ARABIAN NIGHTS (1-3)

Regie: Miguel Gomes | Met: Crista Alfaiate, Carloto Cotta, Rogério Samora … | Genre: Drama
2,5-ster

Arabian Nights, het ambitieuze, 386 minuten durende magnum opus van de Portugees Miguel Gomes (Tabu) in één woord samengevat? Lang. Dat deze uithoudingsproef niet voor iedereen is, hoeft geen verdere verklaring, maar Gomes’ excentrieke portret van de huidige Portugese – en Europese – leefsitutie kan alvast bewonderd worden omwille van zijn compromisloze aanpak. Dit samenraapsel van verhalen, losjes gebaseerd op het Arabische Duizend-en-een-nacht, is onderverdeeld in 3 delen en wordt voorafgegaan door een proloog die de bedoeling van de film samenvat. Dat regisseur Gomes, die onder andere zichzelf speelt, het in de openingsminuten op een lopen zet en zijn cast en crew achterlaat uit angst om deze kolos in gang te zetten, is zeer toepasselijk. De man heeft ontegensprekelijk zinnige dingen te vertellen/tonen over zijn land en continent, maar of hij het allemaal even boeiend voorbrengt? Daar valt over te discussiëren. Deel één draait naast de sluiting van een scheepswerf ook rond een bijenplaag, deel twee toont de vlucht van een moordenaar die onder de bijnaam “Simão zonder ingewanden” door het leven gaat, een theatrale blik op het rechtsysteem (één van de weinige echte hoogtepunten) en over de inwoners van een appartementenblok, met centraal een hond die van eigenaar switcht. Deel drie, ten slotte, opent veelbelovend met een speels hoofdstuk over vertelster Xerazade (Crista Alfaiate), maar vervalt nadien in het niets met een oervervelend, louter observerend verhaal over vinkenliefhebbers. Van een anti-climax gesproken. Zeggen dat niet alles in deze film werkt is een understatement. Respect voor Gomes, maar dit had ofwel veel korter gekund, ofwel een pak meeslepender.

Still

STILL

Regie: Simon Blake | Met: Aidan Gillen, Jonathan Slinger, Elodie Yung … | Genre: Drama – Thriller
3-ster

Nadat zijn zoon om het leven kwam bij een auto-ongeluk, zakt de Londense fotograaf Carver (Aidan Gillen uit Game of Thrones) weg in een neerwaartse spiraal van drank en drugs. Zijn huwelijk loopt spaak en hij heeft, in tegenstelling tot zijn vrouw (Amanda Mealing), een jaar na de feiten nog steeds geen plaats kunnen geven aan het tragische voorval. Carver probeert het wel, en zijn jongere nieuwe vriendin (Elodie Yung) brengt hem al eens aan het lachen, maar de dagdagelijkse ergernissen van zijn ruwe woonomgeving, vol zinloos geweld, maken het hem bijzonder moeilijk. Wanneer hij een jonge knaap, wiens oudere broer recent werd vermoord, onder de vleugels neemt, brengt dat problemen met zich mee van een heel andere – mogelijk levensbedreigende – aard. Debuutregisseur Simon Blake opent zijn film met een niet mis te begrijpen kijk op de Londense achterbuurten, waar paranoia en geweld elkaar voeden en de wonden van iemand als Carver plots opnieuw kunnen openrijten. Meer dan een uur lang houdt Blake de sfeer erin, en in combinatie met een prima acterende Gillen lijkt de film een flinke uppercut te gaan geven. Enkel het manipulatieve scenario (dat wel vaker deel uitmaakt van een wraakfilm) is op dat moment een stoorzender. Maar wanneer we aan het totaal ongeloofwaardige slot belanden stort de prent als een kaartenhuisje in mekaar. Jammer.

out-of-nature

OUT OF NATURE

Regie: Ole Giæver & Marte Vold | Met: Ole Giæver, Rebekka Nystabakk, Marte Magnusdotter Solem … | Genre: Drama – Komedie
4-ster

Out of Nature is een Scandinavische minimalist-film van schrijver-regisseur-hoofdrolspeler Ole Giaever, die er een ware one-man-show van maakt. Van een plot is er weinig sprake in dit verhaal over Martin, een ongelukkige dertiger die er een weekend solo op uittrekt in de Noorse wildernis. Via voiceovers krijgen we te horen wat er in zijn hoofd omgaat, en dat gaan van diepzinnig levensvragen en seksuele frustraties tot hilarische randbemerkingen over relaties en de zin van het leven. Martin doorstaat duidelijk een vroegtijdige midlife crisis en ergert zich dood aan de banaliteit van zijn rol als echtgenoot en vaderfiguur. Of is het angst? De keuze om absoluut geen filter op Martins gedachtegang te zetten is de enige juiste keuze om van deze prent een succes te maken, althans wat mij betreft. Wie lichtgevoelig is voor eenzijdige rake klappen kan er allicht minder om lachen, maar Martins kijk op de relatie met zijn vrouw, zoontje en zijn verdere omgeving is er een die een aantal pijnlijke waarheden bevat. Uiteraard wordt het allemaal op een zwart komische manier gebracht, of maak er gerust pikzwart van…

departure-film

DEPARTURE

Regie: Andrew Steggall | Met: Alex Lawther, Juliet Stevenson, Phénix Brossard … | Genre: Drama
4,5-ster
Met Departure had Film Fest Gent nog een late verrassing in petto en het was er eentje van formaat. Met zijn langspeeldebuut levert de Brit Andrew Steggall een gevoelig drama af dat geen generatie onaangeroerd mag laten. Protagonist Elliot (geweldig vertolkt door The Imitation Game-ster Alex Lawther) arriveert samen met zijn moeder (Juliet Stevenson) in hun vakantiehuis in het zuiden van Frankrijk, niet om uit te blazen, maar om de boel te koop te zetten. Hun gezinssituatie staat duidelijk onder druk, maar daar komt u na verloop van tijd meer van te weten. Elliot is een 15-jarige, intelligente kerel die op een keerpunt staat in zijn leven: de deur naar volwassenheid staat op een kier en hij ontdekt zijn seksualiteit. Wanneer hij zijn oog laat vallen op een Franse jongen uit het dorp – een soort James Dean-achtige rebel die aan motorfietsen sleutelt – is hij verkocht. Wat volgt is een prachtig portret van verschillende personages die een oud hoofdstuk afsluiten en zich klaarstomen om een nieuw te beginnen. Het is niet toevallig dat regisseur Steggalls film zich in de herfstperiode afspeelt, wanneer de oude bladeren plaats maken voor de nieuwe in de toekomst. De manier waarop Lawther zijn personage verlangen en passie laat uitstralen getuigt van natuurlijke klasse en het spreekt dan ook voor zich dat deze jonge acteur een mooie toekomst te wachten staat. Ook de overige acteurs leveren uitmuntend werk, maar wat vooral opvalt is hoe knap de regie van Steggall is. In combinatie met de door Brian Fawcett geschoten beelden en de betoverende soundtrack van Jools Scott (met stukjes van Felix Mendelssohn Bartholdy en Antonin Dvořák) levert het een wondermooie en emotioneel geladen prent op.