wulpse, maar bipolaire minnares Olivia Wilde, die hem om de haverklap komt afleiden in haar evakostuum. Een man zou voor minder afgeleid raken.

In Rome heeft de louche Amerikaanse zakenman Adrien Brody schetsen van de nieuwste collectie van enkele Italiaanse modemerken kunnen onderscheppen. Hij is van plan ze in de VS te laten kopiëren wanneer een Roemeense immigrante (Moran Atias) zijn hulp inschakelt om haar ontvoerde dochter vrij te kopen. In New York, ten slotte, gaat het jonge moeder Mila Kunis niet voor de wind wanneer die het hoederecht over haar zoontje verliest aan vader James Franco.

Hoeveel tijd Haggis ook aan zijn individuele verhaallijnen spendeert, geen ervan voelt enigszins compleet aan. Reken daarbij dat elk verhaal lijdt onder het feit dat de regisseur belangrijke plotpunten achterhoudt voor de grote finale – die dan nog eens flink tegenvalt – en we kunnen maar moeilijk spreken van enige beloning voor ons geduld. Het frustrerende van de zaak is dat er met deze sterrencast en het talent dat Haggis wel degelijk bezit, heel wat potentieel verloren gaat. Had de regisseur één van deze verhalen tot in de puntjes uitgewerkt, dan had hij mogelijk een sterker resultaat neergezet.

De enige kracht die Third Person uitstraalt komt van de acteurs. Zij zorgen er voor dat deze film op zijn minst bekijkbaar blijft. Brody en Atias leveren het betere werk, al moeten ze tegelijk vechten tegen de ridicuulste verhaallijn. Niets houdt steek in hun segment, maar de grote algemene twist aan het eind maakt duidelijk dat we daar ons hoofd niet op moeten breken. Makkelijk. Neeson is onderhoudend als altijd en Wilde is opmerkelijk als zijn lover die met haar emoties geen blijf weet. Ook Kunis speelt degelijk, maar haar personage ontbreekt diepgang waardoor haar prestatie moeilijk naar waarde kan geschat worden. Verder wordt de getalenteerde James Franco volledig verwaarloosd; hij heeft amper dialogen en wordt verplicht zijn meest diepzinnige blik ten alle tijden te gebruiken.

Wie de grote plotwending aan het eind niet van kilometers ver zag aankomen, kan zich op de koop toe bedrogen voelen, want een dergelijke high concept twist als deze maakt een groot deel van de veel te lange scènes compleet overbodig. Haggis beschikt met Third Person over goede uitgangspunten voor op zijn minst twee afzonderlijke films. Hij koos echter voor de all in one formule en verspeelt daarmee al zijn kansen. Haggis weet hoe hij mensen moet laten bewegen voor de lens, maar in deze film gaat werkelijk niemand ergens heen.