FURY

Regie: David Ayer | Met: Brad Pitt, Shia LaBeouf, Logan Lerman … | Genre: Oorlog
3,5-ster

In de films van schrijver-regisseur David Ayer (End of Watch, Harsh Times, Training Day) is zelden plaats voor sentimentaliteit. De man specialiseert zich in verhalen over harde jongens in dito omstandigheden. Fury is de nieuwste toevoeging aan het immer groeiend oeuvre van de ex-militair. In deze prent neemt hij ons mee naar het Duitsland van 1945, waar de Tweede Wereldoorlog stilaan op zijn eind loopt. “Maar voor het zover is moeten er nog heel wat mensen sterven,” zegt sergeant Brad Pitt tegen het groentje dat net zijn tankpeloton heeft vervoegd. Pitt houdt zich aan zijn woord, want er sneuvelen inderdaad een pak mensen voor de aftiteling na 134 minuten over het scherm rolt. Fury, genoemd naar één van de tanks uit het peloton, is een rauwe oorlogsfilm die aan een klassieke verhaallijn geen boodschap heeft. Pitt’s manschappen, waaronder Shia LaBeouf, Jon Bernthal en Michael Peña, moeten gewoon van punt A, via punt B, naar punt C geraken en knallen ondertussen alles en iedereen in de vernieling. Soms moet dat niet meer zijn.

Fury focust zich op de posttraumatische stress die van het gezicht van de personages is af te lezen; een gevolg van de naar verluidt loodzware bootcamps die regisseur Ayer voor zijn acteurs voorzag. Deze soldaten verloren hun beste maten en hebben de dood zelf meermaals in de ogen gekeken. Er is bijgevolg dan ook weinig dat hen nog uit het lood kan slaan, in tegenstelling tot nieuwkomer Norman (Logan Lerman), een pacifistische typist die in allerijl naar het front werd gestuurd om een gedode soldaat uit Pitt’s eenheid te vervangen. Dat de spanningen tussen de anciens en het groentje hoog oplopen is een understatement.

Verder onderscheidt Fury zich van andere oorlogsfilms door aandacht te schenken aan de ultieme oorlogsvoertuigen zelf: tanks. Scènes als de standoff tussen twee Amerikaanse Sherman tanks en een superieure Duitse Tiger zijn van dergelijk goede makelij dat zelfs de vele clichés de film niet meer onderuit kunnen halen. Heel realistisch is het allemaal niet, maar Ayer sleept zijn publiek mee door de modder en laat de kogelregen uit het scherm spatten. Voor een film met een titel als Fury, werden de verwachtingen helemaal ingelost.

WhiteBirdInABlizzard-film

WHITE BIRD IN A BLIZZARD

Regie: Gregg Araki | Met: Shailene Woodley, Eva Green, Christopher Meloni … | Genre: Drama
2,5-ster

Met White Bird in a Blizzard levert de talentrijke cineast Gregg Araki (The Doom Generation, Mysterious Skin) één van de meest teleurstellende films van dit festival af. Nochtans zijn alle typische ingrediënten van de regisseur aanwezig: van de hippe soundtrack en de felle kleuren tot de seksuele ontdekkingstocht van het hoofdpersonage. Maar de mix met het mysterie rond een vermiste moeder – dat hij uit Laura Kasischke’s gelijknamige roman haalde – is er eentje om snel te vergeten. Voornamelijk omdat Araki totaal niet geïnteresseerd is in het verhaal en zijn camera liever richt op de seksuele escapades van protagoniste Katt  (Divergent-ster Shailene Woodley). Allemaal goed en wel, maar uiteindelijk blijft de film gebonden aan Kasichke’s verhaallijn, waardoor de cinematische uitwerking ervan belachelijk transparant wordt.

Katt’s moeder (Eva Green), een depressieve huisvrouw met een hartstochtelijke afkeer voor haar haar man (Christopher Meloni), verdwijnt op een mooie zomerdag in 1988. Niemand weet waarom en niemand lijkt er veel om te geven, dus waarom zouden we? Ook politierechercheur Thomas Jane komt niet echt begaan over. Hij is al blij dat de tienerdochter van het slachtoffer interesse in hem vertoont, waarop er meermaals van bil wordt gegaan en er achteraf onder vriendinnen kan gediscussieerd worden over Jane zijn mannelijke oergeur. Bij Katt’s vriendje komt er van seks namelijk bitter weinig in huis. De shocker aan het eind toont aan waarom, maar tegen dan is de schade al aangericht. Was dit nu een thriller of een coming of age-film? Hoe dan ook, in beide gevallen levert het een plat resultaat op. Woodley, Green en Meloni leveren voortreffelijk werk af, maar als geheel komt White Bird in a Blizzard nooit mooi samen. Jammer.