PASOLINI

Regie: Abel Ferrara | Met: Willem Dafoe, Riccardo Scamarcio, Ninetto Davoli … | Genre: Drama – Biografie
4-ster

Pier Paolo Pasolini was een intelligente en buitengewoon getalenteerde filmmaker die er op hamerde dat “schandaliseren een recht zou moeten zijn en geschandaliseerd worden een plezier is”. De man schudde de filmwereld in de jaren 60 en 70 door mekaar met werken als Salò o le 120 giornate di Sodoma en Teorema. Abel Ferrara, de rebelse Amerikaanse regisseur van Pasolini, voelt zich duidelijk een geestverwant van de Italiaanse grootmeester en gaat zelfs zo ver dat hij enkele scènes uit een nooit verfilmd scenario in de herkenbare stijl van zijn idool doorheen deze compacte biopic weeft. In Pasolini volgen we de laatste 24 uur van de controversiële artiest, een dag die eindigde tijdens een noodlottige rendezvous op een verlaten strand in Rome.

Over een rasechte biopic kunnen we hier niet spreken; Pasolini is eerder een collage van zogenaamde feiten en ideeën die de laatste dag van “Pierutti” vormden. Regisseur Ferrara, die eerder dit jaar nog voor opschudding zorgde met Welcome To New York, een biografische film rond de avonturen van Dominique Strauss-Kahn, levert hier een sfeervol belicht, elegant en ingetogen (op een drietal noodzakelijke scènes na) werk af dat allicht enkel helemaal tot zijn recht komt wanneer men de voorgeschiedenis van Pasolini kent.

Op een beheerst tempo en met veel aandacht voor simpele details werkt Ferrara zijn film af, terwijl er in het script enkel gebruik wordt gemaakt van uitspraken die de Italiaanse cineast ooit zelf maakte. Deze worden door een enorm overtuigende Willem Dafoe tot leven gebracht. De acteur lijkt niet alleen sprekend op Pasolini, hij maakt ook het beste van Ferrara’s keuze om zowel Engels, Italiaans als Frans te gebruiken, wat soms voor onnodige afleiding zorgt. Toch verdient Ferrara respect voor de manier waarop hij deze film in mekaar stak; als een kort maar krachtig eerbetoon aan een briljante ziel die zich niet wenste te verstoppen voor wie hij was in een tijd waarin dat niet vanzelfsprekend was.

Le_Meraviglie-film

LE MERAVIGLIE

Regie: Alice Rohrwacher | Met: Sam Louwyck, Alba Rohrwacher, Maria Alexandra Lungu… | Genre: Komedie
3-ster

Le Meraviglie, de tweede langspeler van Alice Rohrwacher (Corpo Celeste) kreeg van bovengetekende enkele dagen bedenktijd vooraleer het verdict geveld werd. De vreemde magie die overduidelijk op de set hing, werd namelijk niet rechtstreeks op de kijker geprojecteerd. Hoewel we hier ongetwijfeld met een bijzonder werkje te maken hebben, is Le Meraviglie té persoonlijk om een impact te maken. Toch bleef deze film de afgelopen dagen in het achterhoofd hangen, samen met de hoop dat een tweede kijkbeurt de titel uiteindelijk toch alle eer zal aandoen.

Onze landgenoot Sam Louwyck speelt een glansrol als Wolfgang, de pater familias van een excentriek, zeskoppig gezin, bestaande uit zijn vrouw Angelica (Alba Rohrwacher), hijzelf en hun vier dochters. Het vijftal leeft afgezonderd op de Italiaanse boerenbuiten, waar ze hun brood verdienen als imkers. Centraal in het verhaal staat oudste dochter Gelsomina, die een langzame transformatie ondergaat aan de vooravond van de volwassenheid. Ze schrijft haar familie in het geheim in voor een theatrale tv-show waarin op zoek wordt gegaan naar de beste landbouwers van de streek. Maar of de rest van deze traditiegebonden familie daar zin in heeft, is een andere vraag.

Enkele humoristische scènes, realistisch acteerwerk en een uniek sfeertje houden de kijker bij de les, maar het gebrek aan enige emotionele betrokkenheid in een persoonlijk verhaal als dit, levert uiteindelijk een teleurstellende ervaring op. Afwachten of een volgende kijkbeurt daar verandering in brengt.

stratos-film

STRATOS

Regie: Yannis Economides | Met: Vangelis Mourikis, Vicky Papadopoulou, Petros Zervos… | Genre: Misdaad – Drama
3,5-ster

De Griekse crisis mag de plaatselijke economie dan wel zwaar hebben toegetakeld, voor lokale filmmakers die de situatie in hun werk schetsen lijken het gouden tijden. In Stratos, de nieuwste van Cyprioot Yannis Economides (Knifer), leidt een man (gespeeld door Vangelis Mourikis) een dubbelleven als bakker en huurmoordenaar. De lijnen in zijn emotieloos gezicht hinten naar een gewelddadig verleden. Hoewel hij zelf beweert dat geweld inderdaad deel uitmaakt van het verleden, heeft hij het moorden niet compleet achter zich gelaten. Hij houdt het tegenwoordig echter bij een welgemikt schot in het oog of de nek van zijn nietsvermoedende slachtoffers; mensen die hij zelf niet kent en in opdracht van de mysterieuze “Schilder” uit de weg moeten worden geruimd.

Economides opent zijn twee uur en twintig minuten durende aanval op de socio-politieke toestand in Griekenland aan een gezapig tempo, maar eens er bij de personages sprake is van ondergrondse tunnels en een bloederige raid op een gevangenis, komt de schwung er in de zaak. Zelfs de melancholische Paris, Texas-achtige gitaren die de repetitieve soundtrack vormen, krijgen een boost. En net wanneer de hel compleet dreigt los te breken, zorgt een onverwachte twist ervoor dat we alle hoop voor een all out war tussen gangsters en politiemensen mogen opbergen. Waarop Stratos opnieuw langzaam wegzakt naar het slenterende tempo waarmee we begonnen.

Niet dat de film daardoor onbekijkbaar wordt. In de verste verte niet. Dit blijft een indringende prent waarin lelijke dingen gebeuren die Economides knap en gecontroleerd in beeld brengt. De dodelijke protagonist waarnaar de film genoemd werd blijkt uiteindelijk zelfs menselijker te zijn dan enkele leden uit zijn niet-criminele omgeving, mensen bij wie de crisis als een bom is ingeslagen. Hoe getormenteerd deze huurmoordenaar ook is, hij kan nog steeds onderscheid maken tussen goed en kwaad. Stratos is een hit-or-missfilm die bovendien fout gelabeld werd als onderdeel van het aanstormende Greek Weird Wave-fenomeen. Maar daar kan regisseur Economides natuurlijk niets aan doen.