IL CAPITALE UMANO

Regie: Paolo Virzì | Met: Fabrizio Bentivoglio, Matilde Gioli, Valeria Bruni Tedeschi … | Genre: Drama
3,5-ster

Het is alweer even geleden dat er een degelijke mozaïekfilm verscheen. De hoogdagen van dat genre zijn dan ook (weer) even voorbij. Al is de poging van Il Capitale Umano niet onverdienstelijk. Dat hij de Italiaanse Oscar (de David di Donatello) wegkaapte vóór La Grande Bellezza is dan weer volstrekt absurd, al had dat gegeven mijn verwachtingen wel de hoogte in geduwd. Onterecht, zo bleek. De film is zeer actueel door zijn thematiek (economische crisis, competitiemaatschappij, brutaal opportunisme,…) en weet dat op een aangename en nooit vervelende manier over te brengen. Alleen is het soms wat te oppervlakkig om diepe indrukken te maken of potten te breken.

We kennen het verhaaltje (jammer genoeg) maar al te goed: een steenrijk gezin waarin de vader casinokapitalistje speelt, de moeder haar lege bestaan zin probeert te geven en zoonlief maar niet kan tegemoet komen aan vaders veel-te-hoge verwachtingen, valt uit elkaar. Daarnaast hebben we het minder rijke gezin waar dochterlief samen met de Zoon Van verkering heeft, haar ergerlijke vader munt probeert te slaan daaruit (en geen seconde twijfelt alles op het spel te zetten om met casinokapitalistje in zee te gaan) en de tweede vrouw / stiefmoeder net zwanger is. Al deze personages situeren zich rond één gebeurtenis: een (arme) fietser die overreden wordt. Een beetje een (welgemikte) karikatuur van de realiteit dus. Het resultaat werkt, maar had toch wat minder clichématig gemogen.

risse-im-beton

RISSE IM BETON

Regie: Umut Dag | Met: Murathan Muslu, Alechan Tagaev, Erdem Türkoglu … | Genre: Drama
3-ster

Een donkere Oostenrijkse realthriller, zo zou je Risse im Beton kunnen omschrijven. Al was het maar omdat de Weense onderwereld genoeg ellende, criminaliteit en doorleefdheid bevat zodat de realiteit meer weg heeft van een thriller dan wat anders. Umut Dag wist in 2012 al aangenaam te verrassen met Kuma, maar verkend deze keer meer duistere paden. Vooral Murathan Muslu blinkt uit als de ex-gedetineerde Ertan die poogt om een jongen uit het criminele circuit te houden. Mikail, de jongen in kwestie, wil echter niets liever dan een echte “gangsta” zijn en al snel faalt Ertan in zijn opzet.

 Het verhaal is zeker niet nieuw en Dag slaagt er niet in een erg sterk scenario neer te zetten (vooral omdat de plottwist, als die zo bedoeld is tenminste, enorm voorspelbaar was). Wat Dag daarentegen wel weet te bereiken, is een beklemmende, hopeloze sfeer creëren waarin rap, straatcultuur en geweld de hoofdrollen spelen. Loskomen van “the streets” lijkt een onmogelijke opgave te zijn en die boodschap komt hard aan. Dag schetst, net als in Kuma, geen optimistische kijk en haalt daarmee de geloofwaardigheid van de film sterk naar boven. Ondanks het matige scenario dus.
get-on-up-film

GET ON UP

Regie: Tate Taylor | Met: Chadwick Boseman, Nelsan Ellis, Dan Aykroyd … | Genre: Biografie – Drama – Muziek
1,5-ster

Biografische films blijven een onuitputbare bron van “inspiratie”. Ook James Brown moet eraan geloven. Net zoals alle andere biopics dezer dagen overstijgt deze prent maar zelden het idolatrie- of fetisj-niveau. Get on Up is eigenlijk van begin tot eind een verafgoding van het self-made man ideaal, zonder dat de psyche van Brown overtuigend wordt geanalyseerd. Flashbacks en sprongen doorheen de tijd voldoen echt niet. Bovendien kon ik me nergens van de indruk ontdoen dat Tate Taylor (The Help) maar al te graag een nieuwe Walk the Line had geregisseerd. Zonder succes dus.

Zonder de muziek had deze film integraal in het water gevallen. De soundtrack redt dan ook nog het laatste wat er te redden valt. Zelfs Chadwick Boseman, de acteur die Brown vertolkt, weet nooit de gimmick te overstijgen. Het hele leven van Brown komt dan ook meer over als een promocampagne voor de American Dream. Of was Brown écht zo oppervlakkig en zelfingenomen? Een film die enkel de funk liefhebbers zal charmeren, en dan nog, twee-uur-een-half is gewoon te lang.
une-histoire-banale-film

UNE HISTOIRE BANALE

Regie: Audrey Estrougo | Met: Marie Denarnaud, Marie Sohna-Conde, Oumar Diaw… | Genre: Drama
4-ster

Eén van de eerste échte verrassingen op het filmfestival is deze kleine, je zou bijna kunnen zeggen banale prent van Audrey Estrougo. Protagoniste van dienst is Nathalie, een Franse verpleegster die een latrelatie onderhoudt met haar vriend die in Brussel woont. Na een korte introductie van enkele van de personages, beukt de film binnen: Nathalie wordt verkracht door een collega van het werk. De rest van de film toont hoe ze hiermee probeert om te gaan en doet dat op verbluffend aangrijpende en authentieke wijze. Je zou de film bijna kunnen lezen als een feministisch pamflet, waarin het lijkt alsof Estrougo ons hier een persoonlijk relaas vertelt.

De losse handcamera en natuurlijke acteerprestatie van Marie Denarnaud maken van deze film een ware revelatie. Niet alleen in stijl en talent, maar ook in inhoud. Voor zover ik weet, heb ik nog nooit zo’n ontwapenende studie van deze thematiek gezien. Confronteren zonder belerend te zijn – zagen we het maar wat meer op het grote doek.