mirror-cover

4-ster

Regie: Sebastián Silva | Met: Michael Cera, Juno Temple, Emily Browning | Genre: Thriller | Land: Chili – VS | Duur: 97 min

In 2009 kreeg La Nana, Sebastián Silva’s twee langspeler, zijn Belgische première op het filmfestival van Gent. Dit was de eerste kennismaking die het Belgische publiek kreeg met de mans werk. Deze tragikomische film beschrijft het leven van de Chileense huishoudster Raquel die er alles aan doet om haar job te behouden. De film staat mijlenver van Silva’s twee laatste films: Crystal Fairy & The Magical Cactus and 2012 en Magic Magic. Weinigen hadden kunnen denken dat Silva zijn krachten zou bundelen met een hele horde jonge Engelstalige sterren (Juno Temple, Michael Cera, Emily Browning en Gaby Hoffman). Nog minder vanzelfsprekend is de stijl waarin hij deze films onderdompelt. Men zou bijna kunnen argumenteren dat het hier om exploitation cinema van Generatie Y gaat: via trendy retro thema’s zoals psychedelica, occultisme en hippies, krijgen deze films een substantiële hipster-injectie waarin authenticiteit nagestreefd wordt zonder die ooit echt te bereiken. De middelen zijn beperkt, maar door de kennis van wat vandaag aanslaat en hip is, bereiken de films toch hun publiek. Welnu, nog niet echt tot in België, maar voor alles is een begin.

Silva en co. slagen er met verve in om te appelleren aan een generatie die vervelende conventies en de banaliteit van 9-to-5 jobs probeert te doorbreken. Niet alleen in inhoud, maar ook in stijl en zelfs in productie. Wat die productie betreft, zijn beide films namelijk niet veel meer dan vakantieprojecten van jonge mensen die, naast hun sterrenbestaan, ook maar gewoon mensen zijn. Mensen die er graag eens op uit trekken, die willen genieten van het leven en die in de tussentijd toch productief willen blijven. Met Silva’s ouders als hosts in Santiago, konden Cera en co. een ervaringsrijke zomer in Chili doorbrengen en tegelijk toch twee relatief minimalistische, low-budget films inblikken. Onlangs nog bewees Joss Whedon met Much Ado About Nothing dat dergelijke DIY producties kunnen werken en zelfs een stuk oprechter aanvoelen dan films waar jarenlange of routineuze pre-producties aan te pas kwamen.

mirror-cover

4-ster

Regie: Sebastián Silva | Met: Michael Cera, Gaby Hoffmann, Juan Andrés Silva | Genre: Komedie | Land: Chili | Duur: 98 min

Crystal Fairy is ontstaan als een idee van Silva, gebaseerd op zijn eigen ervaring als prille twintiger, en kreeg door de geïmproviseerde dialogen een zeer openhartig karakter mee. De zelfingenomen Jamie (Michael Cera) reist door Chili op zoek naar een “magische cactus” (ook wel: de San Pedro cactus waaruit mescaline wordt geëxtraheerd) en komt op zijn weg de new-agey Crystal Fairy (Gaby Hoffman) tegen. Samen met haar en de drie Chilenen Champa, Pilo en Lel (elk vertolkt door één van Sebastiáns broers, respectievelijk Juan Andrés, Augustín en José Miguel) trekken ze erop uit om als ware psychonauten de cactus te vinden, de mescaline er uit te halen en hun geestverruimende trip te beleven op één van de zovele betoverende stranden die Chili rijk is. Pittig detail: enkele van de acteurs (waaronder Cera) namen de mescaline ook echt in tijdens het draaien van de laatste scènes – een gegeven dat de kijkervaring toch net dat ietsje heviger maakt. Crystal Fairy werkt vooral als een slow burn, maar behoeft geen getraind cinefiel oog om te appreciëren. De knappe landschappen, bizarre dialogen en hippe soundtrack (deels verzorgd door Edward Sharpe & The Magnetic Zeros) maken er een echte generatiefilm van die kan gaan staan naast o.a. Oh Boy, Lose Your Head, We Will Riot en I Am Not a Hipster – met het verschil dat deze roadmovie een iets grotere toegankelijkheid heeft. Een instant cultfilm is geboren en zal – net daarom – evenveel mensen ergeren als plezieren.

Magic Magic, de film waar Cera initieel voor naar Santiago afzakte, werd pas na Crystal Fairy ingeblikt. Met een kleiner budget maar met meer ambitie, poogt Magic Magic de draak te steken met genrefilms – en dan vooral de Hitchcockiaanse thriller. Het lijkt evenwel alsof Silva een stevige portie giallo en 1960s occulte cinema bekeek alvorens van start te gaan. Het resultaat heeft dan ook meer weg van een Lynchiaanse nachtmerrie dan van een zelfbewust stukje genre bashing. Deze film doet dus, i.t.t. Crystal Fairy, meer beroep op cinefiele kijkers of liefhebbers van filmfestivals als Offscreen, BIFFF en Razor Reel. Wie zich daarin kan vinden, zit zonder enige twijfel goed bij Magic Magic. Terwijl Crystal Fairy eerder een good trip vibe had, heeft deze prent een duidelijke bad trip vibe. Alicia (Juno Temple) arriveert bij haar nichtje Sarah (Emily Browning), haar vriend Augustine (Augustín Silva) en zijn zus Barbara (Catalina Sandina Moreno) op een afgelegen eilandje voor de Chileense kust. Daar verblijven ze in een huisje waar ook Brink (Michael Cera), een vriend van Augustine, vertoeft. Brink is een akelige neuroot en Alicia voelt zich van meet af aan niet op haar gemak in zijn nabijheid. Al snel krijgt de film een zeer duistere en occulte sfeer mee, opgewekt door rare symbolen en suggestieve beelden. Magic Magic houdt die sfeer vast tot op het punt dat Alicia gehypnotiseerd wordt door Brink en hij haar opdraagt te dansen op The Knife’s Pass This On. Van dan af lijkt psychologische terreur het horrorgevoel te vervangen en zet de bad trip pas echt in. Net als Crystal Fairy is ook deze film een slow burn waarvan het effect zich pas later kenbaar maakt. Op dat vlak kan de finale mogelijk wel voor een kantelmoment zorgen: eerder een slag in het gezicht, of toch maar een ongeïnspireerde gemakkelijkheidsoplossing? Aan u om te oordelen.

Hoe dan ook, met Crystal Fairy en Magic Magic hebben Silva en Cera twee films gemaakt die een frisse wind laten waaien door het alternatieve filmlandschap. Cera laat zien dat hij een eigenzinnig acteur is die zijn acteerstijl liever op een positieve manier ontwikkelt dan zich aan te passen aan het Hollywoodkader. Hij zal daardoor nooit een posterboy of gigant worden, maar afgaande op de interviews die hij gaf naar aanleiding van zijn samenwerking met Silva, is dat ook niet zijn intentie. Silva heeft daarnaast zijn voet binnen in het Amerikaanse filmlandschap, maar bewaart zijn eigenheid door noch het verwachtingspatroon, noch de gepolijste filmstijl over te nemen. Ook voor zijn volgende project, Nasty Baby, dat gaat over een homoseksueel koppel dat een kind wil adopteren, gaat Silva – zelf homoseksueel – de persoonlijke toer op. Zijn samenwerking met Cera zal er evenmin opzitten, want momenteel zijn ze aan het jagen op het scenario van Captain God (een film waar voor de rest nog niets over terug te vinden is). Alvast wat om naar uit te kijken dus!