PREDESTINATION

Regie: The Spierig Brothers | Met: Ethan Hawke, Noah Taylor, Sarah Snook … | Genre: Sci-fi – Thriller
3,5-ster

Predestination is misschien wel de meest entertainende film tot dusver. De broertjes Spierig (Undead en Daybreakers) bergen deze keer de zombies en vampieren op om een sci-fi prent te draaien. En hoe! Het scenario had zo een Wachowski verzinsel kunnen zijn, gemarineerd in wat Looper en Minority Report. Door de toevoeging van een alweer straffe Ethan Hawke en de buitengewoon sterke Sarah Snook (ook te zien in These Final Hours op dit filmfestival) weet deze film ook een publiek aan te trekken dat anders misschien niet geïnteresseerd had geweest. Dat is een positieve zaak gegeven de onbeschroomde aanpak waarmee de personages weergegeven worden.

Het tijdreizen domineert de tweede helft van de film, nadat we een ruime introductie van één van de hoofdpersonages kregen. Even vraag je je af of deze inleiding wel nodig was, maar wanneer de film zich ontplooit, vallen de puzzelstukjes steeds verder in elkaar. Daarnaast is het bewonderenswaardig dat een transgender zo’n prominente rol toebedeeld krijgt. Combineer dat met het (gedeeltelijke) inslaan van transgendervooroordelen en de vaak komische wijze om die te doorbreken met gevatte dialogen, en je hebt een stukje straf entertainment dat nooit verveelt én brandend actueel is. “Een retro-futuristische thriller”, werd de film genoemd en dat toont. Of dit echter zal leiden naar de commodificatie van een minderheidsgroep, zal nog even afwachten worden.

xenia-film

XENIA

Regie: Panos H. Koutras | Met: Kostas Nikouli, Nikos Gelia, Yannis Stankoglou… | Genre: Drama
2,5-ster

Het Griekse Xenia werd beschreven als een samenraapsel van Gregg Araki, vroege Almodóvar en het Eurovisiesongfestival. Dat klinkt intrigerender dan de film uiteindelijk blijkt te zijn. Op enkele surreële scènes na is er amper Araki te bespeuren, Almodóvars vroege kitsch is hier zelden aanwezig en dat Eurosongfestival lijkt niet veel meer dan de samenvatting van de Griekse, Italiaanse en Albanese schlagervarianten. Misschien maak ik er een karikatuur van, maar anderzijds had een karikatuur ook beter gewerkt.

Xenia beschrijft zich mijns inziens beter als een ontspoord (of experimenteel) stukje sociaalrealisme. Economische crisis en migratie zijn namelijk de leidmotieven, overgoten met een queer sausje. De acteurs zijn vermakelijk en het hoofdpersonage weet zijn puberende zoektocht goed uit te beelden, alleen is het vaak ook niet meer dan exact dat. Het hele boeltje duurt dan ook nog een dikke twee uur en dat is gewoon te veel van het goede. Xenia is niettemin een onderhouden film die, jammer genoeg, niet chaotisch genoeg is om interessant te zijn en niet beheerst genoeg om aan te grijpen.

pride-film-

PRIDE

Regie: Matthew Warchus | Met: Bill Nighy, Imelda Staunton, Dominic West … | Genre: Drama – Komedie
5-ster

In tegenstelling tot de winnaar van de Queer Palm vorig jaar (L’Inconnu du Lac), is de winnaar van dit jaar een fenomenaal stukje cinema. Verwacht geen visuele auteurscinema of diepgaande genrefilm, maar een authentieke, intelligente en (vooral) noodzakelijke tragikomedie. Het hoopgevende Pride verhaalt over de onwaarschijnlijke samenwerking tussen de (mijnwerkers)vakbond en een holebirechtenorganisatie aan het begin van de jaren 1980 in Groot-Brittannië (tijdens de hoogdagen van Thatcher dus). De film is brandend actueel en weet dat bovendien te brengen zonder belerend vingertje. Dat Bruce LaBruce (homopornokoning en voorzitter van de Queer Palm jury in Cannes) deze film uit koos met de rest van de jury, suggereert dat men zich daar bewust van was: voor het eerst sinds 2010 (wanneer de Queer Palm in het leven geroepen werd) won er eens geen Franse (co-)productie of Franstalige film.

Pride is een stukje Britse cinema dat bol staat van steracteurs (o.a. Imelda Staunton, Bill Nighy, Andrew Scott, Dominic West en Paddy Considine) en over scherpe dialogen beschikt. De toon varieert tussen opgewekt, ludiek en tragisch, maar zonder ooit het optimistische karakter te verliezen. Feminisme, holebirechten en syndicalisme zijn duidelijk geen vreemden voor de schrijvers en de historische schets ademt dan ook menselijkheid uit. Zij het dat voor Thatcher en haar hedendaagse Kerk die Europa in de ban houdt geen vriendelijk woord wordt voorbehouden. En terecht. Dat soort paternalistische onzin vult de opiniepagina’s in de gazetten al genoeg. Deze film verdient een staande ovatie, laten we hopen dat er genoeg subsidies zijn voor een zeer brede release.

 

je-suis-a-toi-film

JE SUIS À TOI

Regie: David Lambert | Met: Jean-Michel Balthazar, Monia Chokri, Nahuel Pérez Biscayart… | Genre: Drama
4-ster

David Lamberts (Hors les Murs) tweede langspeler is misschien wel de strafste Belgische film uit 2014 (tot dusver). De opzet lijkt enorm op wat we met regelmaat van de Dardennes te zien krijgen, maar dan verfrissend. Lambert gebruikt opnieuw homoseksualiteit als thema en doet dat compromisloos. De corpulente bakker Henry laat de veel jongere Argentijnse escortboy Lucas overvliegen van Buenos Aires. Hij verwacht een soort van romance waarover je enkel in de boekjes leest, terwijl Lucas alleen gemotiveerd is door geld en hij wordt al snel verliefd op de vrouw die bij Henry in de bakker werkt. Dit gegeven levert een interessante insteek op vlak van mannenprostitutie, de vlucht naar welvaartslanden en de psychologische moeilijkheden die dat met zich meebrengt. Zoals ik al zei, het had zo een Dardennes idee kunnen zijn.

Je Suis à Toi weet via provocerende beelden, vervaging van geaardheidsgrenzen, een dominante rol voor muziek, dans en zang en drie sterke acteurs (respect voor Jean-Michel Balthazar!) een verhaal te vertellen waarover men liever niet praat. Daarin stijgt hij zijn gewest- en taalgenoten naar de kroon. Laten we nu hopen dat communautair gehaspel geen Vlaamse release voorkomt, want dit sociaalrealistische pamflet is minstens even prangend voor Vlamingen als voor Walen. Waarschuwing: niet voor mannen die zich geïntimideerd voelen door homoseksuele sekspraktijken en opgewonden mannelijk naakt.