JAUJA

Regie: Lisandro Alonso / Met: Viggo Mortensen, Diego Roman, Ghita Nørby / Genre: Drama
3-ster

De nieuwe prent van Lisandro Alonso zou erg makkelijk een ‘love it or hate it’ film kunnen zijn. En misschien is ie dat ook. Tenzij je inhoud en beeld volstrekt van elkaar kan loskoppelen. Visueel is dit namelijk een prachtige, vaak adembenemende trip doorheen de woeste landschappen van noordelijk Patagonië. Inhoudelijk is de film daarentegen een zoveelste poging contemplatie via pretentieuze metafysische quatsch op te wekken. Ik zal niet beweren dat de regisseur hier integraal niet in slaagt, maar tegelijk zijn de filosofische pretenties van deze film op zijn best maar lauw interessant. Goed is dat er zo’n films blijven bestaan uiteraard. Het hoeft niet allemaal voorgekauwde commerce te zijn. Anderzijds is het exact dit soort cinema dat het elitaire karakter van het kunstzinnige filmcircuit onderstreept.

Een groot liefhebber zal ik niet worden en Alonso wist me niet te overtuigen zijn eerdere werk te bekijken. Of toch niet met hoge prioriteit. Dat hij nu Viggo Mortensen wist te strikken, die zijn beste Deens en Spaans (nog) eens boven haalt, zal wel naar enige publieke aantrekking leiden – ook al verwacht ik geen grote bijval. Dit is nichecinema voor een zeer ingewijd publiek of voor enorm ruimdenkende filmpassionista’s die hun grenzen eens willen verleggen. Een fotoboek van Jauja zou mij alleszins meer geboeid hebben.

at-home-film

AT HOME

Regie: Athanasios Karanikolas / Met: Zoi Asimaki, Nikos Georgakis, Ieronymos Kaletsanos / Genre: Drama
3,5-ster

In At Home nemen we een kijkje in het huishouden van een Grieks bourgeois gezinnetje en hun Georgische huismeid Nadja. De crisis is zeer voelbaar in het gezin (althans, zo wordt gesuggereerd) en wanneer Nadja ziek wordt, besluiten ze haar te ontslaan. Geen protest maar totale overgave, is Nadja haar reactie. Berusting in haar lot. Analogieën met Fassbinder en Antonioni werden getrokken, alleen is al dat lof soms meer projectie dan beleving. At Home is vooral een hedendaagse schets over de machteloosheid die gepaard gaat met bittere economische omstandigheden – en dan vooral de laffe houding van de Haves naar de Have Nots.

Deze film kan op verschillende manieren ervaren worden. Een (te) traag verhaal over het lot van een immigrante, een visueel gestileerd en nauwkeurig stukje cinema, een aanklacht of beschrijving van de huidige situatie in Griekenland (en Europa bij uitbreiding),… Of dat allemaal tezamen. Opbeurende cinema is het allerminst, maar At Home werkt confronterend en heeft gevoel voor esthetiek. Het eindproduct heeft soms wat weg van Lifelong van Asli Özge, maar dan vanuit het tegengestelde perspectief. Knap werk.

the-kindergarten-teacher-film

THE KINDERGARTEN TEACHER

Regie: Nadav Lapid / Met: Sarit Larry, Avi Shnaidman, Lior Raz / Genre: Drama
2,5-ster

De tweede film van Israëlisch regisseur Nadav Lapid heeft als centrale thema’s de liefde voor poëzie en de obsessie voor (andermans) talent. De twee centrale personages zijn de kleuterjuffrouw Nira en de vijfjarige Yoav. Nira ontdekt dat Yoav over een enorm poëtisch talent beschikt en wil hem beschermen tegen de “echte” wereld uit vrees dat zijn inspiratie bezoedeld zou geraken. In de tussentijd geraakt ze geobsedeerd door hem, wat leidt naar een hoop onaangename gebeurtenissen.

De onderkoelde stijl van Lapid mag dan wel in contrast staan met de passie en obsessie die hij poogt weer te geven, het werkt gewoon geen twee uur lang. Daardoor krijgt de film een bevreemdend karakter waarmee je als kijker niet veel kan. Affiniteit treedt niet op en al zeker geen medeleven. De gebeurtenissen volgen elkaar op zonder dat er veel van blijft hangen. De relatie tussen Nira en haar man blijft aan de oppervlakte, haar zoon die militaire carrière maakt is een compleet onuitgewerkte verhaallijn, de babysitter van Yoav is opeens compleet uit beeld,… Alles lijkt om Nira te draaien. Zij lijkt het enige personage dat van belang is in de film, met Yoav als haar attribuut. Conclusie: The Kindergarten Teacher is een tekening van een door-en-door egocentrisch personage en dat wekt bij mij apathie op – ik vermoed niet dat dat de intentie van Lapid was.